จูบกันมั้ย

พนิดายังคงนิ่งเฉยและไม่กล้าขยับตัวเมื่อเห็นว่าใบหน้าของปริญนั้นอยู่ห่างเพียงแค่คืบ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมอยู่ในลมหายใจของเขากรุ่นๆ แขนแกร่งยังคงโอบกอดแผ่นหลังของเธอเอาไว้

ตึกตัก ๆ 

"นี่..พี่ปริ้นดื่มมาหรอคะ"พนิดาจำเป็นต้องทำลายความเงียบลงด้วยการพูดอะไรออกไปสักอย่าง 

"อื้ม" ปริญตอบหากแต่ว่าก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะถอยหนี ใบหน้าเขายังคงชิดอยู่ใกล้ๆและทำไมพนิดาถึงรู้สึกว่ามันค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ทุกทีๆ

ตึกตักๆ ตึกตักๆ 

มือเล็กจับปมผ้าขนหนูไว้แน่น ในขณะที่หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นเป็นเท่าตัว เลือดลมวิ่งพล่านไปตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แก้มขาวอมชมพูค่อยๆเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อยขึ้นเรื่อยๆเมื่อปริญค่อยๆโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีก

"พิ..พี่ปริ้นเมาหรอคะ"

"จูบกันมั้ย" ปริญไม่ได้ตอบคำถามที่พนิดาถามแต่เขากลับเป็นฝ่ายที่ถามเธอกลับแทน

"จะ..จูบทำไมคะ"

"ก็แค่จูบเฉยๆ ไม่ได้หรอ"

พนิดามองเขาใกล้ๆใจเธอก็ยิ่งหวิวๆ ปริญจัดว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก คิ้วเข้มๆของเขาเรียงกันสวยรับกับจมูกที่โด่งเป็นสัน ตาคมดุจราวนกเยี่ยวที่จิกจ้องมองมาทำเอาพนิดาใจสั่นไหว ริมฝีปากได้รูปแดงอมชมพู ที่ด้านบนริมฝีปากเริ่มเห็นไรหนวดโผล่ขึ้นมากลายๆ โดยรวมแล้วหากจะว่าไปเขาก็เรียกได้ว่ามีเบ้าหน้าฟ้าประทานดีๆนี่เอง แล้วแบบนี้จะให้เธอต้านทานพลังความหล่อของเขาได้อย่างไรกัน

พอคิดได้พนิดาจึงหลับตาลงแล้วเผยอปากขึ้นมาน้อยๆเพื่อรอรับจูบนั้น เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอหลับตาลง ริมฝีปากบางก็ถูกเขาครอบครองไว้อย่างบริบูรณ์ ฝ่ามือใหญ่เลื่อนขึ้นมาเพื่อประครองศรีษะเธอไว้ อีกนัยหนึ่งก็เสมือนเป็นการกึ่งบังคับกลายๆว่าให้เธอนั้นจอมจำนนต่อการรุกรานของเขา

ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้ากับแอลกอฮอล์คละกรุ่นที่พวยพ่นออกมา ริมฝีปากเล็กถูกเขาเปิดอ้าด้วยเรียวลิ้นชื้นที่ปัดเขี่ยเข้ามากวาดต้อนเธออย่างหนักหน่วง

พนิดาปล่อยให้เขาจูบเอาๆ โดยเธอเองทำได้เพียงแค่คล้อยตาม ขณะที่สมองกำลังอื้ออึง อยู่ดีๆเธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังค่อยๆคลืบคลานแหวกผ้าเช็ดตัวเข้ามาและจับหมับเข้าที่หน้าอกเธอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจก่อนที่เธอจะตะครุบมันไว้ 

"พี่ปริ้น อย่าค่ะ" ดวงตาคมที่กำลังปิดปรือด้วยความเคลิบเคลิ้มอยู่เช่นกันค่อยๆลืมขึ้นมองเธอ 

"จับไม่ได้หรอ"

"มะ..ไม่ได้ค่ะ"

"ทำไม"

"เพราะ..เพราะพายไม่ใชแฟนพี่ แล้วพี่ก็ไม่ได้เป็นแฟนพาย"

"แต่เราแต่งงานกันแล้วนะ"

"ก็แค่ในนามค่ะ อย่าลืมสิคะ"

"แล้วเธอแคร์หรอ เซ็กซ์มันก็แค่เซ็กซ์ ถ้าทั้งเธอและฉันต่างพอใจมันก็เกิดขึ้นได้ อยู่ที่ว่าเธอพอใจที่จะมีมันกับฉันหรือเปล่า" 

ใช่สิ เธอพอใจที่จะมีมันกับเขาหรือเปล่า พนิดาถามใจตัวเอง พักหลังๆมานี้เธอเริ่มจะยอมรับว่าตัวเองก็ชักจะมีอาการหวั่นไหวกับเขาอยู่ตลอด ทั้งๆที่ห้ามใจแล้วห้ามใจอีก มันจะผิดมั้ยนะถ้าเธออยากที่จะลองมีมันกับเขา เพราะเวลานี้ระหว่างเขาและเธอต่างก็อยู่ในสถานะสามีภรรยาที่ถูกต้องกันตามกฎหมาย มันจะผิดมั้ยถ้าเธออยากจะลองปล่อยตัวปล่อยใจไปให้เขาได้สัมผัส 

แต่..อย่าลืมนะพนิดาว่าเขามีแฟนแล้ว ถ้าหากวันนี้เธอยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้นนั่นก็หมายถึงว่าเธอยินยอมที่จะเจ็บปวดในวันข้างหน้า ยอมที่จะทำร้ายหัวใจตัวเอง เพราะเวลานี้เธอคือคนที่กำลังมีสติครบถ้วนสมบูรณ์แบบ แต่เขา..ไม่มี

ขณะที่กำลังคิดถกเถียงกับหัวใจตัวเอง สายตาคมยังคงจับจ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา พนิดาเองก็รู้สึกร้อนๆหนาวๆกับสัมผัสที่พึ่งจะได้รับจากเขาจนแก้มขาวอมชมพูนั้นแดงสุกปลั่ง ปริญยกมือขึ้นมาลูบไล้ไปที่แก้มนวลอีกครั้งก่อนจะค่อยๆสัมผัสไปที่ริมฝีปากบางอีกคราหมายจะได้ลิ้มชิมรสอีกครั้ง แต่...

"ไม่ค่ะ พายไม่พอใจ พี่ปริ้นมีแฟนแล้ว"

"งั้นหมายความว่าถ้าฉันไม่มีแฟนเธอก็ไม่ขัดสินะ"

"ไม่ค่ะ สำหรับพายแล้ว เซ็กซ์มันคือส่วนหนึ่งของความรักค่ะ ถ้าพายจะมีมัน พายขอมีแค่กับคนที่พายรักดีกว่า วันนี้พี่ปริ้นคงจะเมามากแล้ว รีบไปอาบน้ำอาบท่าให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยดีกว่าแล้วจะได้เข้านอนนะคะ" ว่าแล้วพนิดาก็รีบลุกขึ้นดึงปมผ้าขนหนูมากระชับไว้ที่หน้าอกแล้วก็รีบก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยไว ปล่อยปริญทิ้งไว้โดยที่เธอก็ไม่ได้คิดจะหันไปมอง

พอออกจากห้องน้ำมาก็รีบใส่เสื้อผ้าแต่งตัว โดยเธอได้จัดการเตรียมหมอนกับผ้าห่มเอาไว้ให้เขาที่บนโซฟาเบด พอเสร็จจากนั้นแล้วจึงได้รีบโดดขึ้นไปนอนบนเตียงทันที พนิดาลองเอามือมาทาบจับหน้าอกก็พบว่าหัวใจยังคงเต้นโครมครามราวกับว่าจะทะลุออกมาเสียให้ได้ แม้ว่าจะพยายามข่มตาตัวเองให้หลับแต่หูก็ยังคอยเงี่ยฟังว่าเขาจะออกมาจากห้องน้ำตอนไหน

ปริญใช้เวลาในห้องน้ำอยู่เป็นครู่ เสียงน้ำในห้องน้ำยังคงไหลอยู่อีกสักพักก่อนที่มันจะหยุดลง

แกร๊ก..พอเสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมา พนิดาก็รีบแกล้งทำทีเป็นหลับตาลง เธอแนบหูฟังกับหมอนและยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเดินไปมาอยู่บริเวณปลายเตียงมีเสียงทำอะไรกุกกักอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหลังจากนั้นเธอก็รู้สึกได้ว่าเตียงทางด้านฝั่งเขานั้นยวบลง

แต่...ทำไมเขาถึงขึ้นมานอนบนเตียงล่ะ เธอคิดว่าเขาจะนอนที่โซฟาเบดตามปกติเสียอีก เพราะว่าตั้งแต่แต่งงานกันมาปริญไม่เคยที่จะขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกันกับเธอเลย หากแต่กลับเลือกที่จะสิงสถิตอยู่ที่โซฟาเบดตัวใหญ่ตรงมุมห้องแทน และมันก็เป็นเช่นนี้เสมอมา แต่เวลานี้ร่างสูงใหญ่กลับล้มลงมานอนอยู่ข้างๆเธอจนได้กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำผ่านเข้ามาในจมูก

แม้ว่าในใจจะเกิดคำถามมากมายแต่พนิดาก็ไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นไปเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ เธอยังคงแกล้งทำเป็นหลับตานิ่งจนกระทั่งราวๆสิบห้านาทีผ่านไปเธอก็ยังคงไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้

ส่วนเขาเธอไม่รู้ว่าหลับหรือยังเพราะมันเงียบสนิทและไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ จนเวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่จู่ๆพนิดาก็ได้ยินเสียงของบางอย่างหล่นตุ้บลงที่พื้น สักพักเธอก็เริ่มรู้สึกได้ถึงการขยับของผ้าห่มก่อนที่จะมีบางสิ่งบางอย่างค่อยๆเคลื่อนผ่านมาพาดไว้บนเอวคอด

พอรู้สึกได้ดังนั้นหัวใจพนิดาก็ยิ่งเต้นเร็วและรัวราวกับพึ่งออกไปวิ่งห้าร้อยเมตรมา เธอรู้สึกได้แน่ชัดว่ามันคือมือของปริญที่กำลังพาดผ่านมาที่เอวคอดและเริ่มลูบไล้ไปตามสะโพกมน แถมที่แผ่นหลังเธอยังสัมผัสได้ถึงหน้าอกแกร่งที่ขยับเขามาประกบชิด ลมหายใจของเขาเป่ารดอยู่ที่บริเวณต้นคอและหลังใบหูจนเธอขนลุกวูบวาบ

"หลับแล้วหรอ" 

เขากระซิบถามเสียงเบาที่บริเวณท้ายทอย ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีการขยับกระดุกกระดิก พนิดากำลังพยายามแกล้งหลับอยู่เพื่อหวังเพียงว่าให้เขาหยุดการกระทำนี้ และดูเหมือนว่าคำภาวนาของเธอจะเป็นจริง เพียงไม่นานก็มีเสียงของลมหายใจเข้าออกดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แม้ว่าท่อนเเขนหนักๆจะยังคงพาดทับอยู่ที่บนเอวคอดแต่เธอคิดว่ามันก็น่าจะปลอดภัยแล้วเธอจึงได้ค่อยเบาใจแล้วหลับลงบ้าง