นั่นแฟนเขา แฟนเราที่ไหน

จากตอนแรกที่กำลังอารมณ์ดีอยากจะรีบวิ่งลงบันไดเพื่อจะมาทำมื้อเย็นทานด้วยกัน แต่พอได้ยินว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์กับคนที่เขารักไป ใบหน้าเปื้อนยิ้มของพนิดาก็เป็นอันว่าจะต้องหุบลง

'นี่เธอกำลังเป็นอะไรไป เธอลืมอะไรไปหรือเปล่าพนิดาว่าเขามีแฟนแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้สถานการณ์ระหว่างเขากับเธอจะไม่ได้ตึงเครียดเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถมีใจให้กับเขาได้ อย่าเอาหัวใจตัวเองเข้าไปเสี่ยง วันใดวันหนึ่งยังไงเขาก็ต้องกลับไปหาคนรักเขาอยู่ดี เธอควรต้องนึกไว้เสมอว่าเขาไม่ใช่คนโสด เขามีคนของเขา คนที่เป็นเจ้าของหัวใจ'

พนิดาหุบยิ้มแสนหวานนั้นลงในขณะที่ปริญก็คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วพอดี ร่างสูงใหญ่หันกลับมาจึงเห็นว่าพนิดามายืนคอยอยู่ หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

"ไม่ได้มาแอบฟังใช่มั้ย"

"เปล่าค่ะ พายแค่จะมาถามว่าพี่ปริ้นว่าอยากจะกินอะไร ระหว่างแกงจืด หรือว่า ต้มยำ พายจะได้ทำให้ถูก"

"อืม แกงจืดก็อร่อย ส่วนต้มยำก็แซ่บถึงใจดีนะ ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากกินทั้งสองอย่างเลย" ปริญทำท่าครุ่นคิดก่อนจะแกล้งยิ้มและตอบออกไป หากแต่ว่าคำตอบของเขากลับทำให้ใบหน้างามนั้นยิ่งบึ้งตึงขึ้นมาอีกแถมริมฝีบางบางข้างล่างยังถูกฟันซี่เล็กๆขบกัดเอาไว้จนแดงขึ้นเป็นรอยฟัน

"สองอย่างไม่ได้ค่ะ เลือกได้อย่างเดียว ถ้าจะกินแกงจืดก็ไม่ต้องกินต้มยำ แต่ถ้าจะกินต้มยำก็ไม่ต้องกินแกงจืด พี่เป็นผู้ชาย ถ้าจะเลือกอะไรก็ควรที่จะเลือกให้มันชัดเจนไปเลยค่ะ อย่าทำเป็นรักพี่เสียดายน้อง จับปลาสองมือ เหยียบเรือสองแคม จะเลือกอะไรก็เอาให้มันชัดๆ" ทั้งที่ตอนแรกยังพยายามบอกตัวเองว่าให้อยู่ในสภาวะเฉยๆอยู่เลย แต่ตอนนี้พนิดากลับเริ่มหัวร้อนหูร้อนไปหมดจนใบหน้าสวยๆนั้นดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันตา

"หืมมีงี้ด้วย นี่หมายถึงอาหารใช่มั้ย" คิ้วเข้มๆขมวดเข้าหากันอีกรอบเมื่อได้ฟังสุภาษิตบทยาวไป

"ก็..ใช่น่ะสิคะ ถ้าไม่หมายถึงอาหารแล้วจะให้หมายถึงอะไร ก็พี่ปริ้นบอกว่าอยากจะกินทั้งสองอย่างแบบนี้ พายว่ามันดูสิ้นเปลืองค่ะ ยุคนี้อะไรที่ประหยัดได้เราก็ควรที่จะประหยัด ลองนึกถึงคนที่เขาไม่มีข้าวกิน ต้องอยู่แบบอดๆอยากๆดูบ้าง" อยู่ดีๆพนิดาก็ตอบแบบตะกุกตะกักเสียดื้อๆเมื่อเห็นว่าปริญดูเหมือนจะสงสัยกับสิ่งที่เธอพึ่งจะพูดไป

"ใจเย็นๆก่อนสิ แค่ฉันยังเลือกว่าจะกินอะไรไม่ได้แค่นี้เองทำไมเธอต้องทำหน้าซีเรียสขนาดนั้นด้วย งั้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เธอเป็นคนทำนี่นะ ถ้าเธออยากทำอะไรให้ฉันกิน ฉันก็กินอันนั้นแหละ ฉันตามใจเธอ" เมื่อเห็นรอยยิ้มสุดเท่ที่คนตรงหน้าส่งมาให้ หัวใจไม่รักดีของพนิดาก็เป็นอันต้องสั่นไหวอีกแล้ว เขาจะรู้บ้างมั้ยนะว่าการที่เขาบอกว่าอยากตามใจเธอ คำๆนั้นมันอาจจะทำให้เธอนั้นคิดเข้าข้างตัวเองไปไกลได้ว่าเขานั้นก็แคร์หรือว่ามีความรู้สึกใดๆกับเธอ และก่อนที่ทุกอย่างจะผิดแผกไปมากกว่านี้พนิดาจึงจำเป็นต้องบอกตัวเองให้รีบหยุดคิดและรีบตัดสินใจให้เขาเสียเดี๋ยวนี้ดีกว่าว่าเธอจะทำเมนูอะไร  

"งั้นพายเลือกให้เป็นแกงจืดก็แล้วกันค่ะ ต้มยำกินแล้วเดี๋ยวแสบท้องจะนอนไม่สบายตัว พี่ปริ้นรีบขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเสร็จแล้วลงมาทานด้วยกันนะคะ พายจะเตรียมอาหารรอ" ว่าแล้วพนิดาก็รีบเดินออกจากห้องนั่งเล่นแล้วรีบเดินเข้าไปในครัว

ระหว่างที่ทำอาหารไปสมองก็เริ่มคิดถึงแต่เรื่องของปริญอีก โดยที่ตัวเธอเองไม่รู้เลยว่าทำไมอยู่ดีๆปริญถึงได้ค่อยๆซึมแทรกเข้ามาอยู่ในสารบบความคิดของเธอได้ ทั้งสมองและหัวใจต่างกำลังถกเถียงกันจนยุ่งวุ่นวายไปหมด พนิดาทำกับข้าวง่ายๆแค่แกงจืดเต้าหู้หมูสับและมีกระเพราไก่ไข่ดาวคู่กัน เมื่ออาหารถูกจัดวางรออยู่ที่โต๊ะ ไม่นานปริญก็เดินลงมา

"หอมน่าทานจัง"

"ไม่ใช่แค่น่าทานอย่างเดียวนะคะ อร่อยด้วยค่ะ" ใบหน้างามยังคงมีอาการตึงๆ ปริญเห็นแบบนั้นก็ขำออกมาน้อยๆก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำหน้าแบบนี้ถ้าไม่บอกฉันคงนึกว่าเธอกำลังงอนใครอยู่"

'งอน อย่างนั้นหรอ นี่เธอกำลังงอนเขาอยู่จริงๆใช่หรือเปล่า บ้าไปแล้วน่าพนิดา เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เขาก็แค่คุยโทรศัพท์กับแฟนของเขาแล้วเธอจะมางอนเขาแบบนี้ได้อย่างไรกัน'

พนิดาสบัดศรีษะตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้งจากนั้นจึงได้ยิ้มเจื่อนๆออกมา

"เอ่อ พายเปล่างอนนะคะ คงอาจจะแค่เหนื่อยๆ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน งั้นเดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วพายจะขอตัวรีบขึ้นไปพักผ่อนเลย"

"ได้สิ"

ว่าแล้วปริญก็ตักผัดกระเพราะใส่จานข้าวให้พนิดา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกรอบ ซึ่งตัวเขาเองที่กำลังตักกับข้าวใส่จานให้เธอก็หยุดชะงักและทำหน้ามองมาเป็นเชิงตั้งคำถาม

"ทำไม มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าเธอจะไม่กินผัดกระเพรา แต่เธอเป็นคนทำมาเธอก็น่าจะกินนี่นะ"

"เปล่าค่ะ พายแค่แปลกใจที่พี่ปริ้นตักกับข้าวให้" ทำพูดของหญิงสาวตรงหน้าก็ทำเอาปริญชะงักไปเหมือนกันหากแต่ว่าเจ้าตัวก็ยังไม่อยากที่จะยอมรับ เลยทำได้เพียงเฉไฉหาข้ออ้างไปก่อน

"ก็..ไม่เห็นแปลก ทีเธอยังทำกับข้าวให้ฉันกินได้เลย ฉันก็ต้องทำอะไรเพื่อตอบแทนน้ำใจเธอบ้าง แล้วอีกอย่างคนอย่างฉันก็ค่อนข้างมีความเป็นสุภาพบุรุษด้วย..ก็แค่นั้น"

"แค่นั้น...ค่ะ" พนิดาทวนคำของเขาก่อนจะยิ้มแห้งออกมา มันก็ 'แค่นั้น' ตามที่เขาบอกน่ะถูกแล้ว อย่าลืมสิว่าเธอแต่งงานกับเขาเพราะอะไรและอีกแค่ไม่ถึงปี เธอกับเขาก็ต้องต่างคนต่างแยกย้ายกันไปก็..แค่นั้น นี่เธอกำลังคาดหวังอะไรจากเขาอีกแล้วนะ และใช่ กว่าจะจัดการมื้อค่ำหมดเธอก็ยังคงเอาแต่เถียงกับตัวเองไปเรื่อยๆเป็นระยะๆจนหลายครั้งที่ปริญต้องหยุดเรียกเมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่เขี่ยข้าวในจานอยู่อย่างนั้นและไม่ยอมกินให้หมดสักที