เขาไปหาคนที่รัก

ขณะที่อิทธิพลขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวข้างบนยังไม่ลงมา ปริญที่แต่งตัวเสร็จแล้วตั้งแต่ทีแรกก็นั่งกดโทรศัพท์มือถือรออยู่ที่โซฟาหน้าโต๊ะทีวีด้วยท่าทางเบื่อๆ เซ็งๆ เหตุการณ์บางสิ่งบางอย่างกำลังรบกวนจิตใจของเขาจนไม่สามรถลบมันออกได้ทั้งๆที่กำลังพยายามอยู่

"เย็นนี้พี่ปริ้นจะกลับมาทานข้าวที่บ้านหรือเปล่าคะ พายจะได้ทำอาหารไว้รอ"

"ไม่ต้อง เธอทำกินเองได้เลย" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สีหน้าและแววตาดูมีอะไรบางอย่างที่ทำให้พนิดาอดที่จะเป็นกังวลไปด้วยไม่ได้

"จะกลับดึกหรือเปล่าคะ แล้วกลับกี่โมงพายจะได้..."ยังไม่ทันที่พนิดาจะได้พูดจบแต่ก็ถูกปริญตัดจบเสียก่อน

"เธอไม่ใช่เมียฉันนะพนิดา ไม่ต้องมาทำเป็นนั่งซักไซ้ไล่เรียงว่าฉันจะกลับบ้านตอนไหนแล้วกลับกี่โมงกี่ยาม" ขณะที่ยังเคลียร์สิ่งที่คั่งค้างอยู่ภายในใจไม่ได้ จึงทำให้ปริญเผลอตอบออกไปด้วยความหงุดหงิดจนคนที่ฟังนั้นเกิดความร้อนผะผ่าวที่บริเวณหน่วยตาแต่ก็ต้องพยายามที่จะข่มความรู้สึกเอาไว้  

เธอไม่ใช่เมียเขา ใช่สิ เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่เขาจำใจต้องเเต่งงานด้วยก็เพราะและเพื่อผลประโยชน์ จะมามีสิทธิ์มีเสียงอะไรได้ ส่วนเรื่องที่เราจูบกันเมื่อคืน มันก็คงจะเป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์พาไปก็เท่านั้น ทีหลังจำไว้ว่าอย่าได้เผลอไปรู้สึกอะไร อย่าได้เผลอไปยุ่มย่ามก้าวก่ายเรื่องของเขา

"ขอโทษค่ะ พายลืมไปว่า..." และอีกครั้ง ยังไม่ทันได้บอกจนจบประโยคดีสายตาก็เหลือบไปเห็นว่าอิทธิพลกำลังจะเดินลงมา เธอจึงทำได้เพียงแค่เลี่ยงเดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งเพื่อจัดการกับน้ำที่ไหลมาคลอยังหน่วยตา

"เสร็จแล้วว่ะ ไปกันเลยก็ได้" อิทธิพลเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังเดินลงบันไดมา ส่วนปริญพึ่งจะรู้สึกตัวว่าเผลอพูดพนิดาแรงเกินไป อยากจะพูดเอ่ยอะไรออกมาแต่ก็เลือกที่จะปิดปากเงียบแทน พอเห็นว่าเพื่อนสนิทลงมาแล้ว จึงได้ลุกขึ้นกะว่าจะเดินไปหยิบกุญแจรถที่วางไว้อยู่บนชั้นหนังสือเสียหน่อย หากแต่ก็ถูกอิทธิพลเดินผ่านตัดหน้าไปเสียก่อน

"แปปหนึ่ง เดี๋ยวกูเข้าไปบอกพายก่อน" อิทธิพลทำท่ากำลังจะเดินเข้าไปหาพนิดาในครัว แต่แล้วเจ้าตัวก็เดินสวนออกมาเพื่อที่จะออกมาส่งเขาเช่นกัน

"พี่อิทเสร็จเรียบร้อยแล้วหรอคะ"

"ครับ" อิทธิพลยิ้ม

"พี่กำลังจะกลับแล้วนะ แล้วที่สัญญากันไว้อย่าลืมล่ะ แล้วพี่จะคอยทวง"

"ได้ค่า"

ปริญพอได้ยินว่าคนทั้งสองไปแอบมีสัญญาอะไรกันไว้ก็หูผึ่งอยากจะรู้ขึ้นมาทันที อิทธิพลกับพนิดาพึ่งจะรู้จักกันแต่กลับไปทำสัญญาอะไรกันไว้ตั้งแต่ตอนไหนเมื่อไหร่ จนทำเอาปริญรู้สึกว่าอยู่ดีๆก็เหมือนจะปวดไมเกรนขึ้นมากลายๆ

"จะไปได้หรือยังไอ้อิท เดี๋ยวกูไปทำธุระสาย"

"เออออ บอกลาพายแค่นี้เองมึงนี่ก็รีบจัง กูรู้หรอกน่าว่ามึงคิดถึงญดา อยากรีบไปหาไปเจอหน้าแฟนไวๆ ไปๆก็ได้วะ" จังหวะที่อิทธิพลบอกว่าปริญจะรีบไปเพราะว่าคิดถึงแฟนสาวของตัวเองนั้น ทั้งปริญและพนิดาเองต่างก็หันมาสบตากันเข้าพอดี ในสายตาของเขานั้นช่างว่างเปล่า ในขณะที่เธอนั้นสั่นวูบไหว 

"เออพี่เกือบลืมเลย พายครับพี่ขอไอดีไลน์พายไว้ได้หรือเปล่า พี่อยากคุยต่อเรื่องที่คุยค้างไว้น่ะ"

จากตอนแรกที่ปริญเดินนำออกไปยังหน้าประตูบ้านแล้ว แต่พอได้ยินว่าอิทธิพลอยากจะขอช่องทางการติดต่อกับพนิดาไว้ สองเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากประตูบ้านจึงต้องหยุดกึกและหันกลับมา

"คุยอะไรวะ แล้วทำไมต้องคุยต่อ"

"เรื่องของกูกับพายน่าไอ้ปริ้น แฟนมึงชื่อญานิศาจำได้หรือเปล่า" อิทธิพลขำกับท่าทีของเพื่อน พอได้ยินว่าตนขอไลน์ไอดีของพนิดามันก็รีบหันขวับกลับมาทำตาขวางราวกับว่าหึงหวง

"นี่อย่าบอกนะว่ามึงหวงพาย" อิทธิพลแกล้งอำเพราะขำกับท่าทีของเพื่อน แต่ใครเลยจะรู้ว่าคำถามนั้นจะทำให้คนถูกถามและคนที่ถูกพาดพิงถึงกลับมีอาการเลิ่กลั่กราวกับว่าภายในใจนั้นมีบางสิ่งบางอย่างถูกเก็บซ่อนไว้ จนต้องพูดบางสิ่งบางอย่างออกไปทั้งที่ภายในใจไม่ได้คิดแบบนั้น

"หวงทำไมวะ อีกไม่กี่เดือนก็หย่ากันแล้ว"

"เออก็ใครจะไปรู้วะ เห็นทำท่าทางเข้า ก็นึกว่าหวง แต่ไม่หวงก็ดีละ เพราะว่ามึงไม่มีสิทธิ์ ฮ่าๆ งั้นก็ไปกัน" คำพูดของอิทธิพลสะกิดเข้ากับหัวใจของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบดีดความรู้สึกนั้นทิ้งและรีบพาตัวเองออกจากที่ตรงนั้นไป อิทธิพลหยิบกระเป๋าขึ้นมาคล้องสะพายที่บ่า ก่อนจะหันไปโบกมือลาให้พนิดาที่ยืนอยู่ซึ่งเธอเองก็โบกมือตอบกลับเขาด้วยเช่นกัน สายตาคมยังคงแอบหันไปมองพนิดาที่หันไปยืนโบกมือให้อิทธิพลระหว่างเปิดประตูขึ้นรถด้วยความรู้สึกสับสน

ระหว่างทางมีแค่อิทธิพลที่พูดคุยไปเรื่อยๆถึงเรื่องทั่วไปซึ่งปริญก็ตอบอืออาไปตามปกติ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงที่เรื่องของพนิดา

"ปริ้น พายน่ารักนะมึงว่ามั้ย"

"ไม่รู้สิ กูไม่เคยมอง"

"ก็ดีละที่มึงไม่มอง เก็บสองลูกกะตามึงไว้มองแค่ญดานั่นแหละ คนนี้ไว้กูจะมองเอง" อิทธิพลพูดไปยิ้มไป ขณะที่เบาะที่นั่งค่อยๆเอนลงก่อนจะหลับตาพริ้มยิ้มไปโดยที่มือทั้งสองข้างประสานกันไว้ที่ต้นคอ

"ถ้าปากไม่จัดก็คงจะน่ารักอยู่หรอกมั้ง" เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิททำท่าว่าจะหลับ ปริญจึงแอบพึมพำเงียบๆคนเดียว แต่มิวายว่าไอ้คนที่ทำท่าว่าจะหลับยังจะอุตส่าห์หูเบาได้ยินอีก

"พายเนี่ยนะปากจัด กูยังไม่เห็นว่าพายจะเป็นอย่างที่มึงพูดตรงไหน ออกจะปากหวานพูดเพราะ" 

"ปากหวานงั้นหรอ มึงจะรู้ได้ไง ชิมก็ไม่เคยชิม"

"เออถึงไม่เคยชิมแต่กูก็รู้แล้วกันน่า ถึงแม้ว่าวันนี้จะยังไม่เคยชิม แต่วันหน้า ไม่แน่"

'วันหน้า ไม่แน่ ฮึ' ปริญแอบขำและนึกยิ้มเยาะเพื่อนอยู่ในใจ ก่อนจะปล่อยให้มันนอนละเมอเพ้อฝันถึงพนิดาต่อไปโดยที่ไม่ได้มีใครพูดอะไรอีกจนกระทั่งส่งมันลงถึงสนามบิน

หลังจากปริญไปส่งอิทธิพลแล้ว พนิดาก็จัดการงานบ้านจนสะอาดเรียบร้อย ทั้งซักผ้า รีดผ้า ซึ่งแน่นอนว่ามันมีเสื้อผ้าของปริญปะปนอยู่ด้วย พอเสร็จก็รดน้ำต้นไม้แล้วจากนั้นจึงเดินตรงไปที่เรือนของคุณย่าบัวหลัน

"อ้าวพาย มาหาย่าหรอลูก"

"ค่ะย่าบัว พายว่าจะมาถามเรื่องซุ้มที่เราจะขายของอาทิตย์หน้าค่ะ พรุ่งนี้พายว่าจะไปดูขนาดของซุ้มเสียหน่อย จะได้เริ่มขนของที่จะใช้ตกแต่งซุ้มไปเริ่มเตรียมไว้บ้าง

"งั้นก็พอดีเลยลูก พรุ่งนี้ท่านนายอำเภอทินกรจะเเวะเข้ามาถามเรื่องรายละเอียดของซุ้มเราพอดี งั้นพรุ่งนี้พายไปดูกับนายอำเภอเลยก็เเล้วกันนะลูก"

พนิดาทำท่าครุ่นคิดแต่ก็ตอบตกลงกับคุณย่าบัวหลันเป็นที่เรียบร้อย ตกเย็นมาก็ทำมื้อเย็นกินเองเพราะปริญบอกว่าจะไม่ได้กลับมากินด้วย อิทธิพลบอกว่าเขาจะเข้าเมืองไปหาญานิศา ทำไมแค่คิดมาถึงตรงนี้แล้วมันเศร้าจัง นี่เธอเป็นอะไรไป ทำไมใจมันถึงแปลบๆเช่นนี้เมื่อคิดว่าเขาคงจะกำลังมีความสุขอยู่กับคนที่เขารัก มันคงไม่ใช่หรอกใช่มั้ย นี่เธอไม่ได้กำลังหลงรักปริญอยู่ใช่หรือเปล่า