ตอนที่ 7 เลือกทางไหนได้บ้าง

         ตกดึก…เขาเดินกลับเข้าห้องนอนร่างสูงถอดสูทออกลวก ๆ แล้วล้มตัวนอนลง ดวงตาคมเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่นอนนิ่ง ๆ ราวกับไม่กล้าหายใจแรง ริมฝีปากเรียวของเธอเม้มแน่นเหมือนเด็กที่ไม่รู้วิธีปกป้องตัวเอง

         เขาเอียงหน้าหันไปอีกทางปล่อยให้ความรำคาญกัดกินใจ แล้วหลับตาลงท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดที่ค้างคา

         ภพหัวเราะเยาะในใจใสซื่อเกินไป…หรือจริง ๆ แค่ทำทีเพื่ออัปราคาตัวเองกันแน่

         เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ้าม่านลงมาในห้อง รินญาลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงียแต่สิ่งที่คุ้นชินกลับมาเป็นความว่างเปล่า…เตียงฝั่งข้าง ๆ ไม่มีเงาของภพให้เห็น เธอถอนหายใจเบา ๆ ไม่แปลกใจนักเพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนตื่นเช้าเสมอ แต่สิ่งที่ค้างคาในใจคือคำพูดเมื่อคืนคำพูดที่บอกว่าเกลียดครอบครัวเธอ ทำไมเขาต้องพูดแรงแบบนั้น ทำไมต้องเหมือนโกรธแค้นอะไรเธอด้วย

          ร่างบางลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันอย่างเชื่องช้า พยายามปัดความกังวลออกจากหัว ก่อนจะเลือกชุดสบาย ๆ ใส่เพื่อลงไปข้างล่าง เธอคิดในใจว่าจะลองทำให้บรรยากาศเช้านี้ดีขึ้นบ้างอย่างน้อย…ก็อยากลองเริ่มต้นใหม่

          เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหารกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นแตะจมูก รินญาเห็นภพนั่งอยู่ตรงโต๊ะ เขายังคงดูสุขุมเคร่งขรึมเหมือนเดิม มือหนาถือถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบปรายออกไปยังสวนด้านนอกเหมือนโลกนี้ไม่มีใคร รินญากัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนรวบรวมความกล้าเดินเข้าไป

         “เช้านี้…รับเป็นอะไรดีคะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสดใสพยายามยิ้มให้เหมือนทุกอย่างเป็นปกติ

         ภพเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาคมตวัดมามองเธอ ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความอ่อนโยน หากแต่เต็มไปด้วยการกระตุกหยัน

         “มาทำเอาใจฉัน…อยากได้เงินเท่าไรล่ะ” รินญาขมวดคิ้วทันทีดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง

         “คุณพูดอะไรของคุณคะ” น้ำเสียงเธอสะท้อนถึงความไม่เข้าใจ

         ภพวางถ้วยกาแฟลงบนจานเสียงดังก่อนแสยะยิ้มตรงมุมปากดวงตาคมกล้าส่งแววดูถูก

         “ก็ครอบครัวเธอทำดีเพราะอยากได้แต่เงินไม่ใช่เหรอ แล้วจะให้ฉันคิดว่าอะไร” ราวกับมีก้อนแข็ง ๆ มาจุกที่ลำคอ รินญาเงียบ ไม่โต้ตอบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกดูถูกทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

         “ทำเป็นไม่พอใจ…เมื่อวานพ่อเธอยังหน้าด้านมาขอเงินฉันถึงบริษัทอยู่เลยนะ รินญา” ภพหรี่ตาลงเล็กน้อยเสียงหัวเราะเยาะลอดออกมาเบา ๆ

         ทันทีที่ได้ยินคำนั้นหัวใจรินญากระตุกวูบเธอชะงักไปทั้งตัว นิ้วมือที่กำชายเสื้อตัวเองแน่นสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ความอับอายและผิดหวังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำไมพ่อเธอต้องทำแบบนั้นอีกแล้ว…

         “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน…” เธอเงยหน้าขึ้นทั้งที่น้ำเสียงสั่นเครือ

         “ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อไปขอเงินคุณ”

        ภพมองใบหน้าใสที่เต็มไปด้วยความทุกข์ตาไม่กะพริบ สีหน้าเขาไม่ได้อ่อนลงเลยแม้แต่น้อย กลับจ้องเธอนิ่งเหมือนกำลังอ่านใจราวกับอยากหาคำโกหกบางอย่าง

        “ไม่รู้” เขาทวนคำช้า ๆ ก่อนหัวเราะหยันอีกครั้ง

        “ทำตัวใสซื่อทั้งครอบครัวแบบนี้…บ้านเธอคงเป็นนัก แสดงเก่ง ๆ กันหมดละสิ”

        คำพูดนั้นเหมือนหอกแหลมแทงเข้าไปกลางอกรินญากำมือแน่น หัวใจเจ็บหน่วงขึ้นมาทันที ดวงตาที่เคยมองเขาด้วยความหวังเริ่มพร่ามัวริมฝีปากสั่นระริกแต่เธอเลือกจะไม่พูดอะไรอีก นิ่งเงียบแล้วหลบสายตาคมคู่นั้นด้วยการก้มหน้าลงต่ำ

         ห้องอาหารทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเหลือเพียงเสียงถ้วยกาแฟที่ถูกวางกลับลงบนจาน กับเสียงหัวใจของหญิงสาวที่เต้นแรงด้วยความเจ็บปวดที่ไม่กล้าระบายออกมา

         “เอ่อ…รับอาหารเช้าเลยไหมคะ” เสียงใส ๆ ของแม่ครัวทำให้บรรยากาศที่เงียบอยู่เริ่มมีชีวิตชีวาเล็กน้อย

         รินญาหันไปส่งยิ้มอ่อน ๆ พยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะก้าวไปที่เก้าอี้ เธอจะนั่งลงแต่ต้องชะงักเมื่อสายตาของภพมองมาจากโต๊ะอาหารตรงกลางห้องเสียงนิ่งเย็นชาก้องขึ้น

        “ฉันจะนั่งทานคนเดียว…เธอไปกินหลังครัว” รินญาเม้มปากแน่น มือสั่นเล็กน้อยแต่ยังพยายามควบคุมอารมณ์ เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกเก้าอี้กลับเข้าที่เดิมและเดินไปยังส่วนหลังครัว

        แม่บ้านสองสามคนที่กำลังจัดอาหารอยู่ยิ้มให้เธอและจัดจานเรียบร้อยวางบนโต๊ะหลังครัวให้รินญานั่งลง

        “เอาสองอย่างก็พอค่ะ…รินทานไม่หมดหรอกค่ะที่เหลือพี่ ๆ เอาไปทานเถอะค่ะ” รินญาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพและอ่อนโยน

        แม่บ้านสองคนพยักหน้ารับอาหารไปวางบนเคาน์เตอร์เดิม รินญานั่งลงตรงเก้าอี้ พลางถอนหายใจเบา ๆ ดวงตาคมใสยังคงมองอาหารบนจานด้วยความคิดหลายอย่าง

        “คุณริน อย่าใส่ใจเลยนะคะ…คุณภพก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ค่ะ” เสียงหนึ่งของแม่บ้านดังขึ้นราวกับพยายามให้กำลังใจ

        “ค่ะ…ไม่ถือสา” รินญาส่งยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้าเบา ๆ แต่ในใจลึก ๆ กลับรู้สึกว่าการมาอยู่ที่นี่เหมือนส่งเธอไปตกนรกทั้งเป็น เธอรู้สึกเหมือนถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อชำระหนี้กับผู้ชายที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเธอ

        รินญายกสายตามองไปยังโต๊ะกลางภพนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังจิบกาแฟด้วยท่าทางสงบเรียบเฉย แต่สายตาคมยังจับจ้องไปที่แม่ครัวที่จัดอาหารอยู่…

         “วันนี้ให้รินญาไปตัดหญ้าและทำความสะอาดสระให้เรียบร้อยด้วย” เสียงนิ่งของภพดังขึ้นอีกครั้ง

         แม่ครัวที่ได้รับคำสั่งเงียบและเพียงพยักหน้าไม่ได้เอ่ยคำใด รินญาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็รู้ทันทีว่าภพกำลังทดสอบความอดทนของเธอ เขาต้องการให้เธอลำบากที่สุดเท่าที่จะทำได้

         ไม่นานภพทานอาหารเสร็จแล้วเขาลุกขึ้นและออกจากห้องครัวไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้รินญาและแม่บ้านอยู่กับความเงียบ

         “คุณรินญาคะ…คุณภพให้คุณรินญาไปตัดหญ้าและทำความสะอาดสระให้เสร็จค่ะ” แม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาหารินญาพร้อมน้ำเสียงเป็นห่วง

          รินญาเงยหน้ามองแววตานิ่งสงบแต่ในใจกลับเต้นแรงเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าและความเครียดจากเมื่อคืนยังคงตามติด

          “จะบ้าเหรอพี่ยา! ใครจะไปทำไหว” แม่บ้านสองคนถึงกับร้องกรี๊ดขึ้นพร้อมกัน

          รินญานิ่งเงียบเธอรู้ทันทีว่าภพกำลังวางแผนให้เธอทำงานลำบากที่สุดแต่เธอก็เพียงก้มหน้าพยักหน้าช้า ๆ อย่างอดทน

          “ได้ค่ะ” รินญาตอบเบา ๆ เสียงเรียบ ๆ มือขยับช้อนและส้อม จัดการอาหารให้เรียบร้อย แล้วค่อย ๆ ทานต่ออย่างเงียบ ๆ ดวงตาแฝงความมุ่งมั่น…เธอรู้แล้วว่าต้องอดทนและต้องผ่านมันไปให้ได้

           เพราะเธอต้องอาศัยเขาอยู่…