บทที่ 6

ฟาร์มหมาเหรอ

เขาส่งตัวเซี่ยเทียนไปที่ฟาร์มหมาเนี่ยนะ

สิ่งที่เซี่ยเทียนกลัวที่สุดก็คือหมา!

สวี่หวันเอ่อร์กัดฟันลุกขึ้นจากพื้น วิ่งพรวดออกจากโรงพยาบาลไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

เมื่อเห็นว่าเจียงเหยี่ยนยอมปล่อยเซี่ยเทียนไปอย่างง่ายดาย ฟางหลีก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมา

“อาเหยี่ยน ในใจคุณ คุณนายเจียงสำคัญที่สุดจริง ๆ ใช่ไหมคะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เพื่อนของเธอก็คงไม่กล้าทำกับฉันแบบนั้น...”

“ฉันรู้”

เจียงเหยี่ยนยื่นมือออกไปลูบผมยาวของเธอ “ฉันจะทวงความยุติธรรมให้เธอเอง”

“รอให้หวันเอ่อร์ไปถึงฟาร์มหมาก่อนเถอะ คิดจะช่วยคนน่ะ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก”

ฟางหลีเข้าใจความหมายทันที

เจียงเหยี่ยนก็คิดจะลงโทษสวี่หวันเอ่อร์เหมือนกัน

เธอแสร้งทำเป็นถามด้วยความกังวล “คุณทำกับคุณนายเจียงแบบนี้ เธอจะไม่เสียใจแย่เหรอคะ”

เจียงเหยี่ยนตอบอย่างขอไปที “งั้นฉันส่งคนไปขวางเธอไว้ดีไหมล่ะ”

ฟางหลีทุบกำปั้นลงบนแผงอกของเขาอย่างแง่งอน “คนบ้า!”

เจียงเหยี่ยนโอบกอดเธอพลางหัวเราะออกมา ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา

อันที่จริงเขาไม่ได้อยากลงโทษสวี่หวันเอ่อร์เลยสักนิด แต่เขาก็ไม่อยากให้ฟางหลีต้องถูกทำร้ายอีก

ถ้าสวี่หวันเอ่อร์ได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจริง ๆ หลังจากนี้เขาค่อยชดเชยให้เธอก็แล้วกัน

เขาเพียงแค่อยากให้เธอรู้เอาไว้ว่า ทุกเรื่องควรจะมีขอบเขต

ณ ฟาร์มหมา

ตอนที่สวี่หวันเอ่อร์รีบรุดมาถึง เซี่ยเทียนกำลังนอนขดตัวงออยู่ในกรงด้วยสภาพรวยริน

นอกกรงมีสุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดร่างกำยำสามตัวกำลังจ้องเธออย่างเอาเป็นเอาตาย

พวกมันอดอาหารมานานแล้ว น้ำลายไหลย้อยลงมาตามซี่ฟันแหลมคม พลางเดินวนรอบกรงด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน

เซี่ยเทียนที่อยู่ด้านในนั้นสติแตกไปนานแล้ว เธอไม่ได้กินข้าวหรือดื่มน้ำมาสองวันเต็ม ๆ ทั้งยังต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา จนใกล้จะทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ

“เซี่ยเทียน!”

สวี่หวันเอ่อร์ร้องไห้โฮพลางขยับเข้าไปใกล้ ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าไปได้เพียงก้าวเดียว ฝูงสุนัขพวกนั้นก็หันขวับมาจ้องเธอเขม็ง ราวกับพร้อมจะกระโจนใส่ได้ทุกเมื่อ

เธอรู้ดีว่าไม่อาจผลีผลามพุ่งเข้าไปได้ ไม่อย่างนั้นคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

“เซี่ยเทียน อดทนไว้ก่อนนะ ฉันจะไปซื้อเนื้อแถวนี้มาหลอกล่อพวกมัน! เธอต้องทนให้ได้นะ!”

เซี่ยเทียนรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายยื่นมือออกไปหาเธอ “อย่าไปนะ...หวันเอ่อร์...ฉันจะตายแล้ว...”

“เธอต้องไม่ตาย! เซี่ยเทียน! ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอตาย!”

สวี่หวันเอ่อร์มองสภาพของเพื่อนแล้วก็ปวดใจเจียนตาย

เธอกระบอกตาแดงก่ำ เอื้อมมือไปหยิบท่อนไม้บนพื้นขึ้นมา ก่อนจะกัดฟันพุ่งเข้าใส่ฝูงสุนัขพวกนั้น

ฝูงสุนัขจอมดุร้ายกระโจนเข้าใส่เธอ สวี่หวันเอ่อร์จึงใช้ท่อนไม้ในมือต่อสู้พัลวัน

ไม่นานทั้งแขนและขาของเธอก็เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากกรงเล็บสุนัขจนเลือดซิบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจ

เธอไม่ยอมหยุดมือ คลำหาสลักประตูกรงเหล็กจนเจอ แล้วรีบคว้ากุญแจมาไขแม่กุญแจออก

“เซี่ยเทียน เรารีบไปกันเถอะ!”

สวี่หวันเอ่อร์พยุงร่างอันอ่อนปวกเปียกของเซี่ยเทียนขึ้นมา แล้วพากันวิ่งตรงไปยังประตูใหญ่ของฟาร์มหมา

ทั้งสองคนวิ่งสะดุดล้มลุกคลุกคลาน กว่าจะฝ่าไปถึงหน้าประตูได้ก็แทบแย่

ทว่ากลับพบว่าประตูบานนั้นถูกคนคล้องกุญแจล็อกจากด้านนอกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไม่ว่าสวี่หวันเอ่อร์จะออกแรงดึงแค่ไหนก็เปิดไม่ออก!

“เปิดประตู! ใครอยู่ข้างนอก! เจียงเหยี่ยน! เปิดประตูสิ! ขอร้องละ เปิดประตูที!”

สวี่หวันเอ่อร์ออกแรงดึงประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย พลางตะเบ็งเสียงร้องตะโกนอย่างสิ้นหวัง

เสียงเยียบเย็นของบอดี้การ์ดดังแว่วมาจากด้านนอก “ขอโทษด้วยครับคุณนาย นี่เป็นคำสั่งของคุณผู้ชาย รบกวนคุณนายอดทนรอหน่อยนะครับ”

คำสั่งของเจียงเหยี่ยนงั้นเหรอ!

มือที่กำท่อนไม้เอาไว้บีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แววตาของสวี่หวันเอ่อร์ปรากฏร่องรอยของความเคียดแค้นพาดผ่าน

เธอคิดไม่ถึงเลยว่า เจียงเหยี่ยนจะไร้เยื่อใยได้ถึงขนาดนี้!

ด้านหลัง สุนัขจอมโหดสามตัวกำลังส่งสายตาดุร้ายแล้วกระโจนเข้าใส่พวกเธอ

สวี่หวันเอ่อร์กำลังจะยกท่อนไม้ขึ้นมาป้องกันตัว ทว่าเซี่ยเทียนกลับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักสวี่หวันเอ่อร์ให้กระเด็นออกไปด้านข้าง

วินาทีต่อมา สุนัขตัวที่อยู่หน้าสุดก็พุ่งเข้าใส่ ซี่ฟันอันแหลมคมขบกัดเข้าที่แขนซ้ายของเธออย่างแรง

“กรี๊ด!”

แขนซ้ายของเซี่ยเทียนถูกกระชากจนขาดสะบั้น หยาดเลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกมาทันที

เธอเจ็บปวดจนร่างกายกระตุกเกร็ง ก่อนจะล้มตึงลงไปกองกับพื้นดังโครม

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าของสวี่หวันเอ่อร์ก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ!

“เซี่ยเทียน!”

เธอถลาเข้าไปกอดร่างของเพื่อนสนิทเอาไว้แน่น น้ำตาล้นทะลักออกมาไม่ขาดสาย!

“ทำไมเธอถึงได้โง่ขนาดนี้! เซี่ยเทียน!”

พวกสุนัขกำลังจะฉีกทึ้งท่อนแขนที่ขาดวิ่นของเซี่ยเทียน สวี่หวันเอ่อร์จึงคว้าท่อนไม้แล้วพุ่งเข้าไปราวกับคนเสียสติ แย่งชิ้นส่วนนั้นกลับคืนมาจากปากของพวกมัน

ในช่วงเวลาที่เธอใกล้จะสิ้นหวัง ประตูฟาร์มหมาก็ถูกเปิดออก

เธอรีบดึงตัวเซี่ยเทียนวิ่งออกไป “เซี่ยเทียน ไม่ต้องกลัวนะ เรารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปหรอก!”

การกู้ชีพยาวนานถึงเก้าชั่วโมง

เซี่ยเทียนรอดชีวิตมาได้ แต่แขนของเธอ ไม่สามารถต่อกลับคืนได้อีกแล้ว

สวี่หวันเอ่อร์นั่งนิ่งอยู่ตรงโถงทางเดินของโรงพยาบาลโดยไม่ขยับเขยื้อน

รุ่งอรุณของวันถัดมา โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นแจ้งเตือนสี่ครั้ง

ข้อความแรก เป็นข้อความจากทนายความที่รับหน้าที่จัดการเรื่องหย่าร้างส่งมาบอกว่า ใบหย่าได้รับการอนุมัติแล้ว

ข้อความที่สอง เป็นข้อความจากผู้ชายคนนั้น

[ผมรอคุณอยู่หน้าสำนักงานเขตนะ]

ข้อความที่สาม มาจากเจียงเหยี่ยน

[หวันเอ่อร์ ตอนเย็นรีบกลับบ้านหน่อยนะ ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้]

ข้อความที่สี่ มาจากเบอร์แปลก

[คุณนายเจียงคะ คลิปที่คุณส่งให้อาเหยี่ยนน่ะ เขาไม่แม้แต่จะกดดูก็ลบทิ้งไปแล้ว ทายสิคะว่าทำไม ก็เพราะเขาเชื่อฉัน ไม่ได้เชื่อคุณไง!]

[อ้อ ได้ยินมาว่าแขนเพื่อนรักของคุณขาดไปแล้วนี่ น่าสงสารจังเลยนะคะ!]

มือที่กำโทรศัพท์เอาไว้บีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

สวี่หวันเอ่อร์ไม่ได้ตอบกลับไปเลยแม้แต่ข้อความเดียว เธอหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไป

บริเวณหน้าสำนักงานเขต

เธอรับใบหย่ามาจากมือของทนายความ ก่อนจะถือมันเดินตามชายคนนั้นเข้าไปจดทะเบียนสมรสในสำนักงานเขต

ตั้งแต่ต้นจนจบ สวี่หวันเอ่อร์ไม่มีทีท่าหรือแสดงอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ ออกมาเลยสักนิด

ชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายกระตุกยิ้มมุมปาก “เหมือนคุณจะไม่ได้อยากแต่งงานกับผมเท่าไหร่นะ นึกเสียใจขึ้นมาหรือไง”

ท่ามกลางแสงแดดสาดส่อง สวี่หวันเอ่อร์เงยหน้าขึ้น

เธอจ้องชายหนุ่มเขม็ง ก่อนเอ่ยออกมาช้า ๆ ทีละคำ “กู้หลิ่น ช่วยฉันแก้แค้นที! ฉันจะให้เจียงเหยี่ยนกับฟางหลีชดใช้หนี้เลือดครั้งนี้!”