ตอนที่ 5 สามีผู้โหดร้าย

          ระหว่างทางภพไม่ได้เอ่ยชวนคุยหรือถามไถ่เพียงแต่พูดแทรกเป็นระยะด้วยน้ำเสียงเหยียด ๆ

          “ใส่ชุดนี้เดินไปมายังไงก็เหมือน…ยังไงก็เหมือนผู้หญิงขายตัวอยู่ดี” รินกัดฟันแน่นไม่เถียงไม่โต้กลับเพราะตอนนี้เขาคือที่พึ่งสุดท้ายที่เธอมีแล้วจะเถียงไปก็เท่ากับจะไม่มีใครช่วย เหลือเธออีก

          เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าภพพาเธอเข้าไปเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย เสื้อผ้าสะอาดนุ่มสบายกว่าชุดเจ้าสาวที่เปื้อนและยับยู่ยี่ รินญาเงยหน้ามองตัวเองในกระจกใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาเริ่มมีสีหน้าเรียบเฉยขึ้นมา

          หลังจากนั้นภพพาเธอไปร้านอาหาร เธอได้กินข้าวร้อน ๆ ครั้งแรกในรอบเกือบสองวัน รสชาติของมันธรรมดาแต่สำหรับริน มันเหมือนความหอมหวานที่สุดในโลก เธอซดน้ำซุปไปพร้อมกับหลับตาภาพความโหดร้ายและความถูกทอดทิ้งทั้งหมดลอยเข้ามาในใจ

         “กินให้เรียบร้อยจะได้มีแรงเดิน…คืนนี้อีกยาวไกล” ภพนั่งมองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออกน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ยังแฝงความเย็นชาพูดขึ้น

         รินพยักหน้าเงียบ ๆ เธอรู้แล้วว่าตอนนี้ไม่มีใครที่เธอพึ่งพาได้นอกจากเขาแม้เขาจะพูดจาเหยียดหยาม เธอก็เลือกที่จะเก็บความเจ็บปวดไว้ข้างในเพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น

         นอกจากสามีผู้โหดร้ายคนนี้…

         รินก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ของภพด้วยความรู้สึกหนักอึ้งทุกย่างก้าวสะท้อนเสียงกระทบพื้นหินเย็น ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง เธอมองไปรอบ ๆ ห้องโถงกว้างมีโคมระย้าใหญ่แขวนระยิบระยับภาพความฟุ่มเฟือยทำให้เธอเกร็ง ร่างกายสั่นเล็กน้อย ทั้งจากความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและความกดดันทางจิตใจ

         ภพเดินนำหน้าเธอไปโดยไม่พูดอะไรมีเพียงสายตาคมที่จับจ้องราวกับจะอ่านใจเธอได้ ก่อนจะมีแม่บ้านสองคนถือถุงของที่ภพซื้อมาวางไว้ให้รินอย่างเรียบร้อย

         “อยู่ที่นี่…และอย่าอวดดีกับฉัน” น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงความเย็นชากระแทกเข้าที่หัวใจริน

         รินญาเงียบก้มหน้าหายใจช้า ๆ พยายามปรับจังหวะใจให้สงบ แต่ความกังวลก็ยังพุ่งขึ้นเหมือนคลื่น ภพแยกตัวไปยังห้องทำงาน ทิ้งเธอไว้กับแม่บ้านที่พาเธอไปยังห้องนอน

         รินมองรอบ ๆ ห้องเตียงใหญ่ตู้เสื้อผ้าและเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงทุกชิ้น เธออยากจะเปลี่ยนห้องแต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากภพก็เดินเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ และเย็นชา

        “ผัวเมียจะแยกห้องกันทำไม”

        “ฉันไม่ได้เสียเงินมาเพื่อเลี้ยงดูให้เธอนั่งกินนอนกิน…ฉันจะใช้ร่างกายเธอให้คุม” รินเพียงนิ่งเงียบถอนหายใจเบา ๆ ใจของเธอเต้นแรง เธอรู้ดีว่าต่อจากนี้ชีวิตของเธอแทบจะไม่สามารถเลือกอะไรได้เลย

         เธอเดินไปอาบน้ำชุดเจ้าสาวที่เปื้อนยับอยู่ในร่างทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยและท้อใจน้ำร้อนไหลผ่านร่างกาย เธอหลับตา พยายามลืมความกลัวและความเจ็บปวดแต่ในใจยังภาวนา…ภาวนาให้คืนนี้ผ่านไปโดยไม่เกิดเรื่องร้าย

          ภพนั่งอยู่บนเตียงจ้องมองเธอจากระยะไกลดวงตาคมแฝงรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ทำให้รินขนลุก เขากระตุกยิ้มเหมือนพอใจในสิ่งที่เห็นแล้วพูดขึ้นช้า ๆ

          “นึกว่าจะใส่ชุดนอนไม่ได้นอน…ฉันอุตส่าห์กดเงินสดไว้เยอะจะเอามายัด” รินสะดุ้งรู้ทันทีว่าน้ำเสียงนั้นไม่ได้พูดเล่น เธอสัมผัสได้ถึงความดูถูก แววตาเขาเหมือนกล่าวว่าเธอเป็นผู้หญิงหากิน

          ก่อนที่เขาจะลุกไปอาบน้ำรินนั่งนิ่งอยู่บนพื้นห้องน้ำใจเต้นแรง มือเกาะขอบอ่างแน่น รู้สึกทั้งกลัวทั้งอับจนไม่มีแรงแม้แต่จะโต้ตอบ เธอเงียบและเก็บตัวเองไว้ในความหวาดหวั่นเพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง

           ภายในห้องนอนกว้างเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา ประตูห้องน้ำค่อย ๆ เปิดออกพร้อมกับร่างสูงของภพที่ก้าวออกมากลิ่นสบู่สะอาดลอยอวลติดตัวเขามา ร่างกายยังมีหยดน้ำเกาะตามผิวไหลลงตามแผงอกกว้างจนหยดกระทบพื้นไม้เป็นจุดเล็ก ๆ

           สายตาคมกริบเหลือบไปทางเตียงใหญ่พลันพบร่างบางของรินที่นอนขดตัวหลับสนิท แก้มซีดเซียวเปื้อนคราบน้ำตาเล็กน้อย เส้นผมยาวชื้นเหงื่อกระจายบนหมอน ดวงหน้าเล็กนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยอ่อน ภพหยุดยืนนิ่งมองอยู่ครู่หนึ่งแววตาเรียบเฉยแต่ลึก ๆ แอบมีความคิดบางอย่างซ่อนอยู่

           เขาก้าวขึ้นเตียงแล้วเอนกายลงนอนที่ฝั่งของตนกลับเหลือบมองอีกครั้งริมฝีปากยกขึ้นนิดเดียวอย่างเย็นชา

           “หึ...วันนี้ฉันจะปล่อยไปเพราะเห็นว่าเธอผ่านอะไรมามากแล้วรินญา” เสียงต่ำทุ้มพร่าเอื้อนเอ่ยเบา ๆ ราวกับพูดกับความเงียบมากกว่าจะพูดกับใคร

           เปลือกตาหนักอึ้งปิดลงอย่างช้า ๆ ภพเองก็เหนื่อยล้าไม่น้อย หลังจากวุ่นวายเรื่องงานและการจัดการต่าง ๆ ความสงบในห้องทำให้เขาผล็อยหลับไปในเวลาไม่นาน

           อีกด้านหนึ่งภายในบ้านเก่าที่รินญาจากมาดาวนั่งกอดอกอยู่บนโซฟา ใบหน้าสวยแต่แฝงความแข็งกร้าวฉายแววไม่พอใจ น้ำเสียงแหลมเอ่ยถามลูกสาวคนเล็กที่นั่งกินข้าวตรงหน้าอย่าง

ไม่ทุกข์ร้อน

           “แกเอาเงินไปทำอะไรหมด น้ำหวาน” น้ำหวานเคี้ยวข้าวไปพลางทำหูทวนลมไม่ตอบไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองแม่ท่าทางไม่ยี่หระจนดาวต้องขมวดคิ้วแน่น

           “อยากไปเที่ยวผับกับเพื่อนอะ...เอาเงินมาหน่อยสิ” น้ำหวานเอ่ยขึ้นในที่สุดด้วยท่าทางไม่เกรงใจ ริมฝีปากที่ทาลิปสีจัดยกยิ้มบางเหมือนไม่เห็นว่าแม่จะมีสิทธิ์ปฏิเสธ

           “เอาไป...แต่ใช้ให้มันประหยัดหน่อย” ดาวส่ายหน้าถอนหายใจยาวแต่สุดท้ายก็หยิบเงินจากกระเป๋ายื่นให้

           เด็กสาวยื่นมือมาคว้าเงินไปอย่างรวดเร็วแววตาเป็นประกายเหมือนคนได้ของที่ต้องการ น้ำหวานแทบไม่ฟังคำตักเตือน หัวเราะหึในลำคอก่อนจะยัดเงินใส่กระเป๋าแล้วรีบเดินออกจากบ้าน

           ดาวนั่งมองตามอย่างหมดแรงเธอรู้ดีว่าลูกสาวไม่ได้ฟัง ไม่เคยสนใจคำสั่งสอน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังตามใจอย่างเสียไม่ได้ เพราะถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตั้งแต่เด็ก

           “ปล่อยไปเถอะ” เสียงวิทยาดังขึ้นเขาเดินออกมาจากห้องด้านใน สายตาเป็นประกายยามเห็นลูกสาวได้ใช้เงินอย่างสนุกสนาน

           “ดีแล้วให้รินมันแต่งไปตายแทนอยู่ในบ้านนั้น…น้ำหวานจะได้ไม่ต้องหนีไปไหนอีก” ดาวเหลือบตาขวับมามองสามีสีหน้าแข็งกระด้างเจือความคิดลึก ๆ ที่ไม่ยอมเอ่ยออกมาเต็มปาก เธอถอนหายใจอีกครั้งพลางพึมพำในใจก็ดีเหมือนกัน...ไม่ต้องให้มันมาอยู่ให้รกหูรกตา

            แต่ท่ามกลางความโล่งใจนั้นก็ยังมีความหวาดหวั่นซ่อนอยู่ ดาวได้ยินข่าวเล่าลือมานานว่าภพเป็นชายที่เข้มงวด ดุ และเคร่งครัดเกินกว่าผู้หญิงธรรมดาจะทนไหว

            คำพูดเย็นชาของวิทยาดีแล้วกลับทำให้เธอครุ่นคิดหนักขึ้นเธอเม้มริมฝีปากแน่นสายตามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ความคิดวนเวียน

            ริน...ไปอยู่กับผู้ชายคนนั้นชีวิตแกจะเป็นยังไงนะ