EP5 เฮียฝุ่นปลอบใจ

ฉันเงยหน้าขวับขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตะลึง “เฮียรู้ได้ยังไงคะ”

ริมฝีปากหยักสวยของเขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ก็ตอนเดินเข้าบ้านมา เฮียเห็นเรากำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่นจนมันจะขาดคามืออยู่แล้ว แถมหน้าตายังเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบขนาดนั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าผลสอบมันคงไม่ออกมาเป็นอย่างที่หวังใช่ไหม”

ฉันก้มลงมองมืออีกข้างของตัวเองที่ยังคงขยำกระดาษผลสอบเอาไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่ไม่เหลือชิ้นดี ความรู้สึกอับอายขายหน้าแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมบนใบหน้าจนร้อนผ่าว

“คะแนนมันคงจะแย่มากเลยสินะ” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถึงกับทำให้น้องสาวคนเก่งของไอ้พายุวิ่งหนีขึ้นมาร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเด็กๆ ได้ขนาดนี้ วิชาอะไรล่ะ คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ หรือว่าภาษาอังกฤษ”

ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ภาษาอังกฤษค่ะ”

“อ้อ...วิชามารปราบเซียนของเด็กเรียนเก่งสินะ” เขาส่งเสียงรับรู้ในลำคอ “ตกเหรอ หรือว่าแค่ได้คะแนนน้อยกว่าเพื่อนในกลุ่ม”

“มัน...มันได้น้อยกว่าที่พายตั้งใจ” ฉันตอบเสียงสั่น “ทั้งๆ ที่พายอ่านหนังสือหนักกว่าใครเพื่อน พายทำแบบฝึกหัดจนดึกดื่นทุกคืน แต่ทำไม ฮึก...ทำไมพออยู่ในห้องสอบ พายถึงลืมทุกอย่างไปหมดเลยก็ไม่รู้”

“เรื่องแค่นี้เอง”

 “เฮียฝุ่นเรียนเก่ง เฮียหัวดี เฮียทำอะไรก็ออกมาเพอร์เฟกต์ไปหมด เฮียไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความรู้สึกของคนที่พยายามแทบตายแต่สุดท้ายผลลัพธ์มันออกมาห่วยแตกมันเป็นยังไง”

“ใครบอกว่าเฮียไม่เข้าใจ” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที “และใครบอกเราว่าเฮียทำอะไรก็เพอร์เฟกต์ไปซะทุกอย่าง”

ฉันชะงักไปชั่วขณะ เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ

“ฟังเฮียนะ มันก็เป็นแค่คะแนนสอบเก็บคะแนนครั้งเดียว มันไม่ได้เป็นตัวตัดสินชีวิตเราไปทั้งชีวิตหรอกน่ายัยเด็กบ๊อง”

“แต่พายตั้งใจกับมันมากนะคะ” ฉันระบายความอัดอั้นออกมาอย่างลืมตัว น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง “พายไม่อยากให้พ่อกับแม่ผิดหวัง พายไม่อยากให้เฮียพายุเอาไปล้อว่าพายโง่ภาษาอังกฤษ พายอาย... พายอายที่ตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ทั้งๆ ที่พยายามมากกว่าแท้ๆ”

“ฟังเฮียนะพาย” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนระดับสายตาอยู่ระนาบเดียวกันกับฉัน “บางครั้งความพยายามของคนเรามันก็ไม่ได้ให้ผลตอบแทนออกมาสวยงามตามที่เราคาดหวังไว้เสมอไปหรอกนะ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องยอมแพ้หรือล้มเลิกสิ่งที่ตั้งใจไว้”

“แต่พายเหนื่อยแล้วนี่คะ พายรู้สึกว่าตัวเองไม่มีหัวทางด้านนี้เลย”

“คนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเก่งทุกอย่างบนโลกใบนี้หรอกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงกว่าเดิมมาก “ไอ้พายุมันเก่งเลข แต่ตกศิลปะวาดรูปเหมือนเด็กอนุบาล เฮียเก่งฟิสิกส์ แต่เฮียก็เคยทำแล็บเคมีพังจนโดนอาจารย์ด่าเปิงมาแล้ว ส่วนพายอาจจะแค่ต้องใช้เวลากับภาษาอังกฤษมากกว่าวิชาอื่นอีกนิด หาจุดบกพร่องให้เจอ ไม่ใช่มานั่งร้องไห้โทษตัวเองว่าโง่แบบนี้”

“เฮียฝุ่นเคยทำแล็บพังจริงๆ เหรอคะ” ฉันเผลอหลุดปากถามออกไป ความประหลาดใจทำให้ลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ

“จริงสิ ถามไอ้พายุดูก็ได้ วันนั้นควันโขมงเต็มห้องจนเกือบโดนพักการเรียนทั้งแก๊ง” เขาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เห็นไหมว่าไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก ทุกคนเคยพลาด เคยล้ม และเคยได้คะแนนห่วยแตกกันมาแล้วทั้งนั้น มันอยู่ที่ว่าพอพลาดแล้วเราจะจมอยู่กับมัน หรือจะลุกขึ้นมาปัดฝุ่นแล้วเดินหน้าต่อต่างหาก”

ดวงตาคมกริบของเขาในยามนี้ไม่มีประกายความเจ้าเล่ห์หรือความร้ายกาจหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ความเข้าใจ และความปรารถนาดีที่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายคนนี้

“แล้วกระดาษแผ่นนี้น่ะ” เขาพยักพเยิดหน้าไปยังกระดาษในมือฉัน “จะกำไว้ให้มันแหลกคามือเลยไหม หรือจะคลี่มันออกมาดูว่าข้อไหนที่เราทำพลาด จะได้จำไว้เป็นบทเรียนเพื่อเอาไปทำคะแนนในสอบปลายภาคให้มันดีกว่าเดิม”

ฉันมองหน้าเขา สลับกับกระดาษในมือ ก่อนจะค่อยๆ คลายมือออกอย่างเชื่องช้า รอยยับยู่ยี่บนกระดาษเหมือนกับรอยแผลในใจที่กำลังค่อยๆ ถูกคลี่คลายออกด้วยคำพูดของเขา

เขายกฝ่ามือใหญ่ขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะวางแหมะลงบนศีรษะของฉันเบาๆ เหมือนที่เขาเคยทำในวันนั้น แต่ทว่าครั้งนี้ สัมผัสอุ่นซ่านของเขามันช่างหนักแน่น มั่นคง และส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยมาให้ฉันอย่างเต็มเปี่ยม

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว” เขาลูบกลุ่มผมของฉันอย่างทะนุถนอม สางผมที่พันกันยุ่งเหยิงให้อย่างเบามือ “เดี๋ยวตาบวมเป่งเป็นอึ่งอ่าง หมดสวยกันพอดี พรุ่งนี้ไปโรงเรียนเพื่อนได้ตกใจนึกว่าโดนใครต่อยตามา”

“เฮียฝุ่นอ่า...” ฉันประท้วงเสียงแผ่ว แต่กลับไม่ได้ปัดมือเขาออก

“พายเก่งอยู่แล้วน่า” เขากล่าวย้ำ “แค่ภาษาอังกฤษวิชาเดียว มันทำอะไรพายไม่ได้หรอก จริงไหม”

สัมผัสจากฝ่ามือของเขา ความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขา ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นผู้ชายตรงหน้ามันเหมือนกับยาวิเศษชั้นดีที่ช่วยสมานรอยแผลและบรรเทาความเจ็บปวดในใจฉันได้อย่างชะงัด ฉันหยุดสะอื้น เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาผ่านม่านน้ำตาที่ยังเอ่อคลอ

“เฮียฝุ่น”

“หืม” เขาเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ยังคงไม่ยอมละมือออกจากศีรษะของฉัน

“ขอบคุณนะคะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “ขอบคุณที่ไม่หัวเราะเยาะพาย แล้วก็...ขอบคุณที่มาปลอบนะคะ”

เขายิ้มรับ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ดูร้ายกาจเหมือนอย่างเคย แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและสว่างไสวที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา “ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง ทีหลังถ้ามีอะไรไม่สบายใจ ก็หัดพูด หัดระบายออกมาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เก็บมากดดันตัวเองจนร้องไห้คนเดียวแบบนี้ เข้าใจไหม”

ฉันพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย “เข้าใจแล้วค่ะ”

เขาค่อยๆ ดึงมือกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงตามเดิม “ดื่มน้ำให้หมดแก้ว แล้วก็รีบไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยซะ”

“ค่ะ”

“อ้อ แล้วก็รีบเช็ดคราบน้ำตาให้หมดล่ะ” เขาหันหลังเตรียมจะก้าวเดิน แต่ก็ชะงักและหันกลับมาสั่งทิ้งท้าย “เดี๋ยวไอ้พายุมันกลับมาเห็นสภาพนี้ มันจะโวยวายหาว่าเฮียรังแกน้องสาวมันจนบ้านแตกอีก เฮียขี้เกียจฟังมันบ่นหูชา”

“รับทราบค่ะเฮีย” ฉันตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

ภูริภัทรยืนทอดสายตามองน้องสาวเพื่อนนิ่งอยู่อีกครู่หนึ่ง ราวกับต้องการประเมินให้แน่ใจว่ายัยน้องโอเคขึ้นแล้วจริงๆ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินกลับลงบันไดไป ทิ้งให้เด็กขี้แงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิมพร้อมกับแก้วน้ำเย็นเฉียบในมือและความรู้สึกอุ่นซ่านที่แผ่ซ่านกระจายไปทั่วทุกอณูของหัวใจ

ในวินาทีนั้นเอง ฉันตระหนักรู้ได้ในทันทีว่า ความรู้สึกพิเศษที่ฉันมีต่อผู้ชายคนนี้มันได้หยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของฉันเกินกว่าที่จะถอนตัวถอนใจกลับขึ้นมาได้อีกแล้ว

ไต้ฝุ่นไม่ได้เป็นแค่พายุฤดูร้อนที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่เขาคือจุดศูนย์กลางของพายุทอร์นาโดที่กำลังดูดกลืนร่างของฉันให้เข้าไปติดกับอย่างช้าๆ และที่น่ากลัวที่สุดคือ ฉันกลับเต็มใจที่จะปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในพายุลูกนั้น แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าปลายทางของมันอาจจะไม่ได้จบลงด้วยความสวยงามอย่างที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ในตอนนี้ก็ตาม