7.อ่อนประสบการณ์

ตลอดชีวิตที่ผ่านของมาของฉัน ฉันไม่เคยสนใจสิ่งไหนเลยนอกจากการหาเงิน ทำงาน หาเงิน ทำงานอีกและหาเงินให้มากเข้าไว้ ฉันไม่เคยสนใจเพื่อนร่วมงานหรือว่าผู้ชายคนไหนเลยด้วยซ้ำ เพราะมีความตั้งมั่นในใจว่าฐานะของฉันมันควรจะมั่นคงซะก่อน ความรักที่ดีและครอบครัวที่ดีถึงจะตามมา

ทว่าเมื่อมองเห็นตัวเองตายด้วยการทำงานหนัก โรคภัยรุมเร้าจนมันยากเกินเวลาที่จะรักษา สุดท้ายแล้วการพยายามอย่างหนักมาทั้งชีวิตมันสูญเปล่าไปหมดเลย เมื่อสิ่งที่ได้รับตอบแทนมามันคือความตาย..

ในยามนี้ฉันคือปีศาจซักคิวบัส มีเหตุผลอะไรกันที่จะต้องมาคอยนึกถึงเรื่องของผู้อื่น มีเหตุผลอะไรที่ต้องมาคอยเห็นใจคนอื่น ในเมื่อ..ฉันควรจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองสักครั้งหนึ่ง..

“ถอดออก..ได้ไหมคะ”

เธอเอ่ยถามพร้อมกับถอดเสื้อคลุมสีดำของเขาออก ชุดบาทหลวงนี้ปกคลุมมิดชิดกระทั่งลำคอและข้อมือ แทบไม่มีส่วนไหนเลยที่โผล่พ้นออกมาจากชุดที่สวม แต่ทว่า เอสวายังคงสามารถทำให้เธอหลงใหลเขาได้ทั้งๆ ที่เขาอยู่ในชุดบาทหลวงนี้

เขาดึงรั้งร่างกายของเธอเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเขาสัมผัสใบหูของเธอ ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งของเขาลูบไล้เบาๆไปตามแผ่นหลัง เขาสัมผัสลงไปบนปีกสีดำนั้น

“ข้าควรจะ..ทำเช่นไรต่อไปดี”

เขาเอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศ เรียวคิ้วคู่นั้นขมวดเข้าหากันด้วยความไม่มั่นใจ

เขาเอ่ยถามออกมาเพื่อที่จะขอคำแนะนำจากเธอในเรื่องการทำรักแสนหวานที่เราทั้งคู่จะจับมือกันเดินข้ามไป..แต่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะต้องทำอย่างไรต่อไป..

ความพยายามที่อ่านคู่มือมาทั้งวันมันจางหายไปหมด เพียงแค่ได้มองสบตาเขา

พระเจ้าช่วย..ดูเหมือนว่าพระองค์จะทรงรักและเอ็นดูเอสวามากเหลือเกินเพราะไม่ว่าส่วนใดบนใบหน้าของเขา มันล้วนแล้วแต่งดงามและบรรจงสร้างทั้งนั้น

เธอเอื้อมมือไปจับเข้าที่เส้นผมสีรัตติกาลของเขา มันเงางามและนุ่มลื่นมากกว่าที่คิด

แน่นอนว่าเธอไม่มีประสบการณ์เรื่องเช่นนี้..แต่จะให้เขารู้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

กว่าเธอจะโน้มน้าวให้เขาคล้อยตามนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะแบบนั้น..ก่อนอื่นถอดชุดบาทหลวงเขาออกมาก่อน

“ให้ข้าช่วยถอดมันออกนะคะ”

เขาลูบไล้ลงไปเบาๆ ตามต้นแขน ทำให้เธอขนลุกทุกครั้งที่สัมผัส ในขณะที่เธอเอื้อมมือไปถอดชุดสีดำนั่นออกจากร่างกายของเขา ผิวกายของเอสวาขาวเนียนไปหมด ทว่าที่น่าตกใจคือเขามีรอยแผลเป็นจากการถูกตีที่แผ่นหลังมานับรอยไม่ถ้วน ในช่วงเวลาที่อยู่ในห้องอาบน้ำเธอไม่ทันได้สังเกตดีๆ แต่ในยามนี้ดูเหมือนกับว่ารอยเหล่านั้นมันจะเด่นชัดมากทีเดียว

“มัน..ไม่เจ็บแล้วล่ะ..”

เธอไม่กล้าเอ่ยถามด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนทำร้ายเขา โรแอนด์คิดว่าในวันนี้เธอควรจะโฟกัสแค่ความรู้สึกของเราทั้งสองคนก็พอ เรื่องอื่นเอาไว้เราสนิทสนมกันมากกว่านี้ค่อยพูดคุย..

“ท่านจะไม่เป็นไร ในยามที่ท่านอยู่ในอ้อมแขนของข้านั้น ใครหน้าไหนก็มาทำร้ายท่านไม่ได้ทั้งนั้น..”

เอสวาจุดยิ้มที่มุมปาก โรแอนด์กำลังถอดเสื้อของเขาออก ขณะที่ลมหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้น เขาเคยคิดว่าจะไม่มีวันยินยอมให้ผู้อื่นมองเห็นร่างกายที่โสมมของตัวเองอย่างเด็ดขาด เอสวาไม่ชอบที่ตัวเองถูกมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

ร่างกายของเขามีรอยแผลการถูกตีนับรอยไม่ถ้วน มันคือรอยแผลจากการถูกทารุณกรรมซ้ำๆจากมารดาที่รักของเขา..ถึงแม้ว่าในยามนี้มันจะไม่เจ็บปวด แต่ไม่ว่าจะพยายามลบรอยแผลพวกนั้นอย่างไรมันก็ยังคงลบล้างไม่ออก มันเหมือนกับความรู้สึกที่เจ็บปวดในใจของเขา..

ไม่ว่าจะลบล้างมาแค่ไหน ก็ไม่มีวันลืมเลือนวันเวลาที่เลวร้ายพวกนั้น..ชีวิตที่อยู่ในนรกที่แม่ของเขาสร้างขึ้นมา

ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ผ่านลำตัวของเธออย่างเชื้องช้า ราวกับกำลังลิ้มรสในทุกความรู้สึกที่ถูกส่งผ่านในร่างกายของโรแอนด์ เธอโบกมือขึ้นมาเบาๆ ปีกและหางพวกนั้นก็จางหายไปพร้อมกับชุดที่เธอสวม ในยามนี้เธอยืนเปลือยกายอยู่ด้านหน้าของเขา

นี่คือซักคิวบัสที่ถูกจารึกเอาไว้ในหนังสือต้องห้ามที่เขาเคยศึกษามา รูปโฉมงดงามและมีความสามารถในการล่อลวงบุรุษเพื่อดูดกลืนความฝันไปเพิ่มพลังชีวิตให้กับตัวเอง

“ข้าเป็น..คนที่เท่าไหร่ของเจ้ากัน ก่อนหน้านี้เจ้าคงจะ..ทำเรื่องเช่นนี้กับบุรุษมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วใช่ไหม รสชาติความฝันของแต่ละคนมันแตกต่างกันมากรึเปล่า?”

“......”

คำถามพวกนั้น..เธอจะตอบอย่างไรดีว่าเขาเป็นคนแรก และในยามนี้เธอก็พึ่งจะเคยเห็น..ส่วนนั้นของบุรุษครั้งแรกเช่นเดียวกัน มันตั้งชันขนานไปกับหน้าท้องแถมยังมีเส้นเลือดมากมายปูดโปนขึ้นมา ลำแท่งแดงก่ำและ..ร้อนมากเมื่อได้เอื้อมมือไปสัมผัส

เอสวาหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเขามองเห็น..โรแอนด์ที่กำลังนั่งจ้องส่วนนั้นของเขาด้วยดวงตาลุกวาว เธอยื่นมือมาสัมผัสมันเบาๆ ด้วยความกระหายใคร่รู้ราวกับว่าโรแอนด์ไม่เคยเห็นมันมากก่อน

“โรแอนด์..อย่าบอกนะว่าข้าคือคนแรกอย่างนั้นหรือ?”

เธอเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเขาด้วยดวงตาที่สั่นระริก ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ด้วยความเขินอาย บนใบหน้างามขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากนั้นเม้มๆ คลายๆ ด้วยความไม่มั่นใจ

เอสวานิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง บรรยากาศในห้องนี้เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนแบบไม่คาดคิดมาก่อน

เขาเองก็ใช่ว่าจะมีประสบการณ์ เอสวาคิดว่าโรแอนด์จะช่ำชองมากและนำพาเขาไปยังสรวงสวรรค์ที่เขาไม่เคยไปสัมผัส แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังนั่งทำหน้าไร้เดียงสาต่อเจ้าส่วนนั้นของเขาที่มันกำลังผงาดขึ้นมาและต้องการจะปลดปล่อย

“...แล้วเจ้าไม่ตายอย่างนั้นหรือ ข้าได้ยินมาว่าหากซักคิวบัสมิได้กลืนกินความฝัน..มันจะตาย..”

โรแอนด์พยักหน้า

“เพราะว่าข้าจะตาย..อีกสองวัน ข้าพึ่งจะเป็นปีศาจซักคิวบัสไม่กี่วันนี่เอง วันที่เราพบเจอกันครั้งแรกมันคือวันที่ข้า..เป็นปีศาจวันแรก และบนร่างกายของท่านมันมีกลิ่นหอมหวานในแบบที่ข้าลืมไม่ลง เอสวา..ท่านคือบาทหลวงผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตาเพราะแบบนั้น..ท่านจะมองดูข้าตายไปไม่ได้นะคะ..ท่านจะต้องช่วยเหลือข้า อย่างน้อยให้ข้าได้กลืนกินความฝันของท่านสักหน่อยก็ยังดี”

เอสวาหลับตาลงช้าๆ แต่ไหนๆ เราทั้งคู่ก็ไม่มีทางเลือกแล้ว เช่นนั้นก็ปล่อยให้ทุกอย่างมันเดินทางต่อไปด้วยความต้องการที่ก่อตัวขึ้นมาเถิด..