บทที่ 5

หมัวหวาง 5

อินเยวี่ยลืมตาขึ้นด้วยความอ่อนเพลีย ร่างทั้งร่างของนางรวดร้าวราวกับถูกรถม้าวิ่งทับ กายสาวยังคงเจ็บแสบราวกับถูกกรีดแยก ทั่วร่างยังคงหลงเหลือทุกสัมผัสของคนที่นางยังคงนอนคร่อมทาบทับ

ครั้งแรกที่ถูกเขากลืนกินนางจำได้ว่าหมดสติไป ถึงอย่างนั้นนางกลับจดจำความฝันทั้งหมดได้ชัดเจน ความฝันวาบหวามที่ถูกเขาเคี่ยวกรำภายในโลงศพคับแคบ นางกับเขาผลัดกันรุกและผลัดกันควบขับปลุกเร้ากันและกัน กระทั่งจดจำไม่ได้ว่าสุขสมไปกี่รอบ

แสงแดดเช้าวันใหม่สาดส่องจากด้านนอก ถึงอย่างนั้นภายในช่องหินกลับยังคงมืดมิดอยู่บ้าง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้หญิงสาวมองเห็นภายในโลงศพ

หญิงสาวนอนตัวแข็งทื่อเมื่อบุปผางามถูกบางอย่างลูบไล้ นางกางขาคร่อมร่างใหญ่อยู่ ดังนั้นจึงง่ายต่อการถูกรุกล้ำมาก ทว่าตอนนี้เพิ่งตระหนักว่ากายเปลือยเปล่าของเขา ไม่ได้เย็นเยียบเช่นคราแรกที่สัมผัส

“ตื่นแล้ว?” เขาถามนางและเลื่อนฝ่ามือขึ้นลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน นางสะดุ้งเฮือกพร้อมกับพยายามดันตัวขึ้นเล็กน้อย เอวอ่อนขยับออกห่างแก่นกายที่ตนแนบชิด แต่ขยับหนีได้ไม่ไกลเพราะความคับแคบ

เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับสบตากับดวงตาคมดุ ใบหน้าหล่อเหลากำลังจ้องมองมายังนาง คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย หว่างคิ้วมีรอยเส้นสีแดงๆ หรืออะไรบางอย่างที่รูปร่างคล้ายประกายไฟ

เขา...นับเป็นบุรุษหล่อเหลาผู้หนึ่ง เพียงแต่ดูน่ากลัวมากกว่า หากเทียบกับใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมดุดันคู่นั้น

หมัวหวางกอดนางพร้อมเอนตัวลงนอนตะแคง “ยังคงเจ็บอยู่กระมัง” เขาไม่พูดเปล่ากลับใช้มือยกท่อนขาเพรียวของนางขึ้น แตะต้องลงไปยังกลีบบุปผาอ่อนไหวที่ถูกเขาเคี่ยวกรำ

บางอย่างเย็นเยียบและเหนียวหนืดถูกป้ายลงไป อินเยวี่ยซบหน้าผากกับอกเขา พยายามยื่นมือผลักมือใหญ่ออก

“ชู่วววว เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว”

เขากระซิบบอกนางเสียงเบา ดึงดันจนนางยอมแพ้เรี่ยวแรงมหาศาลนั้น รับรู้ว่าเขาแทรกปลายนิ้วป้ายบางอย่างเข้าไปในกายสาว เชื่องช้า...อ้อยอิ่ง

อินเยวี่ยเผลอส่งเสียงครางออกมา เมื่อเขาแตะต้องสัมผัสจุดอ่อนไหว หัวใจของนางเต้นรัว บางอย่างในกายถูกปลุกเร้าขึ้นมาเงียบๆ

เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้น เขากอดไหล่กลมมนดันนางแนบอก วางท่อนขาของนางพาดเอวสอบ กดนางให้ค้างอยู่ในท่านั้น กระทั่งเริ่มและเล็มผิวกายนวลเนียนตรงหัวไหล่

หญิงสาวใช้มือดันอกเขาแต่เรี่ยวแรงกลับคล้ายถูกเขาดูดกลืนไปจนสิ้น กลางกลีบบุปผาอยู่ๆ ก็รับรู้ถึงท่อนลำที่กำลังถูไถ กรีดแยกระหว่างกลาง...

“อา...อย่า ไม่เอาแล้ว”

“ชู่วววว ข้าจะไม่ทำอะไร ขอเพียงเจ้ายอมอยู่เฉยๆ ก็พอ”

เขากระซิบบอกนางแต่กลับแอ่นเอวสอบเข้าหานางรัวๆ บดเบียดแก่นกายรุ่มร้อนแข็งขึงกับกลีบบุบผา

เสียงสูดหายใจอย่างเสียวซ่านพร่าพรายดังขึ้นข้างหู อินเยวี่ยไม่กล้าขยับได้แต่นอนตะแคงตัวแข็งทื่อ นางหลับตาครวญครางเสียงเบาเมื่ออกอิ่มถูกเขากอบกุมฟอนเฟ้น

หมัวหวางดันกายหญิงสาวนอนลง เขาคร่อมทับนางเอาไว้โดยไม่ลงน้ำหนัก ชิดขานางเข้าหากันจนแน่นจากนั้นสอดแก่นกายลงระหว่างช่องว่างที่ต้นขา

“อา” เขากระทั้นเอวสอบรัวเร็ว หนักหน่วง

ผิวกายส่วนประสานเกิดเสียงเนื้อแท้กระทบกระทั้น อินเยวี่ยหน้าร้อนวูบเมื่อเขาก้มลงครอบปากกับยอดอกอิ่ม ดูดกลืน ขบเม้ม พร้อมกันนั้นก็กอบกุมเคล้นคลึงจนนางสั่นระริก

จังหวะที่เขาซุกแก่นกายลงไปยังช่องว่างระหว่างขาเพรียว ท่อนลำใหญ่อลังเสียดสีกับกลีบบุปผาจนนางร้อนผ่าว แม้เขาไม่ได้จ้วงลึกสอดแทรก แต่นางกลับรู้สึกเร่าร้อนไปทั่วทั้งกาย กระทั่ง...จุมพิตอ่อนโยนเรียกร้องเกี่ยวปลายลิ้นของหญิงสาวเอาไว้

อินเยวี่ยหัวใจอ่อนยวบ ความปรารถนาถูกปลุกเร้าลุกโชนโดยที่นางไม่อาจหักห้าม สองมือยกขึ้นกอดไหล่หนา ตอบสนองจุมพิตของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เสียงคำรามดังขึ้นในลำคอ อยู่ๆ หมัวหวางก็ชะงักจังหวะการขยับไหว เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว แนบหน้าผากกับนางพร้อมกับเปลี่ยนทิศทางการสอดแทรก

อินเยวี่ยลืมตาพรวดพยายามหนีบต้นขา ถึงอย่างนั้น...

“อา!” ร่างสาวอ่อนยวบถูกเขารุกล้ำจนสุดทางอย่างจงใจ “ท่านบอกว่าจะไม่...” นางสั่นระริกแต่ในกายสาวกลับบีบรัดเริงร่า

เขากดค้างและจูบนางอย่างลึกล้ำ “ข้าโกหก”

จากนั้นเขาก็เริ่มถาโถมเข้าหานางอย่างป่าเถื่อน เสียงคำรามดังขึ้นพร้อมกับร่างใหญ่ที่โจนจ้วงจนนางโยกคลอน

ความสุขสมพร่าพรายที่ลอยอวลอย่างกระทันหัน ทำให้อินเยวี่ยได้แต่กอดไหล่แกร่งเอาไว้ นางแอ่นกายรับปลายลิ้นที่ไล้เลียขบเม้มปลายยอดถันงาม สองขาที่ถูกเขากักเอาไว้ราวช่วยให้การซุกแทรกยากลำบาก บัดนี้กลับเพิ่มความเสียวซ่านจนคนทั้งสองสะท้าน

เสียงกระทั้นกระแทกของผิวกาย ผสานกับเสียงครวญครางกระเส่าด้วยความซ่านสยิว หมัวหวางวางศอกลงเหนือไหล่หญิงสาว เขาโจนจ้วงถาโถมขณะก้มลงมองสีหน้าสุขสมของหญิงสาวที่ไม่อาจเก็บกลั้น อกอิ่มกระเพื่อมไหวต่อหน้าต่อตาชายหนุ่ม ปลุกเร้าให้เขายิ่งต้องการเพิ่มพูนจนเอ่อท้น

เขาเร่งจังหวะให้เร่าร้อนขึ้น พบว่าหญิงสาวเองก็ตอบรับราวกับลืมตัว เมื่อถูกเขาปลุกเร้ามากเข้า อินเยวี่ยกลับสามารถปรนเปรอเขาได้มากกว่าที่คิด เช่นกันกับที่แม้นางถูกเขากระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง แต่ร่างกายของนางกลับยังคงสามารถรองรับความบ้าคลั่งดิบเถื่อนของเขาได้ กระทั่งความต้องการถูกเติมเต็ม ความสุขสมพอกพูนถึงขีดสุด สองร่างกระตุกเร่าเกร็งค้าง

“อา /อ๊ะ!...”