บทที่ 7

หมัวหวาง 7

ประโยคหยอกเย้าและดวงตาเจ้าเล่ห์ทำให้สองแก้มของนางร้อนซู่ รู้ว่าตนเองต้องหน้าแดงเป็นแน่ กินไปได้สักพักหญิงสาวกลับเพิ่งตระหนักถึงบางเรื่อง นางมองเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ จากนั้นหยิบผ้าผืนหนึ่งปกปิดกายส่วนล่างของเขาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ

หมัวหวางเลิกคิ้วมองนางจากนั้นก้มลงมองตัวเอง “มนุษย์นี่ยุ่งยากเสียจริง” แต่เขาก็ไม่ได้ดึงออก

“...ท่านไว้ชีวิตข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

เขามองนางด้วยรอยยิ้ม “แลกกับอะไรเล่า”

นางเม้มปากเพราะทั้งตัวของนางไม่มีอะไรเลย แม้แต่เสื้อที่สวมติดตัวก็ถูกเขากระชากจนขาดวิ่น ผ้าที่ห่อกายตอนนี้ก็ล้วนเป็นของเซ่นไหว้ของเขา

“เหตุใดจึงอยากมีชีวิตอยู่”

“เพราะ...เพราะ...” นางนึกถึงบิดา มารดา รวมไปถึงพี่ชายทั้งสองคน “คนในตระกูลของข้าถูกผู้อื่นใส่ร้ายจนถูกแขวนคอ ข้า...”

“อยากแก้แค้น?”

นางส่ายหน้า “อยากล้างมลทินเจ้าค่ะ”

เขานิ่งไปชั่วครู่ “หลังจากนั้นเล่า หลังจากล้างมลทินเจ้าจะทำเช่นไร คนในตระกูลก็ล้วนตายจากไปสิ้น เจ้าตัวคนเดียวจะทำเช่นไร”

นางกะพริบตามองเขาราวกับนึกไม่ถึง

“ข้ามีข้อเสนอ” เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางของหญิงสาวขึ้น “หากมอบชีวิตและวิญญาณของเจ้าให้ข้า ข้าจะช่วยให้เจ้าได้ล้างมลทินให้คนในตระกูล”

อินเยวี่ยสบตาคมดุนั้น ในดวงตายังคงมีร่องรอยความหวาดกลัว แต่ลึกๆ กลับมีประกายแห่งความหวังวูบขึ้นมา “จริงหรือเจ้าคะ!”

หมัวหวางยิ้มที่มุมปากกับความไร้เดียงสาของหญิงสาว “ข้า...หมัวหวางผู้นี้ไม่เคยหลอกลวงผู้ใด”

อินเยวี่ยมองค้อนเขาเพราะเพิ่งถูกเขาหลอก...

หมัวหวางหัวเราะ “เจ้านับเป็นสตรีมนุษย์ตนแรกที่กล้ากังขาในคำพูดของข้า แต่เอาเถิดข้าไม่ถือสา”

“ท่าน...คือจอมปิศาจจริงๆ หรือเจ้าคะ”

เขาเลิกคิ้วมองนาง “หรือต้องให้ข้าพิสูจน์ เช่นนั้นเรากลับเข้าไปใน...” เขาชี้มือไปยังโลงศพจากนั้นเศษไม้กระจัดกระจายกลับปลิวมาปะติดปะต่อกัน

อินเยวี่ยเผลออุทานเสียงดัง อยู่ๆ เขาก็กระชากผ้าที่นางพันรอบเอวให้ออก คว้าข้อมือนางให้ลุกขึ้นลากกลับไปยังโลงศพ “ไม่เอานะเจ้าคะ ข้าไม่กลับเข้าไป!”

“มิใช่อยากพิสูจน์หรอกหรือ?”

“เชื่อแล้วเจ้าค่ะ เชื่อแล้ว...” นางหันไปมองอีกด้าน พยายามไม่มองคนที่ยืนเปลือยเปล่าไม่สะท้านต่อสายลมที่พัดเข้ามา

“ในเมื่อเชื่อแล้วเจ้าจะตัดสินใจอย่างไร” ดูเหมือนหมัวหวางผู้นี้จะความอดทนต่ำมาก

อินเยวี่ยเม้มปากครุ่นคิด “ชีวิตและวิญญาณของข้า...แลกกับการที่ท่านช่วยให้ข้าได้ล้างมลทิน?”

“ใช่”

จะอย่างไรนางก็ต้องตายอยู่แล้วไม่ช้าก็เร็ว ก่อนหน้านี้กำลังจะถูกประหารแต่กลับถูกส่งตัวมาบูชายัญ เมื่อคืนนางก็ทำใจเอาไว้แล้วว่าตัวนางต้องตายบัดนี้กลับมีโอกาสอีกครั้ง

“ตกลงเจ้าค่ะ ขอเพียงสามารถล้างมลทินให้ตระกูลอิน ข้าพร้อมมอบชีวิตและวิญญาณของข้าให้ท่าน”

หมัวหวางหรี่ดวงตาลงราวใช้ความคิด ไม่นานเขาจึงยิ้มกว้างพร้อมกางฝ่ามือซ้ายออก อยู่ๆ ปลายเล็บนิ้วชี้ก็ยาวขึ้นกระทั่งเขาใช้ปลายเล็บกรีดลงไปบนปลายนิ้วของตน จากนั้นใช้เลือดที่ปลายนิ้ววาดบางอย่างบนหน้าผากหญิงสาว

นางยืนนิ่งเงยหน้าขึ้นมองปลายคางของเขา ตกลงปลงใจแล้วว่าเขาเป็นคนให้โอกาสกับนาง หากทุกอย่างจบลงชีวิตและวิญญาณของนางก็จะเป็นของเขา

หมัวหวางยิ้มและก้มลงสบตาหญิงสาว “รู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้าช่างไร้เดียงสายิ่ง หากเป็นสตรีอื่นในเวลานี้พวกนางล้วนรับปากข้าเพียงเพื่อเอาตัวรอด จากนั้นค่อยหาวิธีผ่อนปรน เจ้ากลับเอาแต่คิดว่าขอเพียงสำเร็จ ไม่ว่าอะไรล้วนยกให้ข้าได้ทั้งสิ้น”

อินเยวี่ยสะดุ้งเฮือก “ทะ...ท่านได้ยิน?”

เขาถอนหายใจ “ข้าจึงได้บอกว่าเจ้าช่างไร้เดียงสา” จนถึงตอนนี้นางก็ยังถามเขาออกมาตรงๆ คิดอะไรล้วนมองออกจากดวงตาใสซื่อคู่นี้ทั้งสิ้น “รอสักสองสามวันข้าจะหาวิธีส่งเจ้าลงเขา”

หญิงสาวไม่ได้ถามว่าเขาจะส่งนางลงเขาด้วยวิธีใด ชั่วขณะที่รอคอย หมัวหวางจะผลุบๆ โผล่ๆ นางเองก็เดินดูรอบๆ ช่องเขา อาหารหรือก็คือเครื่องเซ่นไหว้ที่ชาวบ้านขนมากองเอาไว้ ทั้งเนื้อ ผลไม้ สุรา แพรพรรณ นางไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกก็สามารถอยู่ได้มากกว่าสามวันด้วยซ้ำ

ช่วงที่หมัวหวางหายตัวไปเขามักจะไปคราละสองชั่วยามไม่ขาดไม่เกิน กลับมาก็มักจะหิวโซซึ่งการกินอาหารของเขาต่างจากมนุษย์

เขา...สูบกินจากตัวนางโดยตรง ทั้งเสพสมและดื่มเลือดขณะเสพสุขจากเพศรส อินเยวี่ยถูกเขาปรนเปรอและล่อลวง กระทั่งนางเองก็ไม่มั่นใจว่าแท้ที่จริงแล้ว เป็นเขากำลังดื่มกินนางหรือเป็นนางที่เป็นฝ่ายเรียกร้อง

สามวันผ่านไปในยามเช้าตรู่อยู่ๆ หมัวหวางก็ส่งชุดสีแดงที่นางสวมคืนแรกให้ ชุดนั้นเคยถูกเขาทึ้งจนขาดบัดนี้กลับมีเพียงรอยเปื้อนเล็กน้อยเท่านั้น

“รับไปสิ” เขาส่งกำไลหยกให้นาง

อินเยวี่ยยื่นมือออกไปงงๆ ยังไม่ทันถามเขาก็สวมเข้ากับข้อมือของนาง

“หากยามมีภัยไม่อาจช่วยเหลือตัวเอง กำไลนี้จะช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกอย่างย่อมมีข้อจำกัด สามครั้ง มันจะช่วยชีวิตเจ้าได้เพียงสามครั้งเท่านั้น”

หญิงสาวก้มลงมองกำไลหยก จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นมองหมัวหวางด้วยท่าทีลังเล

“ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดแตะต้องของของข้า หากจวนตัวจนไม่อาจช่วยเหลือตัวเอง เจ้าจะพบว่าตัวเจ้าแคล้วคลาดแน่นอนข้าสัญญา” กล่าวจบเขาก็ชี้ไปยังทางลงเขา

“เดินลงเขาไปทางทิศใต้ที่นั่นเจ้าจะพบถนนสายหลัก เดินเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก จากนั้นเจ้าจะเจอขบวนพ่อค้าที่ดูไม่เหมือนพ่อค้า จงขอความช่วยเหลือพวกเขาแต่อย่าเล่าเรื่องของเจ้าให้พวกเขาฟังจนกว่าพวกเขาจะถาม”