ตอนที่ 4 เจ้าสาวคืนแรก (2)

          เพล้ง! เขาทุบแก้วเหล้าในมือดังลั่นเศษแก้วกระจายเกลื่อนพรม เสียงตวาดดังก้องสะท้อนจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก

          “งั้นก็ออกไป!” รินญาชะงักดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง เธอยืนนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนคำพูดที่เจ็บยิ่งกว่ามีดก็พุ่งเข้ามา

           “จะไปตายที่ไหนก็ไป! ก็แค่ผู้หญิงเอาตัวเข้าแลกเงิน มันต่างจากขายตัวตรงไหนวะ!”

           ถ้อยคำนั้นฟาดใส่หน้าเธอเต็มแรงรินญายืนนิ่งเหมือนถูกตบจนหูอื้อ ใบหน้าเธอซีดเผือดน้ำตารื้นขึ้นมาทันทีแม้พยายามกลั้นไว้แต่ไม่อาจห้ามได้ ริมฝีปากสั่นไหวเหมือนอยากเถียง

           อยากบอกว่ามันไม่ใช่แบบนั้น…แต่สุดท้ายเธอก็พูดไม่ออก

           ภายในอกเหมือนถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออกร่างเล็กสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวเดินไปทางประตู เธอไม่แม้แต่จะมองเขาอีก

           เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นพรมอย่างช้า ๆ ก้าวแล้วก้าวเล่า ร่างของรินญาถูกไล่ไปด้วยคำเหยียดหยามที่ยังดังก้องอยู่ในหัว พอประตูห้องถูกผลักออก น้ำตาที่พยายามกลั้นก็พรั่งพรูราวกับเขื่อนแตก

           เธอวิ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาตามบันไดหนีไฟไม่สนใจใครทั้งนั้น ใบหน้าสวยเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา แก้มแดงก่ำจากการสะอื้นร่างทั้งร่างสั่นระริกเหมือนเด็กที่หลงทางในโลกกว้าง

           จนกระทั่งเท้ามาหยุดที่ล็อบบีของโรงแรมใหญ่ โคมไฟคริสตัลด้านบนส่องแสงระยิบระยับ แต่สำหรับเธอกลับมืดมนเกินกว่าจะมองเห็นความสวยงามนั้นได้

           รินก้าวชะงักสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเลื่อนลอยผู้คนยังเดินสวนไปมา บางคู่หัวเราะบางกลุ่มกำลังยกโทรศัพท์ถ่ายภาพ แต่ไม่มีใครมองเห็นความทุกข์ที่กัดกินเธออยู่เลย

          ขาเรียวค่อย ๆ ทรุดลงเธอนั่งลงกับพื้นเย็นตรงหน้าโรงแรม เสื้อผ้าราคาแพงที่เพิ่งสวมในงานแต่งไม่ได้ช่วยให้เธอมีศักดิ์ศรีอะไรอีกแล้ว น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงอาบแก้มจนชุ่มทั้งใบหน้า

          “ฮึก…” เสียงสะอื้นหลุดออกมาเธอยกมือขึ้นปาดแต่น้ำตาก็ยังคงไหลไม่หยุด ร่างบางกอดเข่าตัวเองแน่นราวกับอยากปกป้องหัวใจที่กำลังแตกสลาย

          เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำผ่านประตูแก้วใหญ่ด้านหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าไม่รู้จะไปที่ไหนต่อ

          “ไม่อยากอยู่อีกแล้ว…” เธอพึมพำเสียงแผ่วก้มหน้าลงซบเข่าตัวเองอีกครั้งสะอื้นไห้อย่างสิ้นหวัง

          นี่คือคืนแรกในฐานะเจ้าสาวแต่กลับกลายเป็นคืนที่เธอถูกทิ้งให้นั่งร้องไห้อยู่หน้าโรงแรม…อย่างไร้ค่าและไร้ที่พึ่งพิงที่สุดในชีวิต

          โถงล็อบบีที่เคยคึกคักเงียบสงัดลงในยามเช้าแสงแดดลอดผ่านกระจกบานใหญ่สาดลงบนโซฟายาว ร่างเล็กในชุดเจ้าสาวที่ยับยู่ยี่นอนขดตัวเหมือนเด็กไร้ที่พึ่งพิงอยู่ตรงนั้น เสียงลากผ้าถูพื้นของแม่บ้านดังอยู่ไม่ไกลเป็นเสียงแรกที่ปลุกให้รินญาค่อย ๆ ขยับตัวตื่นขึ้นมา

           เปลือกตาที่บวมช้ำหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยก้อนหิน รินญายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบา ๆ น้ำตาที่แห้งติดแก้มยังทิ้งรอยคราบไว้ให้เห็นชัด เธอหันซ้ายหันขวาไม่มีแขก ไม่มีเพื่อนไม่มีใครเลยนอกจากแม่บ้านที่เหลือบตามามองแล้วก็ก้มหน้าทำงานต่อ

           หัวใจบีบรัดแน่นความอับอายแล่นเข้ามาอีกระลอก เธอลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเชื่องช้ากระโปรงเจ้าสาวยาวลากพื้นตามแรงก้าวเดิน กลายเป็นภาพตลกร้ายในสายตาคนอื่นแต่สำหรับเธอมันคือโซ่ตรวนที่ถ่วงไว้ไม่ให้หายใจ

            รินกลับขึ้นไปที่ห้องหออย่างหวังเล็ก ๆ ว่าอาจจะได้เจอใครสักคน แต่เมื่อประตูเปิดออก ห้องนั้นว่างเปล่ามีเพียงกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดจาง ๆ กับแม่บ้านที่กำลังเช็ดโต๊ะ แม่บ้านเงยหน้าขึ้นสบตาเธอแค่ครู่ก่อนจะก้มหน้ากลับไปทำงานโดยไม่ทัก ไม่ถาม เหมือนเธอเป็นแค่เงาผ่านทาง

            ความว่างเปล่าทำให้เธอยิ่งรู้สึกไร้ค่ารินญาหันหลังกลับออกมาจากโรงแรม ไม่มีเงินติดตัว ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอะไรเลยนอกจากชุดเจ้าสาวที่เปื้อนฝุ่นและน้ำตา

            รองเท้าส้นสูงกดลงกับพื้นถนนแต่ละก้าวเหมือนถูกลงโทษ ทุกครั้งที่ก้าวไปเหมือนมีเข็มนับร้อยทิ่มแทงเท้า เลือดซึมออกมาเปื้อนรองเท้าสีขาวทีละน้อยแต่เธอก็ยังคงก้มหน้าเดินต่อไป

            น้ำตาไหลไม่หยุดแม้จะพยายามเช็ดราวกับหัวใจแตกสลายไม่อาจเยียวยา ผู้คนที่เดินผ่านหันมามองด้วยความสงสัยบางคนหัวเราะคิกคักบางคนส่ายหัวเอือมระอาแต่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย

            หลายกิโลเมตรที่เดินมาถึงในที่สุดรินญาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านหลังคุ้นตา บ้านที่เธอเติบโตมาแต่ประตูรั้วกลับเหมือนกำแพงสูงที่ปิดกั้นเธอออกไป

           “นี่แกยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ!” เสียงแหลมสูงของน้าดาวดังขึ้นทันทีที่เห็นเธอ ร่างใหญ่ก้าวฉับออกมาจากในบ้านแววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลดุดันเหมือนจะกลืนกินเธอทั้งเป็น

           รินญายืนนิ่งดวงตาที่แดงก่ำหลุบต่ำน้ำตาร่วงอาบแก้มอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามจะเอ่ยขอโทษแต่ริมฝีปากกลับสั่นจนเปล่งเสียงไม่ออก

          “กลับมาทำไม” วิทยาเดินตามออกมาสีหน้าเคร่งขรึมแววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจ เขาเอ่ยเสียงเย็นน้ำเสียงที่ไม่แม้แต่จะเหลือเศษเสี้ยวของความเป็นพ่อ

         “พ่อคะ…ริน” เสียงสั่นเครือของเธอถูกตัดด้วยท่าทีหันหน้าหนีของเขาอย่างไม่ไยดี

         “อย่าเข้ามาในบ้านอีก ถ้าไม่รู้จักหน้าที่ก็ไม่ต้องกลับ มา!” คำสั่งนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงตรงหน้า ร่างเล็กสั่นเทิ้มก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นตรงหน้ารั้วบ้าน ความสิ้นหวังโถมเข้ามาในอกจนแทบหายใจไม่ออก

         เธอค่อย ๆ ขดตัวกอดเข่าซบหน้าลงกับแขนน้ำตาไหลไม่หยุดมันไหลรินลงบนพื้นดินแห้งแข็ง เธอนอนขดอยู่อย่างนั้นตรงรั้วบ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่พักพิง แต่วันนี้กลับกลายเป็นเพียงที่ซุกหัวนอนของคนไร้ค่าในสายตาครอบครัวตัวเอง

          แสงแดดบ่ายสาดลงมาร้อนจนผิวแสบราวกับจะย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าตอนนี้…ไม่มีที่ไหนบนโลกนี้ที่ต้อนรับเธออีกแล้ว

          รินตื่นขึ้นมาด้วยความปวดเมื่อยตัวเล็กน้อยหลังจากนอนขดตัวหน้ารั้วบ้านตลอดคืน แสงแดดส่องลงมาตรงใบหน้าเธอจนต้องหลับตาพอคลายมือจากการกอดเข่า

         เธอก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมากำมือแน่นบนท้องที่เริ่มร้องคร่ำครวญอยู่ในใจว่า…

        “พ่ออยู่ไหนคะ…ทำไมแม่บ้านก็ไม่มีใครสนใจฉันเลย”

        เธอนั่งนิ่งอยู่หน้าบ้านก้มหน้ากุมท้องท่ามกลางความเงียบที่กดดัน มันเหมือนโลกทั้งโลกลืมเธอไปแล้ว รินมองไป

รอบ ๆ บ้านด้วยสายตาเศร้าสร้อย น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอไม่อยากร้องไห้อีกเพราะหมดแรงแล้ว

        ไม่นานเสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยดังขึ้นรถคันหรูค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดตรงหน้า รินญายกหัวขึ้นมองนิ่ง ๆ ทั้งโกรธ ทั้งไม่อยากยุ่งด้วยแต่สายตาของชายที่ลงจากรถตรงหน้าทำให้เธอไม่สามารถละสายตาได้

        ภพก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉยดวงตาคมจ้องมองรินญาเหมือนอ่านใจได้ทุกอย่าง มือหนายื่นออกมาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ

        “ขึ้นรถมา…สภาพเจ้าสาวของฉันดูไม่ได้เลย” รินมองมือที่ยื่นมาอยู่ครู่หนึ่ง ความหิวและความเหนื่อยทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ เธอลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าและก้าวเข้ารถไปโดยไม่พูดอะไร