Short
เพราะรัก...ทำให้ฉันตายไร้ที่กลบฝัง

เพราะรัก...ทำให้ฉันตายไร้ที่กลบฝัง

โดย:  โคล่าจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
7บท
3.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

พ่อแม่เศรษฐีอันดับหนึ่งของฉันคือนักการกุศลที่มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ ทว่าฉันมีค่าใช้จ่ายเกินยี่สิบห้าบาทจำเป็นต้องขอเงินจากพวกเขา หลังจากวันนั้นที่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ฉันขอเงินห้าร้อยบาทจากพวกเขา กลับถูกด่าว่านานถึงสามชั่วโมง “อายุแค่นี้จะป่วยอะไรกัน? อยากได้เงินก็หาเหตุผลที่ดีกว่านี้หน่อยสิ” “แกรู้ไหมว่าเงินห้าร้อยบาท มันมากพอให้เด็กยากจนบนเขาบนดอยอยู่ได้กี่วัน น้องสาวแกยังรู้ความมากกว่าแกอีก” ฉันลากร่างกายที่ป่วยหนักของตัวเองเดินกลับไปยังห้องใต้ดินเล็กๆ ที่อยู่ห่างไปหลายกิโลเมตร ทว่ากลับเห็นภาพที่พ่อแม่ตัวเอง ทุ่มเงินจำนวนมหาศาลปิดดิสนีย์แลนด์เพื่อน้องสาวบุญธรรมปรากฏบนจอภาพขนาดยักษ์ในห้างสรรพสินค้า น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา ห้าร้อยบาทมันไม่พอสำหรับค่าทำเคมีบำบัดด้วยซ้ำ ฉันก็แค่อยากซื้อชุดใหม่สักชุดเพื่อที่จะได้จากไปอย่างมีเกียรติเท่านั้นเอง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
7
บทที่ 1
ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย จึงอยากขอเงินห้าร้อยบาทจากพ่อแม่เศรษฐีอันดับหนึ่งเพื่อซื้อชุดใส่ในวันสุดท้ายของชีวิต แต่กลับถูกพวกท่านด่าว่านานถึงสามชั่วโมง“แกรู้ไหมว่าเงินห้าร้อยบาท มันมากพอให้เด็กยากจนบนเขาบนดอยอยู่ได้กี่วัน ฉันให้กำเนิดเด็กล้างผลาญอย่างแกออกมาได้ยังไง”“ฉันประคบประหงมเลี้ยงแกมาตั้งแต่เด็ก จะเป็นมะเร็งได้ยังไงกัน ถ้าแน่จริงแกก็ตายจริงๆ ให้ฉันดูสิ!”ฉันนั่งอยู่หน้าโรงพยาบาลอย่างหมดหวัง ลูบคลำเหรียญสองเหรียญที่เหลืออยู่ในกระเป๋า ซึ่งพอค่ารถเมล์กลับบ้านพอดีฉันไม่ได้กินอิ่มมาหลายวันแล้ว แต่พ่อแม่แท้ๆ กลับทุ่มเงินจำนวนมหาศาลเหมาสวนสนุกดิสนีย์แลนด์ให้น้องสาวบุญธรรมพวกท่านไล่ฉันไปอยู่ที่ห้องใต้ดินอันห่างไกล อ้างอย่างสวยหรูว่าเด็กผู้หญิงต้องเลี้ยงให้ลำบากถึงจะดีเมื่อกลับมาถึงห้องใต้ดิน ฉันกอดตุ๊กตาเพียงตัวเดียวที่เป็นของตัวเองเอาไว้ ไม่อยากกลับบ้านอีกแล้วขณะที่กำลังสะลึมสะลือใกล้หลับเต็มที สายจากพ่อดังขึ้นฉันรับสายด้วยมือที่สั่นเทา ทว่ากลับได้ยินเพียงเสียงเกรี้ยวกราดของท่าน“เงินในบัตรแกมาจากไหนเยอะแยะ? นางลูกชั่ว แกขโมยเงินในบ้านอีกแล้วใช่ไหม!”“ฉันโอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ในขณะนั้นเอง ฉันมองเห็นภาพงานวันเกิดในฝันของเหยียนอิ๋งอิ๋งจากจอขนาดใหญ่ของห้างสรรพสินค้าฝั่งตรงข้าม เธอยืนอยู่หน้าเค้กสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร สวมชุดเดรสหรูหราประดับด้วยคริสตัลแวววาวกำลังหลับตาอธิษฐาน“คำอธิษฐานของหนูคือขอให้พ่อ แม่ หนูได้อยู่ด้วยกันตลอดไป และขอให้เด็กที่ป่วยทุกคนในโลกนี้หายไวๆ ค่ะ”เสียงปรบมือจากข้างล่างเวทีดังลั่น ของขวัญกองจนล้นออกมาถึงหน้าประตูพ่อของฉันโบกมือหนึ่งครั้ง “ผมขอบริจาคเงินห้าสิบล้านบาทให้เด็กที่เจ็บป่วยเพื่อลูกสาวของผมครับ”เสียงปรบมือจากข้างล่างเวทีดังกึกก้องยิ่งกว่าเดิม ทุกคนกำลังดื่มฉลองให้กับพ่อและน้องสาวของฉันพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกยืนอยู่ตรงนั้น ช่างมีความสุขเหลือเกินในที่สุดน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ผู้ชมที่อยู่ด้านหลังล้อมห้างจนแน่นขนัด“ถ้าได้เงินบริจาคก้อนนี้มา ฉันจะพาลูกฉันไปขอบคุณคุณหนูเหยียนแน่นอน ถ้าไม่ใช่เพราะเงินบริจาคของเธอ ลูกของฉันคงตายไปนานแล้ว!”“นั่นสิ ฉันจะให้ลูกฉันขอบคุณเธออย่างดี ครอบครัวเราจะยอมเป็นวัวเป็นควายให้คุณหนูเหยียนไปตลอดชีวิต”ในตอนนั้นเอง หมอที่เพิ่งจ่ายยาให้ฉันวิ่งตามออกมา“แม่หนู ทาง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เหยียนอิ๋งอิ๋งยกยิ้ม ยืดคอตั้งตรงอย่างหยิ่งยโส“พอเถอะน่า เรารีบเข้าไปกันเถอะ กับอีแค่พนักงานเสิร์ฟคนเดียว รอให้งานเลี้ยงเลิกค่อยให้พ่อแม่มาจัดการเขา”น้ำเย็นๆ จากสระทะลักเข้าปากและจมูก ฉันหมดแรงที่จะดิ้นรนอีกต่อไป จึงปล่อยให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าจมลงไปสู่ก้นสระก่อนหลับตาลง เสียงของพ่อดังเข้ามาในโสตประสาท“ขอต้อนรับทุกท่านที่มาร่วมงานวันเกิดของลูกสาวสุดที่รักของผม...”หลังจากฉันตาย วิญญาณของฉันยังคงวนเวียนอยู่ในบ้านฉันมองดูพ่อแม่พูดคุยกัน“ไม่ได้เจอชิงชิงนานแล้วนะ เดือนหน้าก็วันเกิดของเธอแล้ว เดี๋ยวเราเรียกเธอกลับมา ลูกสาวของเราก็จะอายุครบสิบแปดแล้ว”“เด็กคนนี้ไม่รู้จักดีชั่วจริงๆ โทรไปก็ไม่รับ ตายอยู่ข้างนอกก็ช่างมัน!”แต่ว่าพ่อแม่คะฉันตายไปแล้ว ตายในค่ำคืนที่หนาวเหน็บคืนหนึ่งวันเกิดอายุครบสิบแปดปี ฉันคงไม่มีโอกาสได้ฉลองอีกแล้วฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ สถานะทางการเงินของที่บ้านยังไม่ดีเหมือนกับตอนนี้ทว่าพ่อก็ยังซื้อตุ๊กตารุ่นลิมิเต็ดให้ฉัน เพียงเพราะว่าฉันชอบฉันในตอนนั้นวาดฝันไว้ว่าในอนาคตก็จะได้มีชีวิตเฉกเช่นเดียวกับตุ๊กตา ได้แต่งตัวสวยๆ มีชุดใหม่ๆ มากมายเอาไว้ใส่ แล้วก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
เมื่อพ่อแม่มาถึงโรงพยาบาล คุณหมอมองพวกท่านด้วยความไม่ชอบใจอย่างยิ่ง“คนไข้เหยีนชิงชิงเธอเข้มแข็งมาก ขนาดป่วยหนักขนาดนั้นก็ยังไม่เคยร้องโอดโอยต่อหน้าพวกเรา ตอนนั้นเธอยังเป็นระยะแรก หมอเรียกเธอมาทำเคมีบำบัด แต่เธอกลับบอกว่าไม่มีเงินแล้วแอบหนีไป”“เคมีบำบัด? เคมีบำบัดอะไรกัน? หมออย่ามาพูดเหลวไหล ลูกสาวผมสุขภาพแข็งแรง!” พ่อพุ่งเข้าไปทำท่าจะทำร้ายหมอหมอถอยหลังไปหลายก้าว แววรังเกียจในดวงตาแทบทะลักออกมา“ไม่เคยเห็นพ่อแม่แบบพวกคุณมาก่อนเลย ลูกตายไปนานแล้วยังไม่รู้เรื่องอีก”พ่อกับแม่ดึงเสื้อหมอไม่ยอมปล่อยเหมือนกับคนที่เสียสติไปแล้วชิงชิง ชิงชิงลูกฉันไปอยู่ที่ไหน? หมอบอกว่าเธอตายแล้ว ฉันไม่เชื่อ! อยู่ดีๆ ลูกสาวฉันจะตายได้อย่างไร พวกคุณต้องโกหกฉันอยู่แน่ๆ ฉันจะฟ้องโรงพยาบาลของพวกคุณ!"ข้างๆ นั้นมีคนไข้เดินผ่านไปผ่านมาไม่ขาดสาย“นี่มันพ่อแม่ของเหยียนอิ๋งอิ๋งไม่ใช่เหรอ? พวกเขามาทำอะไรที่นี่? หรือว่าคุณหนูเหยียนเป็นอะไรไป?”“ชิงชิงเป็นใครกัน? บ้านพวกเขามีเหยียนอิ๋งอิ๋งเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวไม่ใช่เหรอ?”หมอสะบัดแขนเสื้อจากไป ทิ้งให้พยาบาลที่เคยดูแลฉันนำเข้าไปในห้องผู้ป่วย“นี่คือห้องผู้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
พวกท่านถือโคมไฟเดินเข้าไปข้างใน เห็นเพียงว่าข้างในเต็มไปด้วยขยะกองพะเนิน ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่วในโกดังมีเพียงเบาะเก่าๆ ที่ทั้งโทรมและสกปรก ซึ่งก็คือเตียงของฉัน สัมภาระเพียงชิ้นเดียวที่มีอยู่คือตุ๊กตาที่ฉันเอามาจากบ้านตุ๊กตาตัวนั้นดูเด่นสะดุดตาขึ้นมาเมื่ออยู่ในห้องนี้ พอมองออกว่าตุ๊กตาตัวนี้มันเก่ามากแล้ว แต่ก็ยังได้รับการดูแลทะนุถนอมจากเจ้าของเดิม เห็นแค่ว่าบนตัวตุ๊กตามีรอยปะเย็บเต็มไปหมดบนเบาะมีคราบเลือดมากมาย นั่นเป็นเลือดที่ฉันทิ้งไว้ก่อนสิ้นลมพ่อแม่ของฉันแทบไม่อยากเชื่อสายตากับภาพที่เห็น เหยียนอิ๋งอิ๋งร้องเรียกพวกท่านอยู่ข้างนอก เธอไม่ยอมเข้ามาเพราะรู้สึกว่ามันสกปรกเกินทน“หยุดเรียกได้แล้ว แกคิดจริงๆ เหรอว่าคำออดอ้อนของแกจะใช้ได้ผลอยู่อีก ตอนนี้เราไม่ว่างมาฟังแกพล่าม ไปให้พ้น!”เหยียนอิ๋งอิ๋งคิดไม่ถึงเลยว่าพ่อแม่จะดุด่าเธอ จึงร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเบาๆ เพียงแต่การร้องไห้ครั้งนี้กลับทำให้พ่อแม่โมโหสุดขีด“ร้องไห้ทำไม แกสาปแช่งให้ใครตายอยู่เหรอ? ไสหัวออกไป! อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก!”พ่อแม่ของฉันรีบให้หมอนิติเวชมาตรวจสอบสถานที่ที่ฉันเคยอยู่ผลการตรวจสอบออกมาว่านี่เป็นท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
เมื่อขยายภาพดูก็พบว่าฉันกำลังโทรหาตัวเองเพื่อขอเงินห้าร้อยบาท“ชิงชิง ต้องโทษแม่เองที่ตอนนั้นไม่ยอมเชื่อลูกชิงชิง แม่เป็นคนทำร้ายลูก!”พูดจบ แม่ก็ร้องไห้จนสลบไปพ่อถามว่าขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดแถวโกดังของโรงเรียนได้หรือไม่ในภาพจากกล้องวงจรปิด ฉันลากสังขารที่เหลือเพียงลมหายใจรวยรินกลับไปอย่างสั่นเทา ทว่าเดินยังไม่ทันถึงประตูก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง เลือดสดๆ ไหลนองออกมา ส่วนตัวพ่อที่ยืนห่างออกไปจากฉันไม่ไกลกำลังจับจูงมือของเหยียนอิ๋งอิ๋งส่งเธอไปโรงเรียนอย่างมีความสุขถ้าตอนนั้นท่านสังเกตสักนิด ก็อาจจะเห็นฉันที่อยู่ไม่ไกลใช่ไหมเวลาในกล้องวงจรปิดดำเนินมาถึงวันที่ฉันเสียชีวิต เห็นเหยียนอิ๋งอิ๋งเปิดประตูห้องของฉัน แล้วลากศพของฉันไปทิ้งไว้ข้างถังขยะยามนี้พ่อของฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกขึ้นมาตบหน้าเหยียนอิ๋งอิ๋งจนเลือดกบปาก ตำรวจรีบเข้ามาห้ามแต่ก็สายเกินไปสายไปแล้ว ทุกอย่างสายไปแล้วจริงๆ“นึกไม่ถึงเลยว่าลูกบุญธรรมที่ฉันรักมากที่สุดจะทำให้ฉันลงมือฆ่าลูกแท้ๆ ของตัวเอง”ในวิดีโอฉันถูกลากออกไป ในอ้อมแขนยังคงกอดตุ๊กตาตัวนั้นเอาไว้ เหยียนอิ๋งอิ๋งไม่แม้แต่จะมอง เธอโยนตุ๊กตาทิ้งไปส่งๆเป็น
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
“ชิงชิง พ่อทำผิดต่อลูก! หลายปีที่ผ่านมา พ่อมองคนผิด ส่งลูกเข้าไปอยู่ในหลุมฝังศพด้วยมือตัวเอง”“ป้าจาง ชิงชิงยังทิ้งของอะไรไว้หรือเปล่า?”“คุณหนูมีสมุดบันทึกอยู่เล่มหนึ่งค่ะ เธอให้ฉันไว้ บอกว่าให้มอบให้พวกคุณหลังจากเธอจากไป”“วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน พ่อมอบตุ๊กตาให้ฉันตัวหนึ่ง ฉันชอบมากๆ เลย ฉันจะพกตุ๊กตาตัวนี้ติดตัวตลอดไป เพราะว่ามันคือความรักที่พ่อแม่มีให้ฉัน!”“ช่วงนี้ที่บ้านมีน้องสาวมาอยู่ พ่อให้ฉันดีกับน้อง แม่ก็พูดแบบนี้เหมือนกัน แต่ฉันดีกับน้อง น้องกลับเกลียดฉัน ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ว่าฉันก็จะเชื่อฟังคำพูดของพ่อแม่ต่อไป คิดว่าน้องเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ”“วันนี้น้องสาวทำของเก่าที่พ่อเก็บสะสมไว้ตกแตก แต่น้องกลับบอกว่าฉันทำแตก ฉันถูกพ่อตีจนเจ็บไปทั้งตัว ไม่ว่าฉันจะอธิบายอย่างไรพวกท่านก็ไม่ฟัง ฉันเสียใจมากเลย”ทุกหน้าเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อพ่อแม่อย่างท่วมท้นอ่านถึงตรงนี้ พวกท่านก็ร้องไห้แทบไม่เป็นภาษา ทั้งๆ ที่ถูกรังแกจนเป็นแบบนี้ แต่ยังคิดจะเชื่อฟังคำพูดของพวกท่านลูกสาวที่แสนดีขนาดไหน น่าเสียดายที่คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วพ่อตบตีตัวเองอย่างบ้าคลั่ง“ต้องโทษผม ผมมันแย่เห
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status