ตอนที่ 11 | จะอดทนได้นานแค่ไหน

สี่ปีก่อน

เพลงขวัญกับรมิตาเป็นน้องใหม่ปีหนึ่งในคณะพยาบาลศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในจังหวัดเชียงใหม่ ทั้งสองคนรู้จักกันเพราะบังเอิญพักอยู่ที่หอพักเดียวกันและอยู่ข้างห้องกันด้วย ทั้งสองคนก็มักจะไปมาหาสู่กันตลอด เวลาจะไปไหนก็ไปด้วยกันเสมอ จึงค่อนข้างสนิทกันพอสมควร

"ขวัญ...แย่แล้วล่ะ"

"มีอะไรหรือเปล่าขิม ทำไมเธอถึงทำสีหน้าแบบนั้นล่ะ เรื่องแย่อะไรของเธอ เป็นเรื่องใหญ่หรือเปล่า เธอบอกฉันมาได้ไหม"

"แย่แล้วล่ะขวัญ ฉะ...ฉันท้อง"

"เดี๋ยวนะ จะล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา แต่ไม่ต้องอำกันแรงแบบนั้นก็ได้นะ"

"ฉันไม่ได้พูดเล่นนะขวัญ ฉันท้องจริง ๆ"

"อะไรกัน นี่เธอพูดจริงเหรอ" เพลงขวัญก็รีบจ้องตาของเพื่อนเพื่อหาความผิดปกติในสายตาคู่นั้น แต่กลับมีแต่ใบหน้าที่แสดงความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ราวกับไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นกันเลย "นะ...นี่เธอเอาจริงเหรอ นี่เธอท้องจริง ๆ เหรอขิม แต่เราเพิ่งเรียนปีหนึ่งเองนะ เทอมสองเรายังเหลือเวลาอีกแค่สี่เดือน เราก็จะจบปีหนึ่งกันแล้วนะขิม นี่มันอะไรกันน่ะ"

"ฉันพลาดเองแหละเพราะคิดว่าคงไม่มีอะไรก็เลยไม่ได้ป้องกัน จนตอนนี้ฉันท้องได้สองสัปดาห์แล้ว พอดีเมื่อวานไปตรวจที่คลินิกน่ะ ถึงได้รู้ว่าตั้งครรภ์เพราะประจำเดือนไม่มาก็เลยสงสัย"

"ระ...เรื่องเหรอเนี่ย เราจะทำยังไงกันดีล่ะ แล้วแฟนของเธอรู้หรือยัง"

"ยังไม่ได้บอกหรอกเพราะฉันก็ตั้งใจว่าจะไม่บอกอยู่แล้ว ยังไงฉันก็ตัดสินใจที่จะไม่เอาเด็กไว้อยู่แล้วนี่"

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ ชีวิตคนทั้งคนเลยนะ"

"แล้วฉันพูดผิดตรงไหน ยังไงฉันก็ไม่เอาไว้อยู่แล้วล่ะ คิดสิขวัญ ฉันกำลังเรียนอยู่นะแถมยังเพิ่งอยู่ปีหนึ่งเองด้วย จะมาท้องกลางคันแบบนี้ได้ยังไง"

"แต่นี่มันชีวิตคนทั้งคนเลยนะ แถมเธอก็ยังทำให้เขาเกิดมาแล้วด้วย เธอคิดจะทำเหมือนเด็กคนหนึ่งเป็นผักปลาไม่ได้นะขิม"

"ขวัญ! เธอพูดเหมือนกับว่ามันง่ายอย่างงั้นแหละ ถ้าเกิดว่ามันง่ายขนาดนั้นฉันก็คงไม่มานั่งเครียดแบบนี้หรอกนะ เธอลองมาท้องแทนฉันดูสิ เธอจะได้เข้าใจความรู้สึกของฉันบ้าง"

"ฉันไม่ได้เป็นห่วงแค่เด็กในท้องนะ แต่ฉันเป็นห่วงเธอด้วย ดูข่าวการทำแท้งแต่ละข่าวสิ มันไม่ดีเลยนะ ฉันเกรงว่าเป็นอันตรายกับเธอนะขิม"

"มันยังไม่เป็นอะไรเลยนะ เพิ่งจะท้องเอง มันยังเป็นแค่ก้อนเลือด แค่เอาออกก็จบแล้ว"

"แล้วชีวิตเธอล่ะ เห็นมีคนนักต่อนักแล้วนะที่ไปทำแท้งแล้วต้องตายเพราะเสียเลือดมาก เธอก็เคยเห็นข่าวไม่ใช่หรือไง แล้วก็มีคนคณะอื่นในมหาลัยเราก็เคยไปทำแท้งจนเกือบตายเหมือนกัน เธอก็รู้ข่าวนี้ไม่ใช่เหรอ ขนาดนี้แล้วก็กลัวบ้างเถอะนะ ฉันไม่อยากให้เธอเอาออกเลย ถึงจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่เธอก็ทำให้เขาเกิดมาแล้วนะ"

"ก็ช่างสิ ฉันมั่นใจว่าฉันแข็งแรงพอ แต่ยังไงฉันก็ไม่เอาไว้หรอก นี่ฉันอุตส่าห์ขอที่บ้านเรียนที่เชียงใหม่ได้ทั้งที เพื่อจะได้อยู่กับแฟนหรอกนะ เพราะฉันยืนยันว่าฉันจะเรียนที่นี่ แล้วจะต้องเรียนให้จบด้วยน่ะสิ ไม่งั้นฉันคงโดนครอบครัวเอาตายแน่ เพราะตอนแรกครอบครัวจะให้ไปเรียนต่างประเทศแต่ฉันไม่อยากไปไงเพราะไม่อยากห่างแฟนนี่นา เธอก็รู้เหตุผลที่ฉันเรียนที่นี่ไม่ใช่รึไง ถ้าทำแท้งก็ไม่มีใครรู้หรอกนอกจากเธอน่ะ"

"ฉันขอร้องเธอได้ไหม ถ้าเกิดว่าเธอไม่อยากเอาเด็กก็ไม่เป็นไร แต่ช่วยตั้งท้องให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า ถ้าเด็กคลอดออกมาแล้วฉันจะเลี้ยงดูเอง เธอช่วยตั้งครรภ์จนกว่าจะคลอดได้ไหมขิม"

"ขวัญ! นี่เธอจะบ้ารึไง เธอจะเลี้ยงลูกคนอื่นเนี่ยนะ"

"ฉันพูดจริง ๆ นะ แถมเด็กที่อยู่ในท้องของเธอตอนนี้ก็ไม่ใช่คนอื่นด้วย แต่ก็เป็นหลานของฉันเหมือนกัน"

"แต่ฉันไม่อยากท้อง! ไม่เข้าใจหรือยังไง"

"แต่เธอไม่กลัวตายรึไงขิม" เพลงขวัญก็รีบหาทางหว่านล้อมให้เพื่อนเอาเด็กไว้ เพื่อเปลี่ยนความคิดของเพื่อนให้ได้ก่อนที่จะคิดเอาเด็กออกจริง ๆ

"นี่เธอแช่งฉันรึไงขวัญ"

"ไม่ได้แช่งอะไรเธอทั้งนั้นแหละ เธอก็เห็นนี่ ตัวอย่างคนใกล้ ๆ ตัวเราก็เจอกันเยอะแยะไป ทั้งเสียเลือดมาก ทั้งตกเลือด เธอคิดดูเถอะ เราไม่รู้ว่าร่างกายเราเป็นยังไงบ้าง ถ้าเกิดว่าเธอคิดจะทำแท้งจริง ๆ เธอก็ยอมรับความเสี่ยงที่เธออาจจะต้องตายแล้วใช่ไหม"

"ใครจะอยากตายกันล่ะขวัญ เธอก็พูดไปเรื่อย"

"เราเป็นเพื่อนกันนะ ฉันก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะวิเศษวิโสมาจากไหนหรอก แต่ถ้าเธอไม่อยากได้เด็กคนนั้นก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะรับเป็นแม่ของเด็กคนนั้นเองก็ได้ แต่ขออย่างเดียว ขอให้เธอคลอดเด็กคนนั้นออกมาอย่างปลอดภัยได้ไหม แล้วถึงตอนนั้นถ้าเธอไม่ต้องการจะเอาเด็กคนนั้นจริง ๆ เธอจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่หรืออะไรก็แล้วแต่เลย แต่ฉันจะเป็นคนขอรับผิดชอบเด็กคนนี้ให้เองนะ ฉันสัญญาเลย"

"จะบ้ารึไง เธอก็ตัวคนเดียวนะ จะไปทำอะไรแบบนั้นไหวได้ยังไงกันล่ะ"

"ไม่ไหวก็ต้องไหว แต่เธอต้องตัดสินใจดี ๆ และจะไม่เอาเด็กออก ถ้าเธอไม่เอาเด็กออก เราจะได้หาข้อตกลงร่วมกันว่าเราจะทำยังไงต่อไปดี อีกสี่เดือนจะจบปีหนึ่งแล้ว จนกว่าจะถึงตอนนั้น ถ้าเธอไปเรียนมันก็ยังได้อยู่ เพราะท้องสี่เดือนมันก็ยังไม่ได้โตถึงขนาดที่จะมองออกว่าเธอท้องนี่ ช่วงระหว่างนั้นเธอก็แค่ระวังร่างกายก็พอ แล้วฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดเอง"

"สรุปแล้วฉันต้องเอาไว้ใช่ไหมเนี่ย"

"ฉันไม่อยากให้เธอทำแท้งเพราะมันจะเป็นตราบาปติดตัวเธอไปตลอดชีวิต แล้วฉันก็เป็นห่วงเธอด้วย กลัวว่าเธอจะตกเลือดจนเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตได้ ยังไงเรื่องที่เธอท้อง เราก็สามารถปิดบังไม่ให้ใครรู้ได้นี่ เพราะฉันจะช่วยเธอเอง นะขิมนะ รับรองว่าเรื่องท้องจะไม่มีใครรู้แน่"

"เธอแน่ใจเหรอว่ามันจะไม่เป็นอะไร"

"ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตบ้าง แล้วถ้าเธอตัดสินใจที่จะทำแท้ง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะตายหรือเปล่า แต่สิ่งที่เราควรทำตอนนี้ก็อย่างที่ฉันได้บอกไป กว่าเธอจะเรียนจบปีหนึ่งก็เหลืออีกตั้งสี่เดือน ซึ่งเธอก็ยังใส่ชุดนักศึกษาไปเรียนตามปกติได้ เพียงแต่ไม่ต้องใส่รัดรูปมากไปก็พอ พอจบปีหนึ่งแล้วก็ยังมีเวลาอีกตั้งหลายเดือนกว่าจะเปิดเทอมใหม่ขึ้นปีสอง ถึงตอนนั้นเธอก็คงคลอดแล้วล่ะ"

"ฉันไม่ได้ต้องการเด็ก ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เขาเกิดมานะ เพราะฉะนั้นฉันถึงไม่อยากคลอดเด็กคนนี้ออกมาไง เพราะฉันไม่พร้อมและไม่สามารถเลี้ยงดูเขาในตอนนี้ได้จริง ๆ"

"แต่เธอตัดสินใจที่จะเอาเด็กไว้แล้วจริง ๆ ใช่ไหม เธอไม่ได้โกหกกันใช่ไหมขิม"

"ฉันจะเอาเด็กไว้ก็ได้ ฉันกำลังคิดอยู่ว่าถ้าฉันคลอดแล้ว ฉันก็จะไปต่างประเทศดีกว่า แล้วก็ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่น ถึงตอนนี้ฉันจะทำให้ครอบครัวผิดหวัง แต่ว่าฉันก็จะไปเรียนต่อที่อเมริกาทันทีหลังคลอดเสร็จ เพื่อทำให้ป๊ากับม้าภูมิใจให้ได้ เพราะท่านทั้งสองก็ตั้งใจจะให้ฉันไปเรียนที่อเมริกาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ป๊าของฉันก็อยู่ที่อเมริกาเป็นหลัก ฉันก็เลยคิดว่าจะคลอดเด็กคนนี้นั่นแหละ พอคลอดเสร็จก็ค่อยย้ายไปเรียนที่โน่น เธอว่าแบบนี้จะดีไหม"

"ดีสิ ถ้าถึงตอนที่เด็กคลอดออกมาแล้ว เธออยากจะตัดสินใจทำอะไรก็ทำได้เลย แต่การที่เธอเก็บเด็กไว้มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วล่ะ เพราะถึงแม้ว่าในตอนนี้เด็กในท้องจะยังเป็นแค่ก้อนเลือด แต่มันก็คือชีวิตหนึ่งชีวิตของมนุษย์เลยนะ เธอไม่ต้องห่วงเรื่องของลูกเธอหรอก เพราะฉันจะเป็นคนดูแลเองโอเคไหม เธออยากจะไปไหนก็ไปได้เลย แต่ขอแค่เด็กเกิดมาอย่างปลอดภัยก็พอ"

"เข้าใจแล้ว"

"แต่ตอนนี้เราจะต้องพยายามจบปีหนึ่งไปพร้อมกันให้ได้ก่อน แล้วเราจะต้องผ่านไปด้วยกันให้ได้ ส่วนเธอก็เลิกใส่ชุดรัดรูปได้แล้วนะ"

"เข้าใจแล้วน่า"

เพลงขวัญก็นอนนึกถึงเหตุการณ์เก่า ๆ ในขณะที่กำลังกล่อมของขวัญนอนอยู่

...วันนี้ก็มีเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมากมายจนเธอกับลูกเกือบจะได้ออกไปจากไร่แห่งนี้แล้ว แต่ก็ยังโชคดีที่ยังได้ทำงานอยู่ที่นี่ต่อไป

"ตอนนี้ลูกของเธออายุสามขวบแล้วนะขิม เธอจะคิดถึงลูกบ้างไหมนะ เธอเคยบอกว่าถ้าเจอหน้ากันก็อย่าทำเป็นรู้จักกันอีก แต่ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ เธอจะทำเหมือนเราไม่ใช่คนรู้จักกันเหมือนอย่างที่พูดหรือเปล่านะ"

เพลงขวัญมองดูของขวัญด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ ตัวเธอเองในตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถดูแลของขวัญได้ดีหรือเปล่า หรืออาจจะทำให้ของขวัญต้องลำบากกว่าเดิมก็ไม่สามารถคาดเดาได้

"ถึงจะบอกว่าจะดูแลของขวัญให้ดีที่สุดก็เถอะ แต่ตอนนี้มันก็ริบหรี่เหลือเกิน นี่เราจะอดทนทำงานที่นี่ได้นานแค่ไหนกันนะ"