ตอนที่ 8 ความต่างระหว่างเรา

      ไม่นานรินญาก็เช็ดมือจากผ้ากันเปื้อนแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารเดินไปยังหลังบ้านด้วยความหนักอึ้งในใจ ดวงตาของเธอจ้องไปที่สวนหลังบ้านซึ่งเต็มไปด้วยหญ้ารกและต้นไม้ที่ไม่ได้รับการดูแลมานาน สีเขียวเข้มของหญ้าแผ่ไปทั่วสนามกว้างทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย

       “นี่ฉันต้องทำทั้งหมดนี่เหรอ…” รินญาพูดพึมพำกับตัวเอง แววตาเศร้าปนเหน็ดเหนื่อยแต่ก็มีประกายตั้งใจอยู่ลึก ๆ

       เธอเดินไปหาลุงคนสวนที่ยืนอยู่ใกล้โรงเก็บของเดินตรงไปถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความกังวล

       “ลุงคะ…เครื่องตัดหญ้าอยู่ตรงไหนเหรอคะ” ลุงคนสวนยิ้มบาง ๆ และชี้ไปยังโรงเก็บของ

       “อยู่ในนั้นแหละลูกเดินตามลุงมาเดี๋ยวลุงช่วยเอาให้” รินญาเดินตามลุงเข้าไปในโรงเก็บของ ดวงตาของเธอส่องไปยังเครื่องตัดหญ้าขนาดใหญ่ที่วางอยู่มันหนักและดูน่ากลัวในสายตาของเธอ

       “เอ่อ ฉัน…เริ่มได้ไหมคะ” รินญาถามด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย

       “ได้เลยลูกแค่ระวังหน่อยนะเสียงมันดัง” ลุงตอบพร้อมรอยยิ้มใจดี

       รินญาเอาใจจดจ่อกลั้นใจสตาร์ตเครื่องตัดหญ้า เสียงดังคำรามออกมาทันทีทำให้เธอตกใจเล็กน้อย ใจเต้นแรงแต่เธอพยายามรวบรวมสมาธิและเริ่มตัดหญ้าไปทีละแถว

        เครื่องตัดหญ้าสั่นสะเทือนอยู่ในมือของเธอรินญาพยายามเกาะจับให้มั่น แววตาเต็มไปด้วยความตั้งใจแต่ใบหน้าแดงก่ำเพราะความตื่นเต้นและความเหนื่อย พอผ่านไปพักใหญ่เธอหันมามองสนามที่ตัดไปแล้ว มันไม่เรียบเนียนเหมือนมืออาชีพแต่ก็พอรับได้ รินญายิ้มบาง ๆ กับความพยายามของตัวเอง

         เธอหยุดพักดื่มน้ำสูดลมเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะเริ่มต่อจนกระทั่งผ่านไปสี่ชั่วโมงเต็ม รินญาอ่อนแรงแต่ไม่ยอมแพ้เธอค่อย ๆ เก็บเครื่องตัดหญ้าไปยังโรงเก็บของอย่างระมัดระวัง

          หลังจากนั้นรินญาเดินไปยังสระว่ายน้ำสายตาของเธอจับจ้องไปที่น้ำสีเขียวขุ่นและตะไคร่ที่เกาะอยู่ตามขอบสระ เธอถอนหายใจยาว ๆ มือสั่นเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยล้า

          “โอ๊ย…นี่ฉันต้องทำจริง ๆ เหรอ” เธอบ่นกับตัวเองพลางส่ายหน้าเบา ๆ

          ก่อนรินญาเริ่มทำความสะอาดสระค่อย ๆ ใช้ผ้าขัดและไม้กวาดขัดตะไคร่พื้นสระลื่นทำให้เธอเกือบเสียหลัก เธอพยายามก้าวช้า ๆ แต่แล้วก็พลาดลื่นล้มก้นกระแทกกับขอบสระ

         “อ๊ะ เจ็บมาก ๆ เลย…” รินญาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอนั่งพักสักครู่มือจับขอบสระลึก ๆ พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อบรรเทาเจ็บ

         หลังจากเธอรวบรวมแรงใจอีกครั้งรินญาลุกขึ้นและเริ่ม ทำงานต่อ แม้จะเจ็บก้นและเมื่อยล้าทั่วร่างกายแต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยให้สระสกปรก

         เธอขัดทำความสะอาดจนสระกลับมาใสสะอาดอีกครั้ง น้ำใสสะท้อนแสงแดดรินญามองแล้วถอนหายใจเบา ๆ พลางยิ้มบาง ๆ กับความสำเร็จ

          เมื่อเสร็จเธอเดินกระเพกเข้าบ้านด้วยความเหนื่อยสุดขีด แม่บ้านที่เห็นร่างเธอสั่นน้อย ๆ เพราะสงสาร แต่ก็พูดไม่ออกเพราะได้รับคำสั่งไม่ให้ช่วย

          รินญาปีนขึ้นบันไดด้วยร่างอ่อนแรงเดินเข้าห้องและถอดรองเท้าออก พลางนั่งลงบนเตียงมือทั้งสองข้างลูบใบหน้าเหงื่อและน้ำตาผสมกันทำให้เธออายแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

          “ฉัน…เหนื่อยจังเลย” เธอพูดเบา ๆ กับตัวเองดวงตาหลับลงเพราะความอ่อนล้าร่างกายทั้งตัวสั่นเล็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองหมดแรง

          ไม่กี่นาทีต่อมารินญาสลบไปบนเตียงใบหน้าแดงเรื่อจากความเหนื่อยและความอาย น้ำตายังคงซึมตามแก้มแต่เธอก็หลับสนิทอย่างหมดแรง

          ภายในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมเบา ๆ พัดผ่านหน้าต่าง รินญานอนหายใจสม่ำเสมอ ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอดูอ่อนแอ แต่เต็มไปด้วยความอดทนและความพยายาม…นี่คือชีวิตใหม่ของเธอ ที่อยู่ภายใต้สายตาของผู้ชายที่เธอไม่แน่ใจว่าจะเข้าใจเธอได้หรือไม่

          …แต่เธอไม่อาจเลือกทางอื่นได้อีกแล้ว

          ภพกลับมาถึงคฤหาสน์ช่วงเย็นแสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ แต่สายตาของเขากลับไม่สบายใจเท่าไรนัก เพราะเมื่อก้าวเข้าบ้านกลับไม่เห็นรินญาอยู่ตรงที่เขาคาดว่าจะเจอ เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อยก่อนถามแม่บ้านที่ยืนคุมงานอยู่

          “รินญาไปไหนแล้ว” แม่บ้านทำหน้าเรียบ ๆ ตอบเสียงนิ่ง

          “คงกลับไปบนห้องค่ะคุณภพ เพราะทำงานตามที่คุณสั่งเรียบร้อยแล้ว” ภพเลิกคิ้วขึ้นแววตาเย็นชาขึ้นทันที ดวงตาคมจับจ้องไปรอบ ๆ บ้านด้วยความสงสัยและหงุดหงิดเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่เดินตรงไปยังหลังบ้านด้วยฝีเท้าตรง

          เมื่อก้าวถึงสนามหลังบ้านภพมองเส้นหญ้าที่เพิ่งตัดเสร็จแล้ว แม้จะไม่เรียบเสมอกันเต็มร้อยแต่ก็ดูสะอาดและเป็นระเบียบมากเกินกว่าที่เขาคาดคิด ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อยริมฝีปากกระตุกยิ้ม แต่สายตายังคงนิ่งและเย็นชา เขาก้าวไปต่อที่สระว่ายน้ำ

          น้ำในสระใสสะอาดจนมองเห็นก้นสระตะไคร่ถูกกำจัดจนเกลี้ยงเกลาไม่มีเศษผงใบไม้ลอยอยู่ในน้ำ เขาเงยหน้ามองไปยังแม่บ้านและถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

          “มีใครช่วยทำความสะอาดสระไหม” แม่บ้านส่ายหน้าเสียงเรียบ

          “ไม่มีค่ะคุณภพ…รินญาทำเองทั้งหมด”

          ภพนิ่งไม่เชื่อในทันทีเขาเดินกลับไปที่ห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์และกดดูภาพจากกล้องวงจรปิด ช่วงแรกเห็นรินญาสตาร์ตเครื่องตัดหญ้าเดินตัดสนามหลังบ้านด้วยตัวเอง จากนั้นภาพชัดเจนขึ้นเมื่อกล้องจับภาพตอนที่รินญาลื่นล้มในสระขณะถูพื้น เธอสะดุ้งและร้องเบา ๆ แต่ก็ลุกขึ้นทำงานต่อโดยไม่มีใครช่วย

          ภพนั่งลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานดวงตาคมเลื่อนมองภาพรินญาอยู่สักพักมือขยับไปจับแก้วกาแฟที่ยังไม่ดื่ม เขาไม่แสดงอาการสงสารหรือสนใจใด ๆ เพียงแค่จ้องมองด้วยสายตาเย็นชา คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักใจอยู่ในสมอง

          หลังจากนั้นเขาลุกขึ้นเดินไปยังห้องนอนแสงเย็นจากหน้าต่างสาดเข้ามาพอดี เขาพบรินญานอนบนเตียงร่างกายอ่อนแรงเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักทั้งวัน ใบหน้าแดงเรื่อจากความอ่อนเพลีย ดวงตาปิดสนิทมือยกขึ้นกุมหมอนเล็กน้อย แววตาเงียบสงัดเหมือนขอพักใจ

          ภพเพียงยืนมองเธอสักครู่ แววตาเย็นชายังคงนิ่งสงัดไม่มีความสงสาร ไม่มีคำพูดใด ๆ เขาหันหลังไปเข้าห้องน้ำอย่างเรียบเฉย อาบน้ำด้วยท่าทางไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ และเดินออกมาโดยไม่สนใจหญิงสาวร่างบางที่นอนเหนื่อยอ่อนบนเตียงนุ่ม

          เมื่อเวลาผ่านไปภพลงมาที่ห้องอาหารด้วยท่าทีเรียบเฉย เขานั่งลงที่โต๊ะ ทานอาหารด้วยความสงบแต่ไม่หันไปมองรินญาและไม่เรียกเธอมาร่วมโต๊ะ แม่บ้านที่อยู่ในห้องอาหารต่างมองไปที่ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความสงสาร แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะรู้ดีว่าภพไม่อนุญาต

          รินญานอนอยู่บนเตียงมือกุมตัวเองเล็กน้อยเธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยและหิว แววตาเศร้าสร้อยใบหน้าแดงเรื่อจากความอ่อนแรง แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงหรือออกไปขออาหารเพราะความเหนื่อยจนลุกไม่ขึ้น

          แม่บ้านสองสามคนที่เฝ้ามองอยู่จากระยะไกลถอนหายใจเบา ๆ ดวงตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็ทำได้เพียงเฝ้ามองรู้ว่าเด็กสาวตัวเล็กคนนี้เหนื่อยล้าและทำงานหนักเกินไป แต่ภพกลับไม่สนใจ

          รินญานอนนิ่ง ๆ บนเตียงแววตาเศร้าและเหน็ดเหนื่อย น้ำตาแฝงอยู่ตามมุมตาแต่เธอพยายามอดทนไว้ ร่างกายอ่อนแรงจนไม่สามารถขยับไปไหนได้ช่วงเวลาเงียบสงัดครอบงำไป

ทั้งห้อง แสงเย็นสะท้อนบนผิวหน้าเธอ รินญารู้ตัวดีว่าชีวิตในคฤหาสน์หลังนี้ เธอต้องอดทนเงียบ ๆ ต่อไป

          เธอหลับตาลงอีกครั้งมือกุมผ้าห่มแน่นรู้สึกเหนื่อยล้าและอ่อนแรง แต่ก็ไม่ร้องไห้ไม่ขัดคำสั่งแค่รอให้วันเวลาผ่านไปในความเงียบสงัดเช่นนี้