บทที่ 3

"เด็กๆ แม่ของพวกหนูอาการหนักกว่ามาก อาจจะมีเลือดออกในสมอง ต้องรีบช่วยชีวิตเดี๋ยวนี้!"

"ผมไม่สน! ช่วยน้าเมิ่งก่อนครับ!" จี้ว่างแผดเสียงกรี้ดออกมาเช่นกัน "ช่วยน้าเมิ่งก่อนค่ะ!"

พยาบาลทำหน้าลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง

ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มแหบของจี้เป่ยเฉินก็ดังขึ้น พร้อมน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

"ส่งคุณเมิ่งไปก่อน"

"แต่คุณจี้คะ คุณภรรยาของคุณ..."

"ทำตามที่ผมบอก! รถพยาบาลคันต่อไปกำลังจะมาถึงแล้ว" น้ำเสียงของจี้เป่ยเฉินพลันสูงขึ้น แฝงไปด้วยความหงุดหงิดและเด็ดขาดราวกับกำลังออกคำสั่ง

เสียงฝีเท้าเร่งรีบ เปลย้ายผู้ป่วยถูกยกหามออกไป

หลินย่างฮวนใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆลืมตาที่ถูกเลือดบดบังจนพร่ามัวขึ้นเล็กน้อย

ในสายตาอันพร่ามัว เธอเห็นจี้เป่ยเฉินอุ้มเมิ่งจือที่หมดสติไว้ โดยมีลูกทั้งสองคนห้อมล้อมก้าวตามเปลย้ายผู้ป่วยขึ้นรถพยาบาลคันนั้นไปพร้อมกัน

ทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง ณ จุดเกิดเหตุ

ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ จู๋ๆเธอก็นึกถึงเรื่องราวเมื่อนานมาแล้ว

ครั้งหนึ่งเธอหั่นผลไม้แล้วพลาดบาดนิ้วเข้า แม้จะเป็นเพียงแผลเล็กๆ แต่จี้เป่ยเฉินกลับร้อนใจจนรีบวางสัญญามูลค่าหลายสิบล้านในมือลงทันที แล้วขับรถพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อทำแผล ตลอดทางเขาขมวดคิ้วแน่นและคอยเอ่ยถามเธอไม่หยุดปากว่า "เจ็บไหม"

อีกครั้งหนึ่งตอนที่พวกเด็กๆยังเล็ก จี้เป่ยเฉินอุ้มพวกเขาไว้แล้วชี้มาที่เธอพร้อมกับพูดว่า "ซีซี ว่างว่าง จำไว้นะ นี่คือแม่ ลูกชายต้องเป็นสุภาพบุรุษ ส่วนลูกสาวก็เป็นเจ้าหญิงน้อย โตขึ้นแล้วต้องช่วยกันปกป้องคุณแม่นะ รู้ไหม?"

เด็กทั้งสองคนในตอนนั้นพยักหน้าอย่างซื่อๆ แล้ววิ่งพุ่งเข้าหาอ้อมอกของเธอและส่งเสียงอ้อแอ้ว่า "ปกป้องแม่!"

แล้วตอนนี้ล่ะ?

พวกเขากลับยืนขวางรถพยาบาล ยืนกรานจะให้ช่วย "น้าเมิ่ง" คนนั้นก่อน

ส่วนพ่อของพวกเขา ผู้ชายที่เคยปฏิญาณว่าจะใช้ชีวิตปกป้องเธอ กลับเป็นคนเลือกผู้หญิงอีกคนก่อนด้วยมือของเขาเอง

ปล่อยให้เธอต้องเสียเลือดตายตรงนี้ไป

ที่แท้ ใจคนเรามันเปลี่ยนไปได้จริงๆ สินะ

ความรักก็เลือนหายไปได้จริงๆ

เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

หลินย่างฮวนค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเห็นจี้เป่ยเฉินกับลูกทั้งสองยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

เมื่อเห็นเธอตื่นขึ้นมา จี้เป่ยเฉินก็ดูเหมือนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ย่างฮวน คุณตื่นแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง?"

ความห่วงใยของเขา ในเวลานี้ส่งมาถึงหูของหลินย่างฮวน กลับทำให้รู้สึกน่าขำและน่าขยะแขยง

"ตอนนั้นคุณ... ไม่ได้เลือกที่จะช่วยฉัน แล้วตอนนี้ จะมาเสแสร้งแสดงความห่วงใยไปเพื่ออะไร?"

สีหน้าบนใบหน้าของจี้เป่ยเฉินแข็งค้างไปทันที "ร่างกายของเมิ่งจืออ่อนแอ แถมยังสลบไปอีก สถานการณ์มันฉุกเฉิน ผมก็แค่... ชั่งน้ำหนักดูแล้ว เลือกทางเลือกที่รัดกุมที่สุด ย่างฮวน ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจนะ"

เข้าใจงั้นเหรอ?

เธอต้องเข้าใจอะไร?

เข้าใจที่เขาทิ้งเธอไว้ ณ จุดเกิดเหตุให้รอความตาย แล้วกลับไปช่วยผู้หญิงที่แค่ "บาดเจ็บเล็กน้อย" และ "หมดสติ" ไปเนี่ยนะ?

ในตอนนั้นเอง พยาบาลคนหนึ่งก็เคาะประตูเดินเข้ามา "คุณจี้คะ คุณเมิ่งฟื้นแล้วค่ะ อารมณ์ไม่ค่อยมั่นคงเท่าไร เอาแต่ร้องหาคุณอยู่ตลอดเลย..."

จี้เป่ยเฉินรีบลุกขึ้นยืนทันที "ย่างฮวน คุณพักผ่อนให้ดีนะ ผม... ขอตัวไปดูเธอสักหน่อย ซีซี ว่างว่าง พวกลูกอยู่นี่คอยอยู่เป็นเพื่อนแม่นะ"

พูดจบ เขาก็รีบก้าวออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างเร่งรีบ

แม้เด็กทั้งสองคนจะถูกทิ้งให้อยู่ต่อ ทว่ากลับเหม่อลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างเห็นได้ชัด

จี้ซีเอาแต่มองเหลียวไปทางประตูไม่หยุด ส่วนจี้ว่างก็กดเล่นนาฬิกาโทรศัพท์พร้อมกับพึมพำเสียงเบา "ไม่รู้ว่าน้าเมิ่งจะเป็นยังไงบ้างแล้ว..."

เมื่อมองดูสภาพของพวกเขา หัวใจหลินย่างฮวนก็บีบรัดแน่น จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามขึ้นมา

"ถ้า... แม่กับพ่อหย่ากัน พวกลูกจะเลือกอยู่กับใคร?"

เด็กทั้งสองเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

ดวงตาของจี้ซีทอประกายขึ้นมาก่อน "หย่าเหรอครับ? หมายความว่าแม่กับพ่อจะแยกทางกัน ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันแล้วใช่ไหม?"

จี้ว่างเองก็ตื่นเต้นถามซ้ำ "งั้นพ่อก็สามารถไปอยู่กับน้าเมิ่งได้แล้วใช่ไหมคะ?"

โดยไม่รอให้หลินย่างฮวนได้ตอบ จี้ซีก็แย่งพูดขึ้นมาก่อน "งั้นพวกเราก็ต้องเลือกอยู่กับพ่อแน่นอนสิครับ! เพราะอยู่กับพ่อจะได้เจอน้าเมิ่งทุกวันเลย!"

จี้ว่างพยักหน้าอย่างแรง "อื้ม! หนูจะอยู่กับพ่อและน้าเมิ่งค่ะ!"

ถ้อยคำทุกคำ เปรียบเสมือนค้อนหนักที่กระหน่ำทุบลงบนหัวใจที่แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดีของหลินย่างฮวน

เธอจ้องมองสิ่งมีชีวิตตัวน้อยทั้งสองที่เธออุ้มท้องและให้กำเนิดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะพูดเสียงสั่นเครือ

"เพราะงั้น... ถ้าเทียบกับแม่แล้ว พวกลูกชอบเมิ่งจือมากกว่าสินะ?"

"ก็ต้องใช่อยู่แล้วสิครับ!" จี้ซีออกมาทันที "น้าเมิ่งคอยอยู่เป็นเพื่อนต่อเลโก้กับพวกเรา พาพวกเราไปสวนสนุก แล้วแม่ล่ะ? แม่เอาแต่พูดว่ารอให้แม่ทำงานเสร็จก่อน แต่แม่ก็ไม่มีวันทำงานเสร็จสักที!"

จี้ว่างพูดเสริมเสียงเบา "น้าเมิ่งยังช่วยหนูแต่งชุดกระโปรงสวยๆ ให้กินขนม ให้ดูทีวีด้วย แต่แม่เอาแต่บังคับให้หนูใส่เสื้อผ้าหนาๆไม่ยอมให้หนูกินอาหารขยะเลย...”

พวกเขาพากันยกข้อดีต่างๆ ของเมิ่งจือขึ้นมาพูด พร้อมกับไล่เรียงข้อเสียของเธอซึ่งเป็นแม่แท้ๆ ออกมาทีละข้อ

หลินย่างฮวนฟังแล้วรู้สึกราวกับหัวใจค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ห้วงน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ

ที่แท้ ในช่วงเวลาที่เธอเหน็ดเหนื่อยวิ่งวุ่นเพื่อครอบครัวและพยายามรักษาสมดุลระหว่างชีวิตกับการงาน ลูกๆของเธอก็ถูกผู้หญิงอีกคนใช้ความดีที่จงใจสร้างขึ้นมามัดใจไปตั้งนานแล้ว

ในตอนนั้นเอง จี้ว่างดึงแขนเสื้อพี่ชาย พึมพำเสียงเบา "พี่ พ่ออยู่ทางนั้นคนเดียว ไม่รู้ว่าจะดูแลน้าเมิ่งได้ดีหรือเปล่า... หนูเป็นห่วง พวกเราไปดูน้าเมิ่งกันดีกว่าไหม? ยังไงซะ... แม่ก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่นา"

จี้ซีพยักหน้ารับทันที "พี่ก็เป็นห่วงน้าเมิ่งเหมือนกัน! ไปสิ พวกเรารีบไปกันเหอะ!"

ขณะที่พูดจบ เด็กทั้งสองก็เตรียมวิ่งออกไปจากข้างนอก

ทว่าตอนหันหลัง จี้ซีเผลอชนกาต้มน้ำร้อนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเข้า!

กาต้มน้ำพลิกคว่ำ น้ำเดือดที่อยู่ภายในจึงสาดออกมา ราดลงบนขาของหลินย่างฮวนที่มีเพียงผ้าห่มบางๆ คลุมอยู่เต็มๆ!

"อ๊าก!!" ความร้อนแผดเผาจนหลินย่างฮวนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าซีดเผือดลงในทันที!

เด็กทั้งสองตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงหันกลับมามองหลินย่างฮวนที่กำลังเจ็บปวดทรมาน

จี้ว่างถามเสียงเบา "พี่... ทำยังไงดี? แม่โดนน้ำร้อนลวกแล้ว..."

จี้ซีเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงมือลากน้องสาว "แค่โดนลวกนิดหน่อยเอง ไม่เป็นไรหรอก รีบไปกันเถอะ น้าเมิ่งต้องการพวกเรามากกว่านะ!"

พูดจบ เขาก็ดึงจี้ว่างที่หันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่าออกจากห้องพักผู้ป่วยไป โดยไม่หันกลับมาแม้แต่ครั้งเดียว

หลินย่างฮวนเจ็บปวดจนตัวสั่นเทา เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากในพริบตา

เธอทำได้เพียงฝืนยื่นมือออกไปอย่างยากลำบาก เพื่อกดกริ่งเรียกพยาบาลบนหัวเตียง

ไม่นานนัก พยาบาลก็รีบวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นสภาพตรงหน้าก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ แล้วรีบตะโกนเรียกหมอมาทำการรักษาทันที

รีบทำความสะอาดแผลพุพอง ทายา และพันแผลให้เธออย่างเร่งด่วน

ตลอดกระบวนการ หลินย่างฮวนกัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงร้องสักคำ มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาอย่างเงียบเชียบและบ้าคลั่ง

พยาบาลทำแผลไปและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว "คุณหลินคะ ทำไมถึงไม่มีใครอยู่คอยดูแลคุณเลยล่ะคะ? แผลน้ำร้อนลวกแบบนี้อาจร้ายแรงนะคะ ถ้าเกิดติดเชื้อขึ้นมาจะยุ่งยากมากเลย”

หลินย่างฮวนหลับตาลง ไม่พูดอะไรสักคำ

พยาบาลยังคงบ่นพึมพำต่อว่า “เฮ้อ คุณเมิ่งที่พักอยู่ห้องพิเศษข้างๆ ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนต้องส่งตัวมาโรงพยาบาลเหมือนกัน แต่เธอได้รับบาดเจ็บแค่เล็กน้อย สามีกับลูกของเธอก็คอยเฝ้าดูแลอยู่ข้างเตียงไม่ห่างเลยนะคะ น่าอิจฉาจริงๆคนเราเกิดมา ชะตาชีวิตกลับแตกต่างกันเหลือเกิน...”

หลินย่างฮวนไม่ตอบอะไร เพียงหัวเราะเสียงต่ำและแหบพร่าออกมา ขณะที่น้ำตากลับไหลหนักยิ่งกว่าเดิม

หลังพยาบาลออกไป ห้องพักผู้ป่วยก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

หลินย่างฮวนนอนอยู่บนเตียง มองดูเพดานสีขาวโพลน สายตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเด็ดเดี่ยวขึ้นทีละน้อย

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกหาหัวหน้างาน

"ผอ.จ้าวคะ ฉันเองค่ะ หลินย่างฮวน"

"เสี่ยวหลินเหรอ? ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือยัง? ได้ยินว่าเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ พักผ่อนให้ดีๆ นะ เรื่องงานเอาไว้ก่อน..."

"ผอ.จ้าวคะ" หลินย่างฮวนพูดขัดเขาด้วยเสียงสงบ “ฉันอยากยื่นคำขอไปทำงานเป็นผู้สื่อข่าวสงครามค่ะ”