ตอนที่ 10 | คำขอโทษ

"คนนี้คือใครเหรอคะพี่เฟิร์น"

"คนนี้เป็นแม่ของพ่อเลี้ยงน่ะ"

"คือฉันเพิ่งโดนไล่ออกค่ะ ต้องเก็บข้าวของให้หมดภายในพรุ่งนี้ แต่ว่าฉันจะมาขอร้องพ่อเลี้ยงว่าจะขอทำงานที่นี่ต่อไปได้ไหมคะ คือฉันขอโอกาสทำงานที่นี่ต่อได้ไหม ไม่อย่างนั้นฉันจะต้องแย่แน่ ๆ ถ้าแค่ตัวฉันเองคนเดียว ฉันยังไม่ห่วงเลยค่ะ แต่ฉันยังมีลูกอีกคนที่ต้องดูแลด้วย ถ้าเกิดว่าไม่ได้ทำงานที่นี่ต่อ ฉันก็จะไม่มีรายได้แน่ ๆ ค่ะ"

"อะไรนะเพลงขวัญ เธอโดนไล่ออกงั้นเหรอ"

"ใช่พี่เฟิร์น ถึงหนูจะเซ็นสัญญาแล้วก็เถอะ แต่ว่าเอกสารชุดนั้นมันยังไม่ได้เซ็นรับรองจากเจ้าของไร่น่ะสิ เพราะเจ้าของไร่ต้องเซ็นอนุมัติด้วย แต่พ่อเลี้ยงบอกว่าจะไม่อนุมัติแล้วไล่หนูออก แล้วให้หนูเก็บของออกภายในวันพรุ่งนี้ หนูก็เลยมาดักรอที่หน้าคฤหาสน์เพื่ออยากจะขอร้องพ่อเลี้ยงอีกสักครั้งน่ะค่ะ"

"นี่มันอะไรกันตาเขม คนงานทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมถึงต้องไล่ออกแบบนี้ด้วยล่ะ"

"ก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอกครับม้า แต่ว่าผมแค่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มาเหยียบที่ไร่ของเราอีกแค่นั้นเอง"

"อะไรกัน นี่ลูกไม่มีเหตุผลเลยนะ ถ้าเกิดว่าลูกจะไล่หนูคนนี้ออก ก็บอกเหตุผลที่มันฟังขึ้นมาให้ฟังก่อนสิ"

"แต่นี่มันเป็นไร่ของผมนะครับ ผมมีสิทธิ์ที่จะให้ใครอยู่หรือใครไม่อยู่ก็ได้ การที่มีใครสักคนมาทำให้ผมรู้สึกอึดอัดใจ ม้ายังจะอยากให้ผมร่วมงานกับผู้หญิงคนนี้อีกเหรอครับ"

"ก็เขาขอร้องมาขนาดนี้แล้วก็ช่วยเห็นใจหน่อยเถอะ ถ้าเกิดว่าไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ม้าก็ไม่ให้ออกหรอกนะ แล้วนี่แม่หนูได้ทำความผิดอะไรร้ายแรงต่อไร่ของเรารึเปล่า หรือว่าทำผิดกฎอะไรไหม ถ้าเป็นแบบนั้นม้าถึงจะยอมให้ออกนะ"

"ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกครับม้า"

"นั่นไง งั้นแม่หนูก็ไม่ต้องออกหรอกนะ"

"จริงเหรอคะคุณนาย หนูจะยังสามารถทำงานที่นี่ต่อได้จริง ๆ เหรอคะ"

"ก็ตามที่บอกไปนั่นแหละนะ ไม่จำเป็นต้องออกไปไหนหรอก ก็มีลูกที่ต้องเลี้ยงด้วยไม่ใช่รึไง"

"ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ" เพลงขวัญก็รีบยกมือไหว้มารดาเจ้าของไร่ด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

"แม่จ๋าย้องไห้ทำไม ใครทำแม่จ๋าย้องไห้" แก้มยุ้ยที่ยังเปื้อนคราบน้ำตาอยู่ก็รีบเอื้อมมือไปแตะที่ศีรษะของมารดา พลางเข้าไปโอบกอดแล้วลูบหลัง มือเล็กก็ตบไปที่แขนของมารดาเบา ๆ เนื่องจากช่วงแขนที่สั้นจึงทำให้โอบกอดไปไม่ถึง ซึ่งการกระทำที่ของขวัญทำอยู่ก็จำมาจากตอนที่มารดาเคยปลอบตัวเองตอนร้องไห้

"โอ๋...โอ๋...ไม่ย้องนะแม่จ๋า"

"แม่ไม่ร้องแล้วล่ะ ขอบใจมากนะคะลูก"

"มาขอร้องกันถึงขนาดนี้ แสดงว่ากำลังเดือดร้อนมาก ๆ เลยสินะ แล้วสามีไม่ช่วยทำงานหารายได้ด้วยหรือไง แล้วสามีทำงานที่นี่ด้วยหรือเปล่า"

"ไม่มีค่ะคุณนาย หนูไม่มีสามีหรอกค่ะ พอดีหนูอยู่กับลูกแค่สองคน"

"การไม่มีสามีหรือไม่มีคนมาช่วยซัปพอร์ตมันก็จะเหนื่อยหน่อยนะ เธอก็พยายามเข้าล่ะ เพราะการเลี้ยงเด็กหนึ่งคนมันต้องใช้เงินเยอะมากแค่ไหน ถ้ารู้แล้วก็จะขี้เกียจไม่ได้เลยนะ "

"ขอบคุณคุณนายมากเลยนะคะที่ให้โอกาส หนูจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่เลยค่ะ ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ บุญคุณครั้งนี้หนูจะไม่ลืมเลย"

"เธอนวดเป็นหรือเปล่า"

"เป็นค่ะ อาจจะไม่ได้ชำนาญมากนะคะ แต่หนูสามารถนวดได้ค่ะ"

"งั้นฉันจะจ้างเธอมานวดก็แล้วกัน เผื่อเธอจะมีรายได้เพิ่มขึ้นบ้าง พอเห็นเด็กไร้เดียงสาแบบนั้นแล้ว ฉันก็อดสงสารไม่ได้"

"จริงเหรอคะคุณนาย คุณนายจะให้หนูนวดให้จริง ๆ เหรอคะ"

"ก็อย่างที่ว่ามานั่นแหละ ถ้าวันไหนที่ฉันต้องการจะนวด ฉันก็จะบอกเธอไว้ก่อนล่วงหน้าในเช้าวันนั้น พอเลิกงานก็มานวดให้ฉันที่นี่ด้วย หรือไม่ก็อาจจะเป็นตอนกลางคืน เธอมาได้ใช่ไหม"

"ไม่ต้องห่วงเลยค่ะคุณนาย เดี๋ยวฉันจะมาส่งเองค่ะ เพราะฉันมีมอเตอร์ไซค์" ใบเฟิร์นก็รีบเอ่ยขึ้นมา เพราะเธอก็อยากจะช่วยเหลือเพลงขวัญให้เต็มที่เหมือนกัน ยิ่งเมื่อรู้ว่าเกือบจะโดนไล่ออกก็ยิ่งรู้สึกใจหาย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกโล่งใจที่เพลงขวัญไม่ได้โดนไล่ออกไปจากไร่แห่งนี้แล้ว

"ก็ดี ในเมื่อเคลียร์กันได้แล้ว งั้นฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อน"

"ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะคุณนาย ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ" ของขวัญก็รีบยกมือไหว้มารดาของรังสิมันตุ์ด้วย เพราะเห็นมารดาทำก็เลยทำตาม ซึ่งก็เรียกรอยยิ้มจากใบหน้าของพริ้มพราวได้เป็นอย่างดี หลังจากนั้นก็เดินกดลิฟต์ขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อพักผ่อน

"เดี๋ยวเธอตามฉันเข้าไปในห้องทำงานด้วย"

"ตอนนี้เลยเหรอคะพ่อเลี้ยง"

"ตอนนี้น่ะสิ"

"พี่เฟิร์นคะ งั้นหนูขอฝากของขวัญสักแป๊บนะคะ"

"ได้สิ เพลงขวัญรีบเข้าไปเถอะ เดี๋ยวพี่กับของขวัญจะรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์นะ"

"เดี๋ยวแม่ขอเข้าไปคุยงานก่อนนะคะ หนูออกไปรอข้างนอกกับป้าเฟิร์นก่อนนะลูก"

"แม่จ๋าไปนานไหมคะ"

"ไม่นานค่ะ หนูไปรออยู่ข้างนอกก่อนนะคะ เดี๋ยวเรากลับไปพร้อมกัน แล้วไปทานข้าวอาบน้ำกันนะคะลูก"

"หนูจะยอแม่จ๋านะคะ"

"ได้ค่ะ ถ้าหนูรักแม่ หนูต้องอย่าดื้อกับป้าเฟิร์นนะคะลูก ต้องเชื่อฟังป้าเฟิร์นด้วยนะคะ"

"เข้าใจแย้วค่ะแม่จ๋า"

"ดีมากค่ะลูก เดี๋ยวแม่รีบมาหานะคะ"

เพลงขวัญก็รีบเดินเข้าไปที่ห้องทำงานของรังสิมันตุ์อีกครั้ง ก่อนจะทำสีหน้าตื่นตระหนกหลังจากที่หันหลังให้ลูกสาวแล้ว เพราะเธอก็คาดเดาไม่ได้เลยว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง หรืออาจจะทำให้ชีวิตของเธอไม่เหมือนเดิมก็ได้

"เธอคงจะรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมเธอถึงได้ทำงานที่นี่ต่อ"

"ค่ะ"

"งั้นก็อย่าโผล่มาเสนอหน้าให้ฉันเห็นหรือทำให้ฉันหงุดหงิดใจไปมากกว่านี้อีก เธอคงรู้นะว่าถ้าทำผิดกฎของไร่เมื่อไหร่ ฉันจะไล่เธอออกแน่ จะไม่มีคำว่าเมตตาเหมือนอย่างที่ม้าฉันให้โอกาสเธอครั้งนี้แน่นอน ที่ครั้งนี้เธอยังรอดมาได้เพราะม้าของฉันนะ อย่าคิดว่าตัวเองจะมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นล่ะ"

"ค่ะ"

"ออกไปได้แล้ว!"

"เอ่อ...ฉันขออนุญาตพูดกับพ่อเลี้ยงอีกหน่อยได้ไหมคะ"

"มีอะไรก็รีบพูดมา"

"เหตุการณ์ในผับวันนั้นฉันต้องขอโทษจากใจจริง ๆ นะคะ วันนั้นฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าพ่อเลี้ยงเป็นใคร แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าพ่อเลี้ยงมีอิทธิพลมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ฉันทำ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะหักหน้าหรืออะไรเลยนะคะ เพราะฉันไม่รู้จักพ่อเลี้ยงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ถึงแม้ว่าฉันจะรู้ ฉันก็ต้องคงพูดอยู่ดี เพราะฉันทำอาชีพบริการ ฉันก็ต้องทำตามหน้าที่ ฉันไม่เคยคิดที่อยากทำลายชื่อเสียงของพ่อเลี้ยงจริง ๆ ค่ะ"

"อยากจะแก้ตัวอะไรก็เชิญ ฉันไม่สนอยู่แล้วว่าเธอจะพูดอะไร เพราะฉันไม่สนใจและไม่ให้ค่ากับคำพูดของผู้หญิงแบบเธอหรอก"

"พ่อเลี้ยงจะให้ฉันสาบานหรืออะไรก็ได้ ฉันขอสาบานเลยว่าฉันไม่ได้มีเจตนาอย่างที่พ่อเลี้ยงคิดจริง ๆ เพราะฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปหักหน้าพ่อเลี้ยงแบบนั้น ฉันก็ไม่อยากจะเสี่ยงเพื่อให้ตัวเองไม่มีที่ทำมาหากินหรอกค่ะ พ่อเลี้ยงอาจจะคิดว่าฉันแก้ตัวก็ไม่เป็นไร ถึงจะไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันกระทบต่อจิตใจกับพ่อเลี้ยงมากแค่ไหน แต่ถ้าหากว่าสิ่งที่ฉันทำ จะทำให้พ่อเลี้ยงรู้สึกไม่ดี ฉันก็ต้องกราบขอโทษด้วยนะคะ ไม่ได้อยากขอโทษเพื่อให้ได้งานหรืออะไร แต่ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องมันค้างคาใจไปแบบนี้"

"น่ารำคาญจริง ๆ เลย รีบออกไปสักทีเถอะ"

"ขอโทษค่ะ แต่ขอให้ฉันได้แสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยนะคะ ฉันขอโอกาสแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดว่าฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับพ่อเลี้ยงจริง ๆ แล้วตอนนี้พ่อเลี้ยงก็เป็นเจ้านายของฉันด้วย ฉันไม่มีทางที่จะคิดไม่ดีกับพ่อเลี้ยงแน่นอนค่ะ แล้วฉันสัญญาว่าจะทำงานทุกอย่างอย่างเต็มที่ให้สมกับที่ฉันได้รับโอกาสมาช่วยให้โอกาสฉันด้วยนะคะ"

เพลงขวัญก็แสดงความจริงใจออกมาอย่างเต็มที่ เพราะเธอก็ไม่ได้รู้สึกสบายใจเลยที่ทำให้ใครสักคนต้องรู้สึกไม่ดีกับตัวเองแบบนี้ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าต่อให้พูดอะไรออกไปก็คงไร้ความหมายอยู่ดี แต่เธอก็คงจะต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำเพียงเท่านั้น