ตอนที่ 9 | เพราะมีกันอยู่แค่นี้

แสงตะวันก็เริ่มลับขอบฟ้า ส่วนเพลงขวัญก็ยังไม่ย่อท้อเพื่อรอโอกาสว่าพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่จะออกมาจากคฤหาสน์ตอนไหน แต่จนถึงพลบค่ำก็ยังไร้วี่แวว เพลงขวัญก็ยังรอด้วยความอดทน ตอนนี้เธอไม่ได้คิดถึงศักดิ์ศรีหรืออะไรแล้ว เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือปากท้องของบุตรสาวมากกว่า

"ของขวัญจะเป็นยังไงบ้างนะ อย่าพึ่งงอแงนะลูก อยู่กับป้ายูนไปก่อนนะคะ"

บนท้องฟ้าก็เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดมิด แถมยังไร้แสงดาวเพราะมีเมฆหมอกสีดำมาปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าฝนจะตกลงมาในอีกไม่ช้านี้

"เอ๊ะ? นั่นมันพี่เฟิร์นกับของขวัญนี่ ทำไมถึงขับมอเตอร์ไซค์มาที่นี่ล่ะ แล้วทำไมถึงขับเข้าไปในคฤหาสน์ของพ่อเลี้ยงด้วย แย่แล้ว...ต้องรีบตามเข้าไปแล้ว"

เพลงขวัญมองดูใบเฟิร์นที่ขับรถจักรยานยนต์เข้าไปต่อ หลังจากที่คุยกับพนักงานรักษาความปลอดภัยเสร็จแล้ว ส่วนเพลงขวัญก็รีบเดินเข้าไปที่บริเวณหน้าคฤหาสน์อีกครั้ง

"ฉันขอเข้าไปข้างในนะคะ พอดีว่าเมื่อกี้เพื่อนกับลูกสาวของฉันเพิ่งขับมอเตอร์ไซค์เข้าไปน่ะค่ะ"

"เชิญครับ"

เพลงขวัญก็รีบวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์แต่ก็ไม่ได้ดั่งใจมากนัก เพราะสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้าและขาดน้ำ จึงทำให้เธอทำได้เพียงแค่ก้าวขาไปเรื่อย ๆ เพียงเท่านั้น

ส่วนทางด้านของใบเฟิร์นกับของขวัญ เมื่อไปถึงที่หน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์ก็รีบจอดรถจักรยานยนต์ลง แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้ามไว้

"เธอมาหาใคร แต่ใส่ชุดคนงานแบบนี้ก็แสดงว่าเป็นคนในไร่สินะ แต่ที่นี่ไม่ได้อนุญาตให้คนงานเข้าไปข้างในได้ ถ้าไม่มีคำสั่งมาจากพ่อเลี้ยงหรือคุณนาย เชิญเธอกลับไปได้แล้ว"

ใบเฟิร์นก็อุ้มคนตัวเล็กลงจากรถหลังจากที่ดึงกุญแจออกแล้ว แต่ร่างป้อมของของขวัญกลับรีบวิ่งไปยังทางเข้าประตูคฤหาสน์พร้อมกับเรียกเพลงขวัญเสียงดังลั่น ทั้งที่ใบหน้าก็ยังเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาอยู่เพราะนั่งร้องไห้มาตลอดทางจนมาถึงที่นี่ ซึ่งพอไม่เห็นมารดามารับตามเวลาปกติก็ทำให้เด็กหญิงรู้สึกกระวนกระวายใจ

"แม่จ๋า...แม่จ๋าอยู่ไหน แม่จ๋าไปไหน แง..." ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว ซึ่งใบเฟิร์นก็ตกใจเหมือนกันแต่ก็รีบวิ่งตามเข้าไปทันที ซึ่งบอดี้การ์ดสองคนที่กำลังห้ามใบเฟิร์นอยู่ก็ไม่ได้สังเกตตอนที่ของขวัญวิ่งเข้าไป จึงทำให้หนูน้อยหลุดเข้าไปในคฤหาสน์หรูอย่างง่ายดาย

ปึก!

ตัวอ้วนกลมของของขวัญก็สะดุดล้มลงบนพรมนุ่ม แต่คนตัวเล็กก็รีบลุกขึ้นแล้วปัดที่หัวเข่าเพื่อไล่ความเจ็บ จากนั้นก็วิ่งมองหามารดาพลางน้ำตาไหล เรียกร้องหามารดาเสียงดังลั่นพลางร้องไห้ด้วยความตกใจ เมื่อไม่เห็นมารดาอยู่ใกล้ ๆ กับตัวเองเหมือนทุกวัน

"แม่จ๋า...แม่จ๋า...แม่จ๋าอยู่ไหน แง...แม่จ๋า...ฮึก! ฮึก!"

"ตายจริง! นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงมีเด็กมาร้องไห้อยู่ในนี้ได้ล่ะ แล้วนี่แม่บ้านหายไปไหนกันหมด แล้วเด็กคนนี้เป็นใคร แล้วปล่อยให้มาที่นี่ได้ยังไง แม่บ้าน! แม่บ้าน!"

"มีอะไรเหรอคะคุณนาย เกิดอะไรขึ้นคะ"

"เด็กคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงมาร้องไห้อยู่ที่นี่"

"แล้วใครกันล่ะ เธอรู้ไหม" แม่บ้านก็รีบหันไปถามกันเอง "แล้วบอดี้การ์ดปล่อยให้เด็กตัวเล็ก ๆ เข้ามาได้ยังไงนะ เดี๋ยวดิฉันจะรีบพาออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะคุณนาย"

"แม่จ๋า...แม่จ๋าไปไหน แม่จ๋าอยู่ไหน"

ใบเฟิร์นที่วิ่งตามเข้ามาทีหลังก็รีบเข้าไปอุ้มของขวัญไว้ ก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาให้ของขวัญทันที แล้วรีบขอโทษเจ้าของบ้านยกใหญ่

"ขอโทษด้วยค่ะคุณนาย เด็กคนนี้เป็นหลานของฉันเองค่ะ ต้องขอโทษที่ปล่อยให้วิ่งเข้ามาในคฤหาสน์แบบนี้ เดี๋ยวฉันจะรีบพาออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ คุณนายอย่าลงโทษเด็กเลยนะคะ"

"นี่เป็นหลานของเธอเองเหรอ เธอคงจะเป็นคนงานในไร่สินะ แล้วมาทำอะไรที่นี่ในเวลานี้ ที่นี่มันใช่ที่สำหรับคนงานหรือเปล่า"

"ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ ขอโทษแทนหลานด้วยนะคะ" ของขวัญก็ยังไม่หยุดร้องไห้ พลางอ้าปากร้องไห้เสียงดังไม่พัก ซึ่งไม่ว่าใบเฟิร์นจะอุ้มกอดปลอบหรือโอ๋ยังไงก็ไม่สามารถหยุดเสียงที่แผดร้องดังลั่นของของขวัญได้

"ไม่ร้องนะคะคนเก่ง เดี๋ยวเราไปหาแม่จ๋ากันนะคะ โอ๋ โอ๋" ไม่ว่าจะทำยังไงของขวัญก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้สักที เด็กน้อยก็ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลปะปนกันไปหมด ใบหน้าใสก็แดงก่ำเพราะร้องไห้เสียงดังลั่น ก่อนที่เจ้าของคฤหาสน์จะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา

"ไหนลองเอามานี่สิ เด็กร้องดังลั่นขนาดนี้ เมื่อไหร่จะหยุดร้องกันล่ะ"

"หมายความว่ายังไงคะคุณนาย"

"ก็เอาเด็กคนนั้นมานี่สิ เดี๋ยวฉันจะอุ้มดู เผื่อว่าจะหยุดร้องไง แบบนี้มันเสียงดังรบกวนใช่มั้ยล่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณนาย คุณนายไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย คือว่าพวกเราเป็นแค่คนงานนะคะ ไม่กล้ารบกวนให้คุณนายมาทำอะไรแบบนี้ให้หรอกค่ะ"

"บอกให้เอามานี่ไง"

"เอ่อ...ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณนายไม่รังเกียจที่จะอุ้มเด็กคนนี้นะคะ"

"ถ้าฉันรังเกียจแล้วฉันจะขออุ้มทำไม เธอนี่ก็พูดอะไรแปลก ๆ แต่ถ้าไม่ทำให้เด็กคนนี้หยุดร้องก็น่าสงสารแย่ ดูสิ ร้องจนหน้าแดงหมดแล้วนั่นน่ะ แถมยังสะอึกสะอื้นใหญ่เลย"

ใบเฟิร์นก็รีบยื่นของขวัญให้กับมารดาเจ้าของไร่ด้วยความเกรงใจ แถมยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับเจ้าของไร่แบบอย่างนี้ แถมยังได้พูดคุยกันอีกด้วย ซึ่งก็ไม่คิดเลยว่าเจ้านายคนนี้จะดูอบอุ่นและเป็นกันเองมาก ซึ่งต่างจากลูกชายชายลิบลับ ที่มักจะทำใบหน้าเคร่งขรึมและดุอยู่ตลอดเวลา

ของขวัญที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้น พอได้เห็นผู้สูงวัยยื่นแขนเข้ามาหาทั้งสองข้างก็รีบเอียงตัวเข้าไปหาทันที พร้อมกับเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของผู้สูงวัยแล้วสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่คนตัวเล็กก็ยังตัวสั่นเพราะยังสะอื้นไม่หยุดจนตัวโยน

"จู่ ๆ ก็หยุดร้องเลยนะของขวัญ ทีกับป้าเนี่ยร้องลั่นไม่หยุดเลย ขอบคุณมากนะคะคุณนายที่ทำให้หลานของฉันหยุดร้อง"

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เด็กคนนี้หยุดร้องเองต่างหาก แล้วนี่จะบอกได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้วิ่งร้องเรียกหาแม่อยู่แบบนี้ล่ะ"

"อะไรกันครับม้า ผมได้ยินเสียงอะไรดัง ๆ เหมือนกับเสียงเด็กของร้องไห้เลย อ้าว? แล้วนั่นเด็กที่ไหนเหรอครับ แล้วเธอก็เป็นคนงานในไร่นี่ เข้ามาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้"

"พ่อเลี้ยงคะ คือว่า..."

"แย่เราครับพ่อเลี้ยง คุณนาย มีผู้หญิงคนงานคนหนึ่งกำลังพยายามที่จะเข้ามาข้างในครับ ผมห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟังเลย แต่ผมก็ยังไม่ให้เข้ามาหรอกนะครับ ผมให้บอดี้การ์ดอีกคนจับตัวอยู่ข้างนอก"

"วันนี้มันเกิดอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงมีแต่เรื่องวุ่นวายแบบนี้ พาฉันออกไปดูหน่อยสิ" พริ้มพราว มารดาของรังสิมันตุ์ก็รีบเดินออกไปที่หน้าคฤหาสน์ทันที ซึ่งทั้งรังสิมันตุ์และใบเฟิร์นต่างก็เดินตามออกไปด้วย

"แม่จ๋า แม่จ๋า แม่จ๋า แม่จ๋าของหนู"

ของขวัญก็ร้องเรียกหามารดาอยู่ซ้ำ ๆ เมื่อเห็นมารดากำลังถูกคนตัวใหญ่ล็อกแขนไว้อยู่ ก่อนจะรีบขยับตัวแล้วดิ้นอย่างแรงเพื่อจะลงไปหามารดา ซึ่งเจ้าของคฤหาสน์ก็คลายอ้อมแขนและปล่อยให้เด็กเป็นอิสระ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปหามารดาทันที

"ของขวัญลูก มาทำอะไรอยู่ที่นี่คะ แม่เป็นห่วงแทบแย่เลย"

"แม่จ๋า แม่จ๋า แง..." ของขวัญก็ร้องไห้ออกมาทันทีด้วยความดีใจเมื่อเห็นมารดา ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ส่วนเพลงขวัญก็สะบัดออกจากมือของบอดี้การ์ด ก่อนจะรีบเข้าไปกอดลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจทั้งน้ำตา

"แม่จ๋าไปไหนมา แม่จ๋าอย่าทิ้งหนูนะ หนูไม่เห็นแม่จ๋าเยยมาตามแม่จ๋ากลับบ้าน"

"โถลูก...แม่ขอโทษนะคะ ต่อไปแม่จะไม่ปล่อยหนูไว้แบบนี้อีกแล้ว หนูหยุดร้องไห้ได้แล้วนะคะคนเก่ง"

"นี่เพลงขวัญ เธอหายไปไหนมาน่ะ พวกเราเป็นห่วงแทบแย่ เธอรู้หรือเปล่าว่าของขวัญงอแงแค่ไหน วิ่งตามหาเธอตาตั้งจนไม่ห่วงตัวเองเลยนะ"

เพลงขวัญมองดูที่เข่าของลูกสาวที่มีรอยถลอกเล็กน้อย เธอก็น้ำตาไหลออกมาทันที กว่าที่ลูกสาวจะมาถึงที่นี่ได้ก็คงตั้งหน้าตั้งตาตามหาเธออย่างสุดกำลังอยู่แน่ ๆ ก่อนจะรีบกอดลูกสาวไว้แน่นด้วยความรู้สึกผิด

"หนูดักรอพ่อเลี้ยงที่หน้าคฤหาสน์ว่าจะออกมาตอนไหน เอ่อ...พ่อเลี้ยงคะ ฉันขอร้อง อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ ให้ฉันได้ทำงานที่นี่ต่อได้ไหมคะ ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ พ่อเลี้ยงจะให้ฉันทำงานหนักหรือจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่อย่าไล่ฉันออกไปจากที่นี่เลยนะคะ ฉันขอร้องล่ะค่ะ ต่อให้จะต้องทำโอทีหรือได้เงินแค่ครึ่งเดียวก็ไม่เป็นไร แต่อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ"

เพลงขวัญที่นั่งคุกเข่าเพื่อปลอบลูกสาวอยู่ก็ยกมือไหว้ขอร้องเขาอีกครั้ง

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันตาเขม บอกม้ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"