บทที่ 4 คืนร่วมหอ

ยามดึกของจวนแม่ทัพเงียบสงัด แสงเทียนภายในเรือนหอเหลือเพียงไม่กี่เล่มที่ยังคงส่องสว่างริบหรี่

ซ่งอันหนิงนอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง หลังจากรออยู่เป็นเวลานานเดิมทีนางคิดว่าลู่เฉิงเยี่ยนคงไม่กลับมาแล้ว

สุดท้ายความอ่อนล้าจึงพานางเข้าสู่นิทรา

เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงของลู่เฉิงเยี่ยนก้าวเข้ามาภายในห้อง

หลังจัดการเอกสารและงานในห้องหนังสือจนเสร็จเขากลับมาที่เรือนหอด้วยความเคยชินมากกว่าความตั้งใจ

ดวงตาคมมองไปยังเตียงพบว่าฮูหยินคนใหม่หลับไปแล้ว ใบหน้าเล็กที่ยามตื่นพยายามเข้มแข็งอยู่เสมอบัดนี้กลับดูอ่อนโยน และไร้การป้องกัน

ลู่เฉิงเยี่ยนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ผ้าห่มที่คลุมอยู่เลื่อนลงมาถึงช่วงไหล่

เพราะเจ้าของตัวเล็กพลิกตัวระหว่างหลับ

เขามองภาพนั้นเงียบๆสุดท้ายก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้นางตามเดิม การกระทำเรียบง่ายที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

จากนั้นจึงดับตะเกียงบางส่วนในห้อง เหลือเพียงแสงสลัวสำหรับยามค่ำคืน

ลู่เฉิงเยี่ยนปลดเสื้อคลุมชั้นนอกออกก่อนขึ้นไปนอนอีกฝั่งของเตียง ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังคงมากพอสมควร

ไม่มีการแตะต้อง ไม่มีการสวมกอดราวกับต่างคนต่างนอนอยู่บนเตียงเดียวกันเท่านั้น

ไม่นานนักเปลือกตาของซ่งอันหนิงก็ค่อยๆขยับนางตื่นขึ้นมาเพราะสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวข้างกาย

ดวงตาคู่งามค่อยๆเปิดออกช้าๆ ก่อนจะเห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ไม่ไกล

ลู่เฉิงเยี่ยนหลับตาแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขาคงเหนื่อยล้าจากงานมาทั้งวัน

ซ่งอันหนิงมองเขาเงียบๆตอนแรกนางคิดว่าเขาจะไม่กลับมา คิดว่าเขาคงรังเกียจการแต่งงานครั้งนี้ไม่ต่างจากนาง

แต่สุดท้ายเขาก็กลับมาแม้จะไม่ได้พูดอะไร แม้จะไม่ได้แสดงความอ่อนโยนอย่างน้อย

เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้นางต้องอยู่ในเรือนหอเพียงลำพังทั้งคืน

มุมปากเล็กๆยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มแรกของวันอันยาวนานและเหน็ดเหนื่อย

“อย่างน้อย…” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ท่านก็กลับ“

น้ำเสียงนั้นแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ซ่งอันหนิงมองใบหน้าหล่อเหลาของสามีอีกครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆหลับตาลงอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าบุรุษที่คิดว่าหลับไปแล้วนั้นแท้จริงยังไม่ได้นอน

ลู่เฉิงเยี่ยนลืมตาขึ้นช้าๆหลังได้ยินเสียงพึมพำของนาง

ดวงตาคมมองไปยังร่างบางที่หลับไปอีกครั้งก่อนจะนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

สุดท้ายจึงหลับตาลงปล่อยให้ความเงียบของค่ำคืนโอบล้อมทั้งสองคน

เป็นคืนแรกของการแต่งงานที่แม้จะไม่มีความรัก แต่ก็ไม่ได้หนาวเย็นอย่างที่ใครหลายคนคาดคิด

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนหอ ซ่งอันหนิงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง

นางยังคงนึกว่าตนเองอยู่ที่เรือนเดิม

กระทั่งเห็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นตาความทรงจำทั้งหมดของเมื่อคืนจึงไหลกลับมา วันนี้นางคือฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพแล้ว

หญิงสาวค่อยๆหันไปมองด้านข้างเตียงอีกฝั่งที่ว่างเปล่า ผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าเจ้าของออกจากห้องไปนานแล้ว

ไม่รู้เพราะเหตุใดซ่งอันหนิงกลับรู้สึกเสียดายเล็กน้อย อย่างน้อยเมื่อคืนเขาก็กลับมานอนที่เรือนหอ

แม้จะไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนักก็ตาม

“ฮูหยินท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” ชิงเหอสาวใช้เดินเข้ามาพร้อมอ่างน้ำล้างหน้า สีหน้าของสาวใช้ดูสดใสกว่าวันก่อนมาก

“…” ซ่งอันหนิงพยักหน้า

“ท่านแม่ทัพออกไปตั้งแต่ยามเหม่าแล้วเจ้าค่ะ” ชิงเหอรีบรายงาน

“ข้าไม่ได้ถามเจ้า“

สาวใช้หัวเราะแห้งๆ “บ่าวก็แค่คิดว่าฮูหยินอาจอยากทราบ”

ซ่งอันหนิงส่ายหน้าอย่างจนใจก่อนจะลุกขึ้นให้ชิงเหอช่วยแต่งตัว

ระหว่างนั้นเองสาวใช้หลายคนของจวนแม่ทัพก็ทยอยเข้ามาแต่ละคนล้วนทำความเคารพนางอย่างนอบน้อม

ไม่มีผู้ใดแสดงท่าทีดูหมิ่น หรือไม่พอใจต่างจากที่ซ่งอันหนิงเคยคิดเอาไว้มาก

หลังจัดการอาหารเช้าเสร็จหญิงสาวก็เริ่มสำรวจเรือนหลักของตน ขณะเดินผ่านลานด้านหน้านางสังเกตเห็นองครักษ์จำนวนไม่น้อยยืนประจำตำแหน่งอยู่ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึมสมกับเป็นจวนแม่ทัพผู้เกรียงไกร

“ฮูหยิน” เสียงหนึ่งดังขึ้นฉินเฟิงเดินเข้ามาหาพร้อมกับค้อมกายทำความเคารพ

“ท่านองครักษ์”

“นายท่านมีคำสั่งให้ข้าน้อยมามอบสิ่งนี้ขอรับ” พูดจบก็ยื่นกล่องไม้ใบหนึ่งออกมา

ซ่งอันหนิงรับมาอย่างสงสัยเมื่อเปิดออกก็พบว่าด้านในเป็นกุญแจทองเหลืองหลายดอก

“นี่คืออันใด”

“นี่คือกุญแจคลังผ้า คลังบัญชี และคลังเรือนหลักขอรับ”

ซ่งอันหนิงถึงกับชะงัก “ท่านแม่ทัพมอบให้ข้าหรือ”

“ขอรับ”

ฉินเฟิงตอบทันที “นายท่านกล่าวว่าในเมื่อท่านเป็นฮูหยินเอกของจวน เรื่องภายในจวนย่อมเป็นหน้าที่ของท่าน”

ซ่งอันหนิงก้มมองกุญแจในมือความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจ เมื่อวานนางเพิ่งถูกครอบครัวผลักไสออกมา

แต่วันนี้กลับมีคนมอบความไว้วางใจให้นางดูแลจวนทั้งจวน

แม้เจ้าของจวนจะยังคงเย็นชา และพูดน้อยก็ตาม

“แล้วท่านแม่ทัพเล่า” นางถามออกไปโดยไม่ทันคิดฉินเฟิงยิ้มบางๆ

“วันนี้นายท่านต้องเข้าวังแต่เช้าขอรับ ก่อนออกไปยังสั่งกำชับว่า หากฮูยินขาดสิ่งใดให้รีบจัดหาให้ทันที”

ซ่งอันหนิงนิ่งไปก่อนจะค่อยๆปิดฝากล่องไม้ลง ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

บางทีการแต่งงานครั้งนี้อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่นางเคยหวาดกลัวก็เป็นได้