บทที่ 5

“ได้ ฉันจะดื่ม”

ฟางหลีไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเริ่มกระดกเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า

“ดื่มจริงเหรอเนี่ย เห็นแก่เงินแค่นี้น่ะนะ”

เซี่ยเทียนกลอกตาบน ขณะที่กำลังจะหาเรื่องกลั่นแกล้งอีกฝ่ายต่อ จู่ ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็กระอักเลือดออกมาคำโต

“พรวด!”

หยดเลือดสาดกระเซ็นเปื้อนตัวสวี่หวันเอ่อร์ไปหมด

เธอขมวดคิ้ว ขณะที่เพิ่งจะอ้าปากถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เงาร่างของใครอีกคนก็พุ่งพรวดพราดเข้ามาจากด้านนอก

“หลีหลี เธอเป็นยังไงบ้าง อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!”

เจียงเหยี่ยนประคองกอดเธอเอาไว้ สายตากวาดมองขวดเหล้าเปล่าบนโต๊ะ

“พวกเธอให้เขาดื่มเหล้าเหรอ สวี่หวันเอ่อร์! เธอรู้หรือเปล่าว่าหลีหลีเคยกระเพาะทะลุ ห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาด! หลีหลี ไปเถอะ ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

แต่ฟางหลีกลับไม่ยอมไป เธอยื่นมือไปทางเซี่ยเทียน “คุณคะ คุณสัญญากับฉันแล้วนะ...ว่าถ้าดื่มเหล้าพวกนี้หมด จะให้เงินฉันห้าหมื่น!”

เซี่ยเทียนถึงกับอึ้งไป ไม่คิดเลยว่าในเวลาแบบนี้เธอจะยังห่วงเรื่องเงินอยู่อีก

“คุณนายเจียงคะ ถึงฉันจะเป็นเมียน้อย แต่ฉันก็ไม่ยอมใช้เงินของอาเหยี่ยนหรอกนะ! ฉันพิสูจน์ให้คุณเห็นแล้ว เงินห้าหมื่นนี่ฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง...ไม่ใช่สินสมรสของคุณกับอาเหยี่ยน!”

“พอได้แล้วหลีหลี”

เจียงเหยี่ยนอุ้มเธอขึ้นมา ก่อนจะหันขวับไปมองเซี่ยเทียน

“สวี่หวันเอ่อร์ ทั้งเธอแล้วก็เพื่อนของเธอทำแสบมากนะ!”

เขาเดินจากไปแล้ว

ผู้หญิงในอ้อมอกเขาเหยียดยิ้มมุมปากส่งมาให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความได้ใจ

เซี่ยเทียนรีบขอโทษทันที “ขอโทษนะหวันเอ่อร์ เจียงเหยี่ยนเข้าใจเธอผิดไปแล้วใช่ไหม ฉันทำให้เธอต้องเดือดร้อนไปด้วยเลย”

“เซี่ยเทียน ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก”

สวี่หวันเอ่อร์ฝืนยิ้ม ทว่าในใจกลับยิ่งกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่รู้ทำไมสายตาของเจียงเหยี่ยนตอนที่กำลังจะเดินจากไป ถึงได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

สองวันหลังจากนั้น เจียงเหยี่ยนก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านอีกเลย

หนึ่งวันก่อนที่จะได้ใบหย่า ในที่สุดเรื่องก็เกิดจนได้

เธอได้รับสายขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ของเซี่ยเทียน

“หวันเอ่อร์! เซี่ยเทียนหายตัวไป เธอไม่ได้กลับบ้านมาสองวันแล้ว!”

วินาทีนั้น สวี่หวันเอ่อร์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ในหัวของเธอพลันปรากฏภาพสายตาของเจียงเหยี่ยน สายตาที่เย็นชาจนซึ่งความอบอุ่นใด ๆ

เธอรีบเหยียบคันเร่งตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลทันทีแบบแทบจะไม่ลังเลเลย

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เจียงเหยี่ยนกำลังดูแลฟางหลีอยู่

ฟางหลีกระเพาะทะลุ กินของแข็งไม่ได้ เจียงเหยี่ยนจึงกำลังป้อนโจ๊กให้

เขาป้อนให้อย่างระมัดระวัง ท่าทางอันอ่อนโยนนั้นยังคงทิ่มแทงหัวใจของสวี่หวันเอ่อร์ให้เจ็บปวดอยู่ดี

“เจียงเหยี่ยน” เธอผลักประตูเข้าไป แล้วเข้าเรื่องทันที “นายเอาตัวเซี่ยเทียนไปไว้ที่ไหน”

เจียงเหยี่ยนไม่ขยับ ซ้ำยังไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง

“ทำไมถึงต้องทำร้ายเธอด้วย นายก็รู้ดีว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทฉัน!”

ตอนที่รู้ว่าเจียงเหยี่ยนหักหลัง เธอไม่ได้ร้องไห้

ตอนที่รู้ว่าเจียงเหยี่ยนไปมีลูกอยู่ข้างนอก เธอก็ไม่ได้ร้องไห้

แต่วันนี้เธอกลับร้องไห้ออกมา

เซี่ยเทียนโตมากับเธอตั้งแต่เด็ก เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ

เธอจะยอมให้เพื่อนเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด!

มือของเจียงเหยี่ยนยังคงป้อนโจ๊กต่อไป ทว่าน้ำเสียงกลับเยียบเย็น

“ก็เขาพูดว่าหลีหลีเป็นเมียน้อย หาว่าใช้เงินของฉัน จนหลีหลีต้องไปทำงานหาเงินที่บาร์เพื่อพิสูจน์ตัวเอง แถมยังทำให้หลีหลีกระเพาะทะลุกำเริบอีก จะไม่ให้ฉันสั่งสอนได้ยังไง”

สวี่หวันเอ่อร์กัดริมฝีปาก น้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนัก “ถ้าเธอทำอะไรผิดไป ทั้งหมดก็เป็นเพราะฉันเอง เห็นแก่ฉัน ปล่อยเธอไปเถอะนะ”

เธอทิ้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้าฟางหลี “ฉันขอโทษแทนเธอเอง คุณฟาง ได้โปรดปล่อยเซี่ยเทียนไปเถอะนะคะ”

ฟางหลีแสร้งทำเป็นเกลี้ยกล่อมเจียงเหยี่ยน “ช่างมันเถอะค่ะอาเหยี่ยน คุณปล่อยคุณเซี่ยไปเถอะ ฉันว่าเธอคงไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ”

เจียงเหยี่ยนหันขวับกลับมามองสวี่หวันเอ่อร์ นัยน์ตาดอกท้อเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย “หวันเอ่อร์ ฉันเห็นแก่หน้าเธอ ยอมปล่อยเขาไปก็ได้ แต่เธอควรสั่งสอนเพื่อนรักให้ดี ๆ หน่อยนะ”

“ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันฆ่าเขาทิ้งแน่”

เขาค่อย ๆ หยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนให้เธอ

“ฟาร์มหมาแถบชานเมืองฝั่งตะวันตก ไปตามที่นั่นเอาเอง”