LOGINShare
บทที่ 6
Last Updated:
2025-10-24 21:24:04จิตราพูดก่อนกระวีกระวาดหอบหิ้วกระเป๋าและหนังสือเดินออกไปปล่อยให้อิงธารยืนทำหน้าม้านอยู่กับคนตัวใหญ่ที่มองหล่อนเหมือนเห็นขนมหวาน ไม่น่าเชื่อว่าทั้งที่เขากำลังโกรธแค้นพี่สาวของหล่อนถึงขนาดนี้แต่กลับไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าสวยจัดของอิงธารได้ หล่อนมีอะไรบางอย่างดึงดูดสายตาคมกริบสีสนิมเหล็กเข้มคู่นั้น หรืออาจเป็นเพราะเขายังนึกถึงรอยปากของหล่อนที่เขาจาบจ้วงเมื่อครู่นี้ และยิ่งหล่อนแสดงออกซึ่งการต่อต้านมันก็ยิ่งท้าทายเขามากยิ่งขึ้น ปื้นคิ้วหนาบนหน้าคมคร้ามเลิกสูง
“คุณครูจะไม่เชิญผมเข้าไปนั่งในห้องพักสักหน่อยหรอกหรือครับ”
“อย่าคิดนะคะว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า ที่ฉันยอมคุณเพราะไม่มีทางเลือก”
“ผมให้คุณเลือกแล้วนะเอ็มมี่”
“ฉันไม่ได้ชื่อนี้”
“ผมอยากเรียก”
“คนหน้าด้าน”
พูดจบก็สะบัดหน้าใส่แล้วเดินฉับ ๆ เข้าไปในห้องพักที่ตอนนี้เงียบเชียบเพราะคนอื่นมีภาระสอนกันหมด ร่างบอบบางนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะของหล่อนและพยายามสงบจิตสงบใจไม่ให้สวนกลับวิคเตอร์เสียงดังเพราะกลัวว่าจะมีใครเข้ามาได้ยิน
“ผมจะรอจนกว่าคุณเลิกงาน”
เสียงของชายหนุ่มดังทุ้มต่ำขณะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามแต่อารมณ์ของอิงธารกลับทะยานขึ้นสูง
“ว่าอะไรนะคะ! นี่คุณจะนั่งรอฉันจนเลิกงานอย่างนั้นหรือคะ”
“ผมว่าผมก็ไม่ได้พูดเบา ๆ นะ ที่จริงคุณไม่น่าต้องถามกลับมาอีก”
เขาพูดพลางเบ้ปากและเกาเล็บตัวเองเหมือนไม่แยแสต่ออารมณ์ของอีกฝ่ายที่กำลังเดือดปุด อิงธารกำมือแน่น หล่อนอยากหยิบอะไรสักอย่างบนโต๊ะทำงานเขวี้ยงใส่หน้าหล่อ ๆ ของวิคเตอร์ให้ได้แผล แต่ก็ต้องเก็บจินตนาการของตัวเองไว้อย่างอดทน
“วิคเตอร์ คุณมัน...”
“ผมทำไม...อย่าลืมนะว่าตอนนี้ผมอยากจะทำหรือสั่งอะไรคุณก็ได้ อย่าคิดขัดใจ ไอ้เรื่องหนีผมว่าคงไม่มีออยู่ในหัวคุณหรอกในเมื่อแม่ของคุณยังรออยู่ที่บ้านทั้งคน”
“อย่ามาขู่กันนะคะ...ฉันให้เวลาคุณอยู่ที่บ้านไม่นานหรอก”
“ผมก็ไม่ได้อยากจะอยู่นักหรอก คิดหรือว่าผมมีความสุขกับการต้องมาเสียเวลากับไอ้เรื่องบ้า ๆ แบบนี้ถ้าพี่สาวของคุณไม่ทำเรื่องเลว ๆ ไว้ให้ผมต้องเดือดร้อน!”
บทที่ 6
“จำไว้ด้วยว่าผมเป็นคนทำงานจริงจัง ตั้งแต่ทำธุรกิจผมไม่เคยโกงใครแม้แต่เหรียญเดียว เพราะฉะนั้นอย่าได้ริอาจมาทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบ นั่นคือการโกหกปลิ้นปล้อน และผมก็จะไม่มีวันยอมปล่อยให้ไอ้คนที่มันโกงผมลอยนวลไปได้อย่างเด็ดขาด!”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังอีกครั้ง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กข้นขุ่นจนทำให้อิงธารเสียววาบ ท่าทางเขายังโกรธแค้นมากและดุดท่าทีวิคเตอร์เป็นคนจริงจัง เขาคงไม่ได้มาที่นี่เพื่อคิดว่าแค่จะข่มขู่ หล่อนไม่รู้ว่าเขามีความคิดอะไรมากกว่านั้น
“คุณจะทำอะไรถ้าเจอพี่อร”
“บอกไว้เลยว่าผมจะไม่ส่งตัวพี่สาวของคุณให้ตำรวจ”
“หมายความว่ายังไง”
“มีสมองก็น่าจะคิดได้ว่าผลของการหลอกลวงคนอื่นโดยเฉพาะคนที่มีอิทธิพลมาก ๆ มันจะเป็นยังไง”
“คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะ!”
“คุณคิดว่าผมจะทำอะไร”
“ถึงคุณจะมีอิทธิพลมาจากไหนแต่ถ้ามาฆ่าคนตายในเมืองไทยถึงเป็นนักธุรกิจพันล้านคุณก็หนีตำรวจไม่รอด”
“เรอะ...ฮ่าๆๆๆๆ”
“เป็นบ้าไปแล้วเหรอวิคเตอร์ คุณหัวเราะทำไม”
“ผมหัวเราะที่คุณยังจะมีหน้าเอาตำรวจมาขู่ผมนี่ไง จะบอกให้นะว่าฆ่าคนตายโดยเฉพาะไอ้คนที่มันไม่น่าไว้ชีวิตให้รกโลกรกสังคมเพราะความเลวของมันน่ะเป็นโทษสถานหนักที่สมควรยิ่งกว่าสมควร”
“ฉันจะไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้”
“ทั้งที่ผมยังไม่เจอเอ็มม่าอย่างนั้นเหรอ...เลือกเอาก็แล้วกัน”
วิคเตอร์ลุกขึ้นขวางอิงธารซึ่งกำลังจะออกจากโต๊ะทำงานของหล่อนด้วยความรุ่มร้อนใจ หญิงสาวชะงักขณะเม้มปากแน่นอย่างอัดอั้น หล่อนมองเห็นความเคียดแค้นปะทุขึ้นในดวงตาวาววับของเขา วิคเตอร์เหยียดปาก
“บางทีการที่ผมกักตัวเอ็มม่าไว้ถ้าเจอเธอเมื่อไหร่มันก็ดีกว่านี่ไม่ใช่หรือ...หรือว่าคุณอยากให้ผมส่งตัวพี่สาวของคุณให้ตำรวจจัดการกันล่ะ นั่นยิ่งแย่กว่าเพราะผมจะเอาเรื่องเอ็มม่าให้ถึงที่สุด ให้ติดคุกแบบไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยทีเดียวล่ะ”
“พอเถอะค่ะ!” อิงธารน้ำตาร่วง “ฉันจะไม่ต่อรองอะไรกับคุณอีก แต่กรุณา...อย่าทำร้ายครอบครัวของฉัน”
ร่างสูงไหวไหล่ เขาไม่พูดอะไรอีกนอกจากหลีกทางให้หญิงสาวเดินออกไปจากห้องนั้นเพื่อทำหน้าที่ของหล่อนตามปกติทั้งที่ตอนนี้สำหรับอิงธารทุกอย่างไม่มีอะไรที่จะกลับไปเป็นปกติเหมือนเก่าอีกต่อไปแล้ว กระทั่งเลิกงาน เมื่ออิงธารกลับมายังห้องพักก็ต้องพบความประหลาดใจที่เห็นวิคเตอร์ยังนั่งอยู่ที่นั่น แต่เขาไม่ได้นั่งคนเดียว มีเพื่อนร่วมงานของหล่อนหลายคนนั่งล้อมเขาและต่างพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติเหมือนสนุกสนาน ท่าทางวิคเตอร์เหมือนคนมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีมากทั้งที่สำหรับหล่อนแล้วเขาคือซาตานร้ายในคราบเทพบุตร และเมื่อจิตราเห็นหล่อนกลับมาก็รีบลุกขึ้นแล้วพูดทั้งยิ้มกว้างว่า
“ฮั่นแน่...ว่าที่เจ้าสาวของเรามาละ ดูสิคะ อิงเขินจนหน้าแดงเลยอ่ะ”
Latest chapter
ราคีหนี้สวาท บทที่ 40
หล่อนส่ายหน้า เพราะเมื่อกี๊กำลังทำท่าจะเปิดตู้เย็นแต่วิคเตอร์เข้ามาเสียก่อนทว่าหล่อนก็ไม่ยอมพูดเพราะแค่นี้ก็นึกอับอายจะแย่ที่เขารู้ว่าหล่อนอยู่ไม่ได้โดยไม่มีอาหารตกถึงท้องสักครู่ร่างสูงก็ผละออกไปและหันกลับไปเปิดตู้เย็น อิงธารเหลือบมองเห็นอาหารสารพัดอัดแน่นอยู่ในนั้น เสียงท้องของหล่อนมันร้องจ๊อกออกมาทันใด วิคเตอร์ได้ยินแต่เขาทำเหมือนไม่สนใจก่อนหยิบอาหารแช่แข็งออกมาสองสามกล่อง“เดี๋ยวผมจะเอาเข้าเตาไมโครเวฟให้ รอประมาณห้านาที”“ฉันจะออกไปรอข้างนอก”“นั่งรอที่นี่ล่ะ”“ฉันไม่ไหนีไปไหนหรอกนะ”“ก็ไม่แน่” เขาเสียงแข็ง “จะไปรู้เหรอว่าคุณอาจจะแกล้งทำเป็นหิวแล้วฉวยจังหวะผมเผลอหนีไป”“คนของคุณเต็มไปไหมดนะคะวิค แล้วฉันจะหนีไปไหนได้...อีกอย่างคุณก็ไม่ยอมบอกว่าพาฉันมาที่ไหน”อิงธารกล่าวอย่างขัดใจแต่ชายหนุ่มทำหูทวนลมแล้วจับอาหารกล่องยัดเข้าตู้ไมโครเวฟก่อนหันกลับมาแล้วฉวยมือบางไว้ทำให้อิงธารตกใจอีกครั้ง“วิค...คุณจะทำอะไร”“ผมจะบ
ราคีหนี้สวาท บทที่ 39
“แม่คุณรู้ทุกอย่าง เอ็มมี่” เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างนุ่มแล้วจับใบหน้าสวยจัดให้หันทางเขา หล่อนยังหลับตาพริ้ม ริมฝีปากเป็นกระจับสวยเผยออ้าเล็กน้อยและทำให้ชายหนุ่มชักเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาความรู้สึกที่เรียกร้องตัวเขาตลอดเวลา นั่นคือให้ก้มลงแล้วนาบปากตัวเองกับกลีบปากสวย วิคเตอร์เผลอจูบอิงธารตอนไม่ได้สติ ดูเหมือนเอาเปรียบและเขาคงเป็นโรคจิตอย่างหล่อนว่า ไม่หรอก...อิงธารเป็นเมียเขาแล้วทุกตารางนิ้วบนตัวหล่อนเขาก็เห็นจนหมดทุกซอกทุกมุม แล้วยังจะคิดว่าเป็นการเอาเปรียบอย่างนั้นเหรอ เขาจูบหล่อน บดเบียดริมฝีปากเหมือนตกในภวังค์ก่อนความคิดหนึ่งจะวาบเข้ามาในสมอง“คุณมันเป็นพวกมาเฟียอย่างที่พี่อรว่าจริงๆ ด้วย!”วิคเตอร์มีอาการกระตุก แล้วเขาจึงหยุดตัวเอง ถอนปากออกแต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะเคล้าเคลียปลายจมูกโด่งบนแก้มนุ่ม เขาเริ่มเกิดความหวั่นไหวบางอย่างทั้งที่บางครั้งแทบอยากจะบีบคอหล่อนให้หักคามือ อย่างตอนที่พบหล่อนอยู่กับพี่สาวทั้งที่บอกเขาตลอดเวลาว่าไม่รู้เรื่องแต่อิงธารกลับเอาเงินนับแสนให้อิงอร แต่เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็ต้องนึกเอะใจขึ้นมาอีกคร
ราคีหนี้สวาท บทที่ 38
“จะให้ฉันอธิบายคุณยังไงคะ วิคเตอร์ จะให้ฉันพูดยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าฉันกับแม่ พวกเราไม่มีส่วนรู้เห็นเรื่องที่พี่อรไปโกงเงินคุณ”“ไม่รู้ไม่เห็นอย่างนั้นเหรอ” เขาหรี่นัยน์ตาเข้มเคียดลง “จำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดีนะเอ็มมี่ จำไว้ว่าคนเราเวลาพูดอะไรออกไปคำพูดมันจะเป็นนายเราทันที และครั้งนี้ก็เหมือนกัน ถ้าคุณแน่ใจว่าไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องที่เกิดขึ้นผมก็แน่ใจเหมือนกันว่าอีกไม่นานพี่สาวคุณต้องกลับมา”“หมายความว่ายังไงคะ?”หญิงสาวยิ่งประหลาดทว่าชายหนุ่มไม่ตอบ แต่แล้วอิงธารกลับต้องตระหนกต่อความหมายในคำพูดที่เขาอธิบายด้วยการหันไปทางประตูห้องเมื่อบอดี้การ์ดของวิคเตอร์เดินเข้ามาพร้อมนำอะไรบางอย่างมายื่นให้ก่อนกลับออกไปหล่อนหนาวเยือกจับใจเมื่อเห็นว่าในมือของเขาคือกระเป๋าสีดำที่หล่อนใส่เงินนับแสนบาทเพื่อส่งให้พี่สาว แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทว่าวิคเตอร์ก็กลบความสงสัยนั้นด้วยคำตอบที่ว่า“คนของผมวิ่งตามเอ็มม่าไม่ทันแต่เก็บกระเป๋าใบนี้ที่เธอทำหล่นไว้ได้ เธอคงตกใจมากและลนลานจนหยิบจับกระเป๋าไว้ไม่ทัน และมันทำให้ผม
ราคีหนี้สวาท บทที่ 37
“ฉันอยากโทรไปหาแม่...ให้ฉันได้บอกท่านสักหน่อย”“ไม่จำเป็น! ผมคิดว่าเอ็มม่าคงจะบอกแม่ของคุณหลังจากนี้”“แล้วบอกได้หรือยังว่าจะพาฉันไปไหน”“ไปในที่ที่คุณไม่รู้จักใคร ผมแค่กักตัวคุณไว้สักพัก!”พูดจบก็ผลักร่างน้อยออกห่าง อิงธารขยับจนหลังชนคานประตูรถอีกด้านและแทบไม่กล้าส่งเสียงร้องแม้แต่สะอื้น วิคเตอร์เลื่อนสายตาไปทางอื่นทั้งที่เห็นหล่อนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดตลอดเวลาเหมือนไม่อยากรับรู้ว่าอิงธารเจ็บปวดจากการถูกพี่สาวผลักล้มจริงๆ รถเก๋งคันหรูแล่นไปบนถนนมุ่งสู่ชานเมือง ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังขณะอิงธารหลับตาลงเหมือนไม่อยากรับรู้ชะตาชีวิตข้างหน้าบทที่ 1“เอ็มมี่...เอ็มมี่...ตื่นเดี๋ยวนี้”เสียงเรียกที่ดังขึ้นพร้อมกันกับที่ร่างเล็กซึ่งหลับไหลไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้บนเบาะหลังภายในรถเก๋งถูกเขย่าจนเนื้อตัวสั่นคลอนทำให้อิงธารเริ่มรู้สึกตัวและลืมตาตื่นก็เห็นหน้าของวิคเตอร์อยู่ใกล้มากเสียจนหล่อนตกใจสะดุ้งแต่ก็ต้องส่งเสียงร้องออกมาว่า“โอ๊ย!&rd
ราคีหนี้สวาท บทที่ 36
“แต่ฉันเจ็บ...ฉันเดินไม่ไหวคุณก็เห็น”“นั่นมันเป็นเพราะความสะเพร่าของคุณเอง!”พูดจบก็ดึงร่างอรชรไว้ในอ้อมแขน หากแต่ครั้งนี้นัยน์ตาของวิคเตอร์วาวโรจน์ ใบหน้าคมคร้ามดุดันเหมือนวันแรกที่เขาแสดงความหยาบร้ายใส่หล่อนในรถ ชายหนุ่มไม่สนใจอาการบาดเจ็บของอิงธารแม้แต่น้อยว่าหล่อนจะเจ็บตัวจริงหรือไม่ เขาเค้นเสียงเครียดอีกครั้ง“คุณสะเพร่าที่นึกไม่ถึงว่าคนอื่นเขาไม่ได้โง่อย่างคุณ นึกไม่ถึงว่าผมจะตลบหลังคุณด้วยการโกหกว่าไปโรงพยาบาลแต่ที่แท้ก็ตามคุณมาที่นี่”“วิค...คุณ...คนเลว”เขาเลิกคิ้ว “พึ่งรู้หรือว่าผมเลว แต่ผมว่าความเลวของผมคงยังน้อยกว่าพี่สาวของคุณกระมัง แล้วคุณก็เหมือนกัน ไอ้ที่บอกว่าเจ็บนี่คุณอาจจะหลอกเด็กเล็กได้แต่ไม่มีวันทำให้ผมเชื่อใจคุณได้อีก”“คุณก็หลอกฉันเหมือนกัน วิคเตอร์...คุณไม่ได้เป็นไมเกรน คุณหลอกพวกเรา”“ผมไม่ได้โกหกว่าผมเป็นโรคนั้น เพียงแต่อาการของมันเคยเกิดขึ้นมาตั้งนานแล้วและผมก็แค่ทำให้ดูเหมือนว่าผมเป็นโรคที่ไม่ได้เป็นมานานอีกครั้ง ก็แค่ใช้มันเป็นเ
ราคีหนี้สวาท บทที่ 35
“มันเป็นจริงอย่างที่พี่คิด”“พี่อรคิดอะไร”“ก็พี่คิดว่าเธอกำลังถูกวิคเตอร์หลอกใช้ หรือไม่เธอก็คงตกหลุมเสน่ห์ของเขาจริง ๆ วิคเตอร์ทั้งหล่อทั้งมีอำนาจขนาดนั้น!”อิงอรตะเบ็งเสียงและทำให้อิงธารหน้าถอดสี ครูสาวน้ำกบเบ้าตาไม่คิดว่าจะถูกพี่สาวเข้าใจผิดขนาดนี้ หล่อนกำลังจะอธิบายแต่ดูเหมือนเวลางวดเข้ามาทุกขณะ อิงอรเหลือบเห็นวิคเตอร์เดินตามเข้ามาจึงตัดสินใจฉับพลันว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้วิคเตอร์ตามจับหล่อนได้ก่อนผลักน้องสาวให้ล้มลงแล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต“พี่อร!...พี่อร!...โอ๊ย!”อิงธารตะโกนเรียกแต่พอจะลุกขึ้นกลับทรุดลงอีกและร้องด้วยความเจ็บปวดเพราะอิงอรผลักหล่อนล้มลงทำให้สะโพกกระแทกพื้นอย่างแรงแถมขาข้างหนึ่งครูดกับริมฟุตบาทจนเลือดไหลซิบ“พี่อร...พี่อรทำไมทำแบบนี้”“เอ็มม่าก็เป็นคนแบบนี้และคุณเท่านั้นที่น่าจะรู้ดีกว่าใครเพื่อน!”เสียงห้าวที่ลั่นขึ้นทำให้อิงธารถึงกับผงะ หล่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและใจหายวาบ“วิค!”เสียงแหบเบาลอดจาก
You may also like
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้254.3K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน92.6K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.8K viewsท่านประธานขาพาหนูลงจากเตียง เอ๊ย! คานที
ผลิกา(เลอบัว)47.5K viewsพ่ายรักภรรยาตัวแทน
พันกุมภา122 viewsองศานี้มีเวลา
ใจดินสอ / เดือนสิบสอง370 viewsพันธะร้ายท่านประธาน
เธียรนรา770 viewsอดีตเด็กข้างบ้าน กลายเป็นเมียประธานสุดฮอต!
เซเรีย2.0K views
