บทที่ 6

หมัวหวาง 6

ทุกอย่างพร่าพรายจนสองร่างสั่นระริก มันเสียวซ่านวาบหวามจนทั้งเขาและนางหลั่งรินออกมาพร้อมๆ กันอย่างท่วมท้น

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่มายังเหลียงซานเพื่อจำศีล เขามักพบว่ามนุษย์พวกนี้จะนำของเซ่นไหว้มาให้ นอกจากนั้นยังมีหญิงสาวพรหมจรรย์ที่เลือดในกายหวานล้ำไปทั้งตัว

นึกถึงมนุษย์โง่งมแล้วเขาก็ได้แต่ลอบหัวเราะอย่างเยาะหยัน อะไรๆ ก็เอาแต่ฝากความหวังไว้ที่สิ่งเร้นลับที่มองไม่เห็น กระทั่งไม่รู้แน่ชัดว่ามีหรือไม่มีอยู่จริง ทั้งที่สิ่งที่พิสูจน์ได้อยู่ตรงหน้า กลับเลือกที่จะเชื่อในเรื่องงมงายจนถึงกับเห็นชีวิตสตรีที่ถูกนำขึ้นมาบูชายัญเป็นสิ่งไร้ค่า

ขึ้นชื่อว่าธรรมชาติหากรักษาเอาไว้ไม่ตัดไม้ทำลายป่าหรือแผ้วถาง รักษาแนวป่าให้ยังคงเขียวชอุ่ม แน่นอนฝนฟ้าย่อมตกต้องตามฤดูกาล อีกทั้งยังไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำป่า เพราะมีต้นไม้อุ้มน้ำและมีรากไม้ยึดแนวดินไม่ให้พังทลาย

เมื่อมีฝนย่อมต้องมีพืชพรรณ มีพืชพรรณย่อมต้องมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เมื่อเป็นเช่นนั้นก็จะเกิดวงจรของสิ่งมีชีวิต ความอุดมสมบูรณ์ย่อมต้องเกิด

ถึงอย่างนั้นมนุษย์เหล่านี้ก็คงงมงายเชื่อว่าเหลียงซานมีเจ้าป่าเจ้าเขาดูแล

ก็...อาจจะจริง เขานี่อย่างไรเล่า หมัวหวาง จอมปิศาจที่เดินทางมาจำศีลในทุกๆ ปี กระทั่งอาสามาจัดการกับ...เครื่องสังเวย กระทั่งดื่มกินสตรีพรหมจรรย์เพื่อไม่ให้เสียของ เพราะจะอย่างไรชะตาของพวกนางก็คงหมดลงอยู่ดี มีอย่างหรือขังคนเอาไว้ในโลงศพ ไม่มีทางที่จะมีผู้ผ่านมาพบเห็น...

นอกจากเป็นการปลดปล่อยพวกนางไม่ให้ทรมานนานเกินไปแล้ว เขาเองก็ยังได้ลิ้มเพศรสจากกายสาวจนอิ่มหนำ

ถึงอย่างนั้น...หลังดื่มกินจนอิ่มหนำ เขากลับพบว่าหากไม่ใช่เพราะพวกนางตกใจจดหมดสติ กระทั่งทำให้ขาดใจตายเพราะไม่มีอากาศในโลงศพ  ก็เป็นเพราะอารมณ์วาบหวามทำให้เขาดื่มกินเลือดอันโอชะในกายสาวจนพวกนางซีดเซียวจนขาดใจ

ยังไม่มีสักครั้งที่เขาละเว้นหญิงสาวที่เขาร่วมรัก กระทั่งใจอ่อนยอมละเว้นนางจนรุ่งสาง

ถามว่าเพราะความอยากรู้อยากเห็น?

...ก็มีส่วนเพราะนางดูแตกต่างจากสตรีที่เอาแต่กรีดร้องตกใจกลัว นางถึงกับพึมพำว่าไม่กลัวความตายหลังสุขสมและหมดสติ

ถามว่าเป็นเพราะอยู่ๆ เขาก็ใจอ่อน?

...ก็ใช่อีก ไม่รู้เพราะเหตุใดดวงตาของหญิงสาวจึงเต็มไปด้วยความเศร้า มันแทบจะมีมากกว่าความหวาดกลัวจนเขาอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้

เสียงท้องร้องทำลายความเงียบและความรัญจวนระหว่างทั้งสอง อินเยวี่ยกัดปากใบหน้าร้อนซู่ นางตัวแข็งทื่อจนถึงตอนนี้เพิ่งรู้สึกว่าหิวจนแทบทนไม่ไหว

“หิว?”

นางเงยหน้ามองเขาอยู่ๆ ความหวังที่จะได้ออกไปจากโลงศพก็จุดประกาย หากแต่...มันดับมอดลงทันทีที่เขากล่าว “ข้าออกไปด้านนอกไม่ได้จนกว่าฟ้ามืด”

นางไม่ได้กินอะไรตั้งแต่ถูกจับมา อย่างมากที่กินก็คือน้ำข้าวต้ม ครั้งสุดท้ายที่ขับถ่ายหรือก็เป็นตอนถูกจับอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณ...

“ข้ามีอยู่วิธีหนึ่ง เจ้าอยากลองดูหรือไม่”

“วิธี...อะ...อะไรหรือเจ้าคะ” นางถามเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เห็นชัดว่ายังคงมีท่าทีหวาดหวั่นใจตัวเขาอยู่บ้าง

“วิธีคลายความหิว” กล่าวจบก็สอดแขนดึงนางขึ้นให้ใบหน้าของนางอยู่ระนาบเดียวกับใบหน้าตน อินเยวี่ยวูบวาบไปทั้งร่าง ท่อนขาเพรียวครูดไถกับแก่นกายอ่อนนุ่ม อกอิ่มลากระกับอกแกร่ง ผิวกายของนางเสียดสีกับเขาอย่างสนิทสนม

อยู่ๆ เขาก็จูบนางอย่างเร่าร้อน หญิงสาวดิ้นรนเพราะนางแทบจะสิ้นเรี่ยวแรงแม้แต่นิ้วก็สั่นเทา หากยังปล่อยเขารุกเร้า นางก็มีแต่ต้องพ่ายแพ้จนตอบสนองเขาเท่านั้น

คิดๆ ดูแล้วก็ประหลาดใจ นางถึงกับถูกเขาล่อลวงด้วยเพศรสโดยง่าย เพียงเขาสัมผัสปลุกเร้าความปรารถนากลับลุกโชนขึ้นอย่างน่าตาย ความต้องการที่มีมากมายจนนางเองก็ไม่คาดคิด กลับถูกเขาปลุกเร้าและเติมเต็มกระทั่งนางเองก็ตอบสนองเขาอย่างถึงแก่นในที่สุด

“มะ...ไม่เอาแล้ว”

“แล้วเจ้าจะลืมเลือนทุกสิ่ง” เขากล่าวเสียงพร่าจากนั้นปลุกเร้าจนนางพ่ายแพ้ ถึงอย่างนั้นตั้งแต่เริ่มจนจบลง เขากลับเพียงให้นางคร่อมบนกายแกร่ง นางไม่ได้ออกแรงเพียงถูกเขานำพาให้ควบขับแก่นกายร้อนรุ่ม กระทั่งนาง...หมดสติไปท่ามกลางความสุขสมพร่าพราย

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่กว่าอินเยวี่ยจะรู้สึกตัวตื่น ฟ้าด้านนอกมืดลงแล้ว เช่นกันกับที่ตัวนางที่นอนอยู่บนแท่นหินยาวๆ มีผ้าแพรพรรณลื่นมือปูรอง

นาง...ออกมาจากโลงศพแล้ว!!!

มองไปยังโลงศพที่กลายเป็นเศษไม้ บวกกับเศษชุดสีแดงขาดวิ่นที่นางเคยสวม กระทั่งก้มลงมองร่างเปลือยเปล่าของตน หญิงสาวควานมือไปรั้งแพรพรรณผืนหนึ่งมาคลุมกาย มองไปยังแผ่นหลังแกร่งที่นั่งอยู่หน้ากองไฟ

“หิวแล้วกระมัง” เขากำลังย่างเนื้อที่เป็นของเซ่นไหว้ กลิ่นหอมจนนางเผลอกลืนน้ำลาย หากแต่เมื่อเขายืนขึ้นและหมุนตัวเดินมาหา นางกลับรีบหันหลังขวับเขินอายเกินไปที่จะมอง

หมัวหวางเปลือยเปล่าทั้งร่าง ร่างแกร่งทั้งสูงล่ำและหนั่นแน่นไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างบุรุษเพศ หญิงสาวเผลอมองแวบเดียวยังรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของเขา ยิ่งไม่ต้องถามว่าคืนกับอีกหนึ่งวันที่ผ่าน นางกับเขาเร่าร้อนกันจนคร้านจะนับ

ความจริงนับจากที่เขา...ป้ายบางอย่างให้นาง นางกลับไม่รู้สึกเจ็บแล้ว แม้ว่าเขาจะใหญ่โตจนทุกครั้งที่เขาเหยียดขยายซุกแทรก นางเองก็แทบสุขสมจนกายเต็มตื้น

อินเยวี่ยใบหน้าร้อนซู่ นางรู้สึกเหมือนเป็นสตรีแพศยา ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขา...ช่างน่าหลงใหล

“กินเสีย” เขายื่นเนื้อย่างหอมกรุ่นให้นาง

อินเยวี่ยเลิกคิ้วมองเขา ความหิวทำให้นางไม่ปฏิเสธ เมื่อพันผ้าแพรพรรณรอบอกก็รีบคว้าไม้ที่ปลายเสียบเนื้อวัวย่างมากิน

มองดูเขาที่ไม่แตะต้องสิ่งใดเลย นางยื่นให้เขาทั้งยังถาม “ท่าน...ไม่หิวหรือเจ้าคะ”

เขายิ้ม “ข้ากินไปแล้ว หลายรอบด้วย”