บทที่ 2

ดวงตาของจี้เป่ยเฉินไหววูบไปชั่วครู่ น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้นมาเล็กน้อย "ตอนนั้นผมส่งเธอออกไปจากเมืองนี้จริง แต่ช่วงก่อนแม่เธอป่วยหนักจนแทบไม่รอด ในฐานะลูกสาว จะไม่ให้กลับมาดูแลแม่หน่อยเหรอ? นี่มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์นะ"

"เรื่องธรรมดาของมนุษย์เหรอ?" หลินย่างฮวนรู้สึกว่ามันช่างน่าขำ "เพราะงั้นคุณเลยยินยอมให้เธอกลับมา ยินยอมให้เธอเข้าใกล้ลูกของเรา หนำซ้ำ... ยังยินยอมให้พวกเขาร้องเรียกเธอว่าแม่เนี่ยนะ?! จี้เป่ยเฉิน คุณเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง?!"

"คุณอย่าพูดจาฟังดูแย่ขนาดนั้นสิ!" คิ้วของจี้เป่ยเฉินยิ่งขมวดแน่นขึ้น "เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบคนที่ผิดคือผม ผมผิดต่อคุณ ทรยศต่อชีวิตคู่ หวั่นไหวกับเมิ่งจือ แต่เมิ่งจือเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ที่เด็กๆ สนิทสนมกับเธอก็เพราะตอนนี้เมิ่งจือทำงานเป็นครูสอนเปียโน คราวที่แล้วตอนเลือกครูเปียโนให้ซีซีกับว่างว่าง เด็กๆ เป็นคนเลือกเมิ่งจือมาจากกองประวัติครูเอง พอผมรับปากคุณว่าจะกลับมาดูแลครอบครัว ผมก็ตัดสัมพันธ์แบบนั้นกับเธอไปแล้ว ไม่มีการกระทำไหนเกินเลยทั้งนั้น เป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน คุณเองนั่นแหละที่ระแวงคิดมากจนเกินไป จะไปคอยจ้องจับผิดเล่นงานเธอเพื่ออะไร?"

หลินย่างฮวนมองท่าทีของเขาที่รีบร้อนปัดความเกี่ยวข้องออกจากตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงความคิดปกป้องอีกฝ่ายไว้ ความเจ็บปวดในใจพลันปะทุขึ้นจนแทบแตกสลาย

เธอนึกถึงตอนอายุสิบหกปี ข้างสนามบาสเกตบอล เด็กหนุ่มจี้เป่ยเฉินในเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินฝ่าแสงแดดเข้ามาหาเธอ ด้วยใบหูแดงระเรื่อ แต่ดวงตากลับเป็นประกายขณะเอ่ยกับเธอว่า "หลินย่างฮวน ฉันชอบเธอนะ เรามาคบกันเถอะ"

นึกถึงสมัยมหาวิทยาลัย ตอนที่เธอปวดท้องประจำเดือน เขาถึงกับโดดเรียนวิชาปฏิบัติการสำคัญ ปีนกำแพงออกไปซื้อชาขิงผสมน้ำตาลทรายแดงให้เธอ แล้วไปรออยู่ใต้หอพักหญิงนานถึงหนึ่งชั่วโมง เพียงเพื่อจะได้ยื่นเครื่องดื่มอุ่นๆ ให้เธอด้วยมือตัวเอง

นึกถึงคืนที่ขอแต่งงาน บนลานกว้างของโรงเรียนสถานที่ที่พวกเขาพบกันครั้งแรก เขาวางเทียนเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่ คุกเข่าข้างเดียวล้วเอ่ยด้วยเสียงสะอื้นว่า "ย่างฮวน แต่งงานกับผมนะ ชาตินี้ผม จี้เป่ยเฉิน จะรักคุณเพียงคนเดียวตลอดไป ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"

นึกถึงตอนที่เพิ่งคลอดลูกแฝดชายหญิง เขากอดลูกไว้ในอ้อมอก ดวงตาแดงก่ำขณะพูดกับเธอที่กำลังอ่อนแรงว่า "ที่รัก ลำบากคุณแล้วนะ หลังจากนี้ครอบครัวสี่คนของเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ผมจะปกป้องพวกคุณด้วยชีวิตของผม”

ยิ่งคำสาบานในวันวานหวานซึ้งเพียงใด การทรยศในวันนี้ก็ยิ่งกรีดแทงหัวใจเธอเจ็บปวดมากเท่านั้น

ต่อหน้าต่อตาเธอ เขาแทบจะยอมรับออกมาตรงๆ ว่าเคยหวั่นไหวกับหญิงอื่น

หนำซ้ำยังมาโทษว่าเธอระแวงเกินไป จ้องเล่นงานหญิงสาวที่เข้ามาพังครอบครัวของเธอ!

"เพราะงั้น" เสียงของหลินย่างฮวนแหบแห้งและแตกพร่าทว่ากลับสงบนิ่งอย่างสิ้นหวัง "ในสายตาคุณ มีแต่ความรู้สึกว่าฉันคอยจ้องเล่นงานเธอ แต่คุณเคยคิดบ้างไหมว่า ตอนที่ฉันได้ยินกับหูว่าลูกของฉันเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ หัวใจของฉันมันเจ็บปวดแค่ไหน? คุณเคยคิดในมุมของฉันสักวินาทีหนึ่งบ้างไหม?"

จี้เป่ยเฉินมองขอบตาแดงก่ำและท่าทางที่แทบจะยืนไม่ไหวของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย

"ผม..." เขาอ้าปาก

แต่หลินย่างฮวนกลับหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาก็เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวอันเย็นชา

"จี้เป่ยเฉิน ฉันให้ทางเลือกคุณสองทาง"

"หนึ่ง ไล่เมิ่งจือออกทันที เดี๋ยวนี้ แล้วทำให้เธอหายไปจากชีวิตของฉันกับลูกอย่างถาวร"

"สอง" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ทุกคำที่เอ่ยออกมาราวกับต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี "เราหย่ากัน"

หย่ากัน

คำสองคำนี้ ในที่สุดเธอก็เอ่ยมันออกมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนที่พูดออกมาด้วยความร้อนรน แววตาของจี้เป่ยเฉินกลับสงบนิ่งจนน่ากลัว

"ไม่ได้! ลูกทั้งสองคนคุ้นเคยกับเมิ่งจือแล้ว เธอสอนดีมาก ในเมื่อผมรับปากคุณแล้ว ผมก็จะไม่ทำอะไรเกินเลยกับเธออีก ผมไม่มีเหตุผลที่จะไปไล่เธอออกโดยไม่มีสาเหตุ"

เขามองเธอด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ แถมแฝงแววตาดูแคลนที่ยากจะสังเกตเห็นไว้อยู่ด้วย "หลินย่างฮวน คุณไม่ต้องเอาเรื่องหย่ามาขู่ผมอยู่เรื่อยหรอก ผมรู้ดีว่าเพื่อลูกแล้ว คุณไม่มีทางหย่าจริงๆ หรอก"

เพื่อลูก...

หัวใจของหลินย่างฮวน ราวกับถูกถ้อยคำนี้บดขยี้อย่างรุนแรง

นั่นสิ ครั้งก่อนเธอก็เพราะเห็นแก่ลูก ถึงได้ยอมให้โอกาสเขา ถึงได้เลือกที่จะอดทนอดกลั้น

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า จุดอ่อนนี้จะกลายเป็นไพ่เหนือกว่า ที่เขาใช้ถือข่มเหงเธออย่างไร้ความเกรงกลัว!

เมื่อเห็นแววตาแตกสลายของเธอ เขาก็ยกมือนวดหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ราวกับต้องการตัดบทให้เรื่องทุกอย่างจบลงเสียที

“เอาล่ะ ผมรู้ว่าวันนี้เด็กๆเองก็ทำเกินไปบ้าง เดี๋ยวผมให้พวกเขาขอโทษคุณ เรื่องนี้ก็ให้มันจบแค่นี้ อย่าเก็บมาใส่ใจอีกเลยได้ไหม?”

เขาหันกลับไป กวักมือเรียกเด็กทั้งสองที่อยู่ไม่ไกล "ซีซี ว่างว่าง มานี่สิ มาขอโทษแม่"

เด็กทั้งสองเดินอ้อยอิ่งเข้ามา สีหน้าแสดงความไม่เต็มใจออกมาอย่างชัดเจน

จี้ซีเบะปาก "พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย..."

"ซีซี!" จี้เป่ยเฉินพูดเสียงเข้มขึ้น

จี้ซีถึงยอมพึมพำเสียงเบาด้วยความจำใจ "ผมขอโทษครับ"

จี้ว่างก็พูดเสียงเบาเช่นกัน "หนูขอโทษค่ะ"

คำขอโทษที่ไร้ซึ่งความจริงใจ หลินย่างฮวนมองดูพวกเขา แล้วรู้สึกเพียงความประชดประชันและความเศร้าใจอย่างที่สุด

เมื่อเดินออกจากสถานีตำรวจ รถของจี้เป่ยเฉินก็จอดรออยู่หน้าทางเข้าแล้ว

เขาให้เมิ่งจือพาลูกทั้งสองขึ้นรถไปก่อน ส่วนตัวเองเดินเข้ามาหาหลินย่างฮวน

"ขึ้นรถสิ" น้ำเสียงของเขากลับคืนสู่ความเรียบเฉยตามปกติ ราวกับเรื่องปากเสียงเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

หลินย่างฮวนไม่ได้พูดอะไร เธอขึ้นไปนั่งเบาะหลังด้วยความเงียบงัน

ภายในรถ บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เด็กทั้งสองนั่งประกบเมิ่งจือคนละข้าง ส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยไม่หยุด เมิ่งจือก็ตอบรับด้วยความอ่อนโยน และคอยใช้กระดาษทิชชูเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้จี้ว่างเป็นระยะ

จี้เป่ยเฉินนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ บางครั้งก็หันกลับมาพูดคุยกับพวกเขา ถามลูกทั้งสองว่าวันนี้เรียนอะไรมาบ้างที่โรงเรียนอนุบาล และถามอาการป่วยแม่ของเมิ่งจือ

คนทั้งสี่พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นกลมเกลียว

ราวกับว่าพวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน

ขณะที่หลินย่างฮวนกลับเป็นเพียงคนนอกที่หลงเข้ามาอย่างไม่เข้าพวก ถูกกีดกันออกจากโลกของพวกเขา

เธอมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว ความว่างเปล่าในหัวใจยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆพร้อมความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจนเสียดกระดูก

นี่น่ะหรือคือครอบครัวที่เธอยอมเสียสละตัวเองและพยายามประคับประคองอย่างสุดกำลัง?

ช่างน่าขันสิ้นดี

ขณะที่รถกำลังแล่นผ่านสี่แยก จู่ๆรถเก๋งคันหนึ่งที่มาจากด้านข้างก็เสียหลัก พุ่งฝ่าไฟแดงตรงเข้าชนรถของพวกเขาอย่างจัง!

"โครม!!!"

เสียงการปะทะชนดังสนั่นหวั่นไหว!

หลินย่างฮวนรู้สึกเพียงว่าร่างของตัวเองถูกเหวี่ยงขึ้นอย่างรุนแรง ก่อนจะกระแทกลงมาอย่างหนัก ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นมาจากหน้าผากและทั่วร่างกายหลายจุด ของเหลวอุ่นๆไหลเข้ามาบดบังการมองเห็นจนพร่าเลือน

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงไซเรนแหลมสูงของรถพยาบาลก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่กู้ภัย

"ทางนี้ครับ! ผู้บาดเจ็บต้องรีบส่งโรงพยาบาลทันที!"

เสียงเจ้าหน้าที่เข็นเปลหามเข้ามาใกล้ดังขึ้น แต่ในวินาทีถัดมา กลับมีคนสองคนเข้ามาขวางทางไว้

"ช่วยน้าเมิ่งก่อนครับ!" เป็นเสียงของจี้ซีที่ฟังดูคล้ายกำลังร้องไห้ แต่กลับยืนกรานอย่างหนักแน่น "น้าเมิ่งเลือดไหลเยอะมากเลย! เธอสลบไปแล้ว!"