ตัวพี่ใหญ่แต่ใจเล็ก

เช้านี้พนิดาและปริญพากันตื่นมาใส่บาตรตั้งแต่เช้าตามคำสั่งของผู้เป็นย่า สำหรับพนิดาแล้วนั้นการตื่นเช้านั้นไม่ใช่ปัญหาเลย แต่สำหรับปริญผู้เคยชินกับการนอนตื่นสายจนตะวันทิ่มตาแล้ว มันค่อนข้างที่จะยากนิดหน่อยสำหรับเขา

หลังจากที่ได้ตกลงกับพนิดาเรื่องการแบ่งสัดส่วนพื้นที่ภายในห้องนอนก็ได้ข้อตกลงร่วมกันว่า เขาจะต้องเป็นผู้เสียสละตัวเองไปนอนบนโซฟาเบด ส่วนพนิดานั้นสามารถยึดครองพื้นที่บนเตียงได้ ถึงเเม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนดีอะไรแต่ยังไงเสียสำนึกชั่วดีของเขาก็ยังคงใช้งานได้อยู่ที่จะเป็นคนยอมเสียสละตัวเองแทนฝ่ายหญิง และด้วยความที่ว่าบ้านที่เขาอยู่กับพนิดานั้นพึ่งจะสร้างเสร็จใหม่ ถึงจะมีทั้งหมดสองห้องแต่พวกชุดเครื่องนอนที่นั้นกลับมีเตรียมไว้สำหรับห้องเดียวเท่านั้น 

พอได้ใส่บาตรกันเสร็จแล้ว ทั้งปริญและพนิดาก็พากันมาทานข้าวเช้าที่บ้านคุณย่าบัวหลันตามที่ผู้เป็นย่าสั่ง หลังจากนั้นก็ถึงเวลาลงมือจัดการกับเหล่ากล้ากุหลาบดอกไม้ที่ร้านดอกไม้ได้นำมาส่งตั้งแต่เมื่อวาน

"ขุดได้แน่นะตาปริ้น ไม่ใช่มือไม้ถลอกปอกเปิกหมดเข้า แกยิ่งเคยทำกับเขาเสียที่ไหนอะไรแบบนี้" ผู้เป็นย่าถามย้ำหลานชายอีกรอบเพื่อความแน่ใจ แม้ว่าสีหน้าของผู้ที่เป็นย่านั้นจะไม่ได้มีความมั่นใจในตัวหลานชายเลยแม้แต่น้อย

"แหม คุณย่าครับถึงปริ้นจะไม่เคย...เอ่อ ไม่ค่อยได้ทำอะไรแบบนี้ แต่ว่าปริ้นก็เป็นผู้ชายนะครับ ให้ทำงานสวนแบบนี้สบายมากๆ คุณย่าไม่ต้องห่วงครับ" ว่าแล้วปริญก็หยิบพลั่วขี้นมาเตรียมตัวจะขุดลงไปบนดินบริเวณที่ผู้เป็นย่าบอก สายตาของคนที่อยู่ข้างๆ ทั้งคุณย่าบัวหลันและพนิดาต่างจ้องมองไปที่เขาแปลกๆ

วันนี้เป็นวันเสาร์ส้มโอไม่ได้ไปเรียนจึงขออาสามาช่วยพนิดาและปริญด้วย

"ปี้พาย จะใดอ้ายปริ้นเปิ้นตึงขุดดินจะอั้นเจ้า น้องบ่าเกยหันไผเขายะกันจะอั้นเลยเน้อ" ส้มโอเด็กน้อยขี้สงสัยแอบกระซิบถามพนิดา โดยเธอใช้มือน้อยแอบป้องไปที่ปากเพื่อป้องกันปริญได้ยินสิ่งที่เธอกำลังถาม

"สงสัยเปิ้นตึงอยากลองขุดแบบใหม่นะก่ะส้มโอ"

หลังจากที่พนิดาบอกทั้งคุณย่าบัวหลันและพนิดาต่างก็พากันอมยิ้มกลั้นขำเอาไว้ มีก็แต่เพียงส้มโอที่ดูท่าทางจะเชื่อสิ่งที่พนิดาพูดจนถึงกับต้องเฝ้ามองปริญที่ใช้พลั่วขุดดินอย่างจริงจัง พอเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาของหลานชายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นแล้วเนื่องจากว่าอากาศและบริเวณหน้าผากเริ่มผุดเม็ดเหงื่อประปราย คุณย่าบัวหลับจึงได้เอ่ยขึ้น

"ตาปริ้น ย่าว่าแกใช้จอบหรือไม่ก็เสียมเถอะลูก พลั่วน่ะเขามีไว้สำหรับตักดิน" คุณย่าบัวหลันพูดยิ้มๆเมื่อเห็นว่าปริญที่ตั้งใจใช้พลั่วขุดดินแต่ก็ยังไปไม่ถึงไหนสักที ปริญที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขุดถึงกับหยุดมองมาที่ผู้เป็นย่าของตัวเอง มิหนำซ้ำพนิดาเองที่แกะถุงห่อต้นดอกกุหลาบเสร็จแล้วกำลังนั่งรอหลุมที่ปริญขุดเพื่อปลูกกุหลาบก็ยังกำลังนั่งขำเขาอยู่จนตัวเขาเองเกิดอาการอายที่ใช้อุปกรณ์ผิดประเภท

"พลั่วนี่...เอาไว้ใช้สำหรับตักดินหรอครับคุณย่า" ปริญถามอย่างอายๆก่อนจะเอามือยกขึ้นลูบผมปอยๆ

"ใช่ลูก มานี่มา เอาจอบเอาเสียบนี่ไป เอ้าส้มโอถือไปให้พี่ปริ้นหน่อยลูก"

"เจ้าย่าบัว"

เมื่อเห็นว่าเริ่มจะรอนานและท่าทางรอปริญขุดอยู่คนเดียวน่าจะไม่ได้เรื่องสักที พนิดาจึงได้หยิบจับอุปกรณ์มาช่วยบ้าง

"พายว่ารอคนแถวนี้ขุดกว่าจะเสร็จคงตะวันสายโด่งแน่เลยค่ะย่าบัว พายช่วยขุดดีกว่านะคะ" พนิดาหันไปมองปริญที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเสื้อยืดสีขาวที่เขาใส่จะเริ่มมีเม็ดเหงื่อซึมออกมาจนชื้นทั้งๆที่อากาศตอนเช้าก็ยังเย็นๆอยู่

ปริญรู้สึกว่าตัวเองนั้นกำลังโดนดูถูกอยู่กลายๆได้แต่หันไปมองคนอวดเก่งอย่างหมั่นไส้ เสื้อยืดสีขาวถูกถอดออกวางพาดไปที่โคนกิ่งไม้ใกล้ๆ พนิดาหันไปมองก็เกิดอาการใจสั่นและปฏิเสธไม่ได้ว่าเขานั้นมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ จากแก้มชมพูค่อยๆเริ่มแดงทีละน้อยจนเจ้าตัวต้องคอยหันไปทางอื่น

"ทำไมคุณย่าถึงไม่เรียกพวกคนงานให้มาขุดให้ล่ะครับ จะมานั่งขุดเองให้เหนื่อยทำไม" ปริญเริ่มบ่นหลังจากที่พึ่งลงมือขุดไปแค่สี่ห้าที

"เอ้ แกนี่ พวกคนงานเขาก็มีงานของเขาที่จะต้องทำ จะไปกวนเขากันทำไมกับอีแค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ นี่ถ้าอีแค่ขุดดินปลูกต้นไม้แค่นี้แกยังทำไม่ได้ ไอ้เรื่องทำโฮมสเตย์ของแกย่าไม่อยากจะคิดเลยว่าแกจะทำได้"

"โถ่คุณย่าครับ อย่าพึ่งดูถูกกันสิครับ ปริ้นก็แค่ถามดูเฉยๆ ขุดดินปลูกดอกไม้แค่นี้ง่ายๆ ทำไมปริ้นจะทำไม่ได้ คุณย่ารอดูต่อได้เลยครับ" ว่าแล้วปริญก็หยิบทั้งจอบและเสียบมาขุดลงไปทีละหลุมๆให้ขนาดพอดีกับกล้ากุหลาบที่วางรออยู่เรียบร้อยแล้ว จนกระทั่งสักพักทุกคนต่างก็พากันตกอกตกใจกับเสียงร้องของปริญอยู่ดีๆปริญก็แหกปากร้องขึ้นมาจนพนิดาและคุณย่าบัวหลันรวมถึงส้มโอด้วยต่างก็พากันตกอกตกใจ

"โว้ยย เฮ้ยๆ ออกไปๆๆ" 

"อะไรตาปริ้นอะไร"

"ไส้เดือนครับคุณย่า ไส้เดือน"

"ไส้เดือน!" ผู้หญิงทั้งสามที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักต่างพากันอุทานออกมาพร้อมกันเมื่อรู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ชายรูปร่างกำยำอย่างปริญถึงกับแหกปากร้องได้ขนาดนั้น

"ปริ้นเอ้ย ตัวก็ตั้งใหญ่ตั้งโต กลัวอะไรกันกับอีแค่ไส้เดือนล่ะลูก" 

"ปริ้นไม่ได้กลัวครับคุณย่า ปริ้นแค่..ขยะแขยง อี๋ ขนลุกไปหมด" พูดไปปริญก็ทำหน้าทำตาแถมยังสะบัดศรีษะทำท่าขนลุกอีกต่างหาก

"อ้ายปริ้น เป๋นป้อจายตั๋วใหญ่อย่างกับยักษ์ เป๋นหยั๋งตึงมากั๋วกะอีแค่ขี้เดือนตั๋วน้อยๆนี่ล่ะเจ้า" ส้มโอเด็กน้อยขี้สงสัยทำหน้าจริงจังเวลาถามอีกต่างหาก ปริญหันไปมองหน้าพนิดาที่กำลังยืนขำตัวเองอย่างจริงจังก็รู้สึกอายจนหน้าม้าน

"ส้มโอ หยุดพูดไปเลยนะ ถึงจะเป็นผู้ชายก็กลัวไส้เดือนได้มันผิดหรือว่าแปลกตรงไหน" ปริญหันไปดุเด็กน้อยแก้เขินแทน

"บ่าผิดเจ้า แต่ส้มโอแค่บ่าเกยหัน"

"เธอยังเด็กตัวแค่นี้ จะไปเคยเห็นได้ยังไง มันก็ต้องมีบ้างแหละน่าผู้ชายในไร่ที่กลัวไส้เดือนเหมือนกับฉัน" ปริญตั้งหน้าตั้งตาเถียงต่อ

"บ่ามีเลยเจ้าอ้ายปริ้น ส้มโอบ่าเกยหันไผเปิ้นกั๋วขี้เดือนอย่างอ้ายปริ้นเลยเน้อ ขนาดแม่ญิงในไร่ตึงยังบ่ามีไผกั๋วกันเลยหนาเจ้า"

"หยุดเลยส้มโอ หยุด ฉันไม่เชื่อ"

"แต้ๆเจ้า ส้มโอบ่าได้ขี้จุ๊"

"พอ ฉันไม่เชื่อ"

"จ๊ะอั้นกะต๋ามใจ๋เจ้า ส้มโอขี้ค้านจะอู้ตวยเเล้ว ขอไปจ้วยปี้พายขุดตางปู้นก่อนหนาเจ้า ตางนี้เชิญอ้ายปริ้นขุดไปคนเดียวเลย" พูดจบส้มโอก็เลือกหยิบเสียมเล่มเล็กที่นอนวางอยู่เดินไปช่วยพนิดาที่กำลังขุดอยู่อีกฝั่งหนึ่งของแปลงดอกไม้ ทิ้งให้ปริญยืนเก้ๆกังๆระแวงว่าจะจ๊ะเอ๋เจอเข้ากับเหล่าไส้เดือนตัวน้อยอีกมั้ย