ตอนที่ 6 หน้าที่ภรรยาขัดดอก

        เช้าวันใหม่ที่แสงแดดยามสายส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องกว้าง รินพลิกกายอย่างเชื่องช้าแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นความรู้สึกแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอได้หลับเต็มตาโดยไม่ต้องขดตัวอยู่หน้าบ้านเย็น ๆ เหมือนเมื่อคืนก่อน

        ร่างเล็กขยับตัวนั่งพิงหัวเตียงพลันสายตาก็เหลือบไปยังฝั่งอีกด้านของเตียงที่ว่างเปล่า ไม่มีวี่แววเจ้าของร่างสูงที่ควรจะอยู่ตรงนั้นใจเธอกระตุกเบา ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงเปิดประตูห้องน้ำ

        ภพก้าวออกมาในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบไร้ที่ติผมที่ถูกเซตเรียบเป๊ะเข้ากับใบหน้าคมคาย แววตาเย็นเฉียบกวาดมองร่างบางบนเตียงอย่างไม่สบอารมณ์

        “นอนกินบ้านกินเมือง บ้านเธอสอนมาแบบนี้เหรอ” น้ำเสียงต่ำทุ้มกดดันออกมาเต็มไปด้วยการตำหนิ

        รินชะงักหัวใจหล่นวูบสายตาพร่าไหวเพราะความรู้สึกอับอาย เธอเม้มริมฝีปากแน่นก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ

        “ขอโทษค่ะ…” เสียงนั้นแทบไม่ดังไปกว่าลมหายใจแต่ภพก็ไม่ได้สนใจมากนัก เขาหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นและเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึดอัดที่กดทับหัวใจของหญิงสาว

        รินสูดหายใจเข้าลึกเธอบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นแม้ร่างกายยังรู้สึกเหนื่อยล้า มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะรวบผมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกาย

        ไม่นานนักเธอจึงก้าวลงมาด้านล่างในชุดเรียบร้อย กลิ่นหอมของกาแฟลอยมาเตะจมูก ก่อนที่ดวงตาจะพบกับร่างสูงสง่าของภพนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักทรงหรูในห้องรับประทานอาหาร

        “ทำอะไรเป็นบ้าง…หัดทำซะ”

        “ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้ผู้หญิงอย่างเธอมานั่งเสวยสุข” ภพพูดขึ้นโดยไม่หันมามองด้วยซ้ำ แววตาของเขาจับจ้องวิวสวนเขียวด้านนอก มือหนายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น

        คำพูดนั้นทำเอาร่างบางสะดุ้งน้อย ๆ หัวใจร่วงวูบอีกครั้ง รินก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ ขาเรียวพาตัวเองก้าวเข้าไปในครัวเพื่อหางานเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำ มือเธอแตะจับโน่นนี่ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน

        ไม่นานนักแม่บ้านสูงวัยก็ยกถาดอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะ ภพเพียงเหลือบตามองแล้วพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

         “นั่งสิ” รินค่อย ๆ นั่งลงตรงข้ามเขามือสั่นเล็กน้อยขณะหยิบช้อนขึ้นมา กำลังจะตักอาหารเข้าปากเสียงเข้มก็เอื้อนเอ่ยขึ้นอีก

         “วันนี้ทำความสะอาดบ้านให้หมดทุกซอกทุกมุม…ให้คุ้มกับเงินที่ฉันจ่ายเพื่อพาเธอเข้ามาอยู่ที่นี่” มือเล็กหยุดค้างกลางอากาศ ช้อนที่เต็มไปด้วยข้าวสั่นไหวจนแทบหกรินญาหลุบตา

ลงต่ำ ริมฝีปากสั่นระริกก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา

         “ค่ะ…”

         แววตาเศร้าไหววูบแต่เธอก็กล้ำกลืนมันลงไปมือที่กำช้อนยังคงสั่นไม่หยุด ทว่าก็ยังตักอาหารเข้าปากโดยไม่พูดอะไรต่อ สายตาของภพจับจ้องเธอเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันกลับไปมองสวนข้างนอกราวกับหญิงสาวตรงหน้าไม่สำคัญพอจะเสียเวลาใส่ใจ

         แดดยามบ่ายคล้อยสาดเข้ามาภายในคฤหาสน์หรูรินในชุดเดิมที่ยืมมาจากตู้เสื้อผ้าของป้านาแม่บ้าน กำลังยกถังน้ำขึ้นอย่างทุลักทุเลเหงื่อไหลอาบแก้มเนียนจนเส้นผมเปียกแนบหน้า เธอปาดเหงื่ออย่างเหน็ดเหนื่อยแต่ก็ไม่หยุดมือที่กำลังขัดพื้นอย่างแรง

         “คุณรินคะ…ป้าเองก็พอช่วยได้นะคะ บ้านหลังนี้มันใหญ่เกินกว่าคนเดียวจะทำไหว” ป้านาพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้สีหน้าของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

         “ไม่เป็นไรค่ะป้านา” รินญาหอบหายใจแรงแต่ยังฝืนยิ้มบาง

         “คุณภพ… เอ่อ คุณภพสั่งไว้ให้ฉันทำเองถ้าป้าช่วยฉันกลัวเขาจะไม่พอใจ” แม่บ้านถอนหายใจหนักหน่วงส่ายหน้าเล็กน้อย

         “แต่คุณผู้ชายก็ไม่เคยทำอะไรเองหรอกค่ะจะไปลงโทษคุณรินทำไม”

         “ป้าดูแล้ว…คุณรินยังไม่หายเหนื่อยเลย” รินหยุดมือแค่ครู่แล้วส่ายหน้าเบา ๆ แววตาแข็งขึ้นเล็กน้อย

         “ไม่ค่ะป้า…ฉันอยากทำเองอย่างน้อยก็อยากให้เขาเห็นว่าฉันไม่ได้อยู่เฉย ๆ” ป้านาเม้มปากแน่นก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

        “งั้นเช็ดเหงื่อหน่อยเถอะค่ะ…เห็นแล้วป้าสงสาร” รินยกมือรับมา ยิ้มเศร้า ๆ

        “ขอบคุณค่ะ…แต่ป้ากลับไปพักเถอะฉันจัดการไหวจริง ๆ” แม่บ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

        “งั้นถ้ามีอะไรไม่ไหวจริง ๆ เรียกป้านะคะ”

        “ค่ะ” รินตอบสั้น ๆ แล้วก้มหน้าลงขัดพื้นต่อมือเรียวสั่นเล็กน้อยเพราะแรงที่ใช้มากเกินไปแต่เธอกัดฟันไม่ยอมปล่อยมือ

        เวลาล่วงไปหลายชั่วโมงเสียงกวาดถูและเสียงหอบหายใจของหญิงสาวยังดังสะท้อนก้องอยู่ในคฤหาสน์ เธอทำจนกระทั่งแผ่นหลังเปียกชุ่มและแขนขาอ่อนแรง

        กระทั่งเสียงรถหรูแล่นเข้ามาในลานกว้างรินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยหัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ภพเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมสายตาเต็มไปด้วยความเครียดและความกดดันจากงาน เขามองร่างบางเพียงแวบเดียวก่อนจะก้าวผ่านไปโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ

        รินก้มหน้าลงอีกครั้งหัวใจเธอห่อเหี่ยวแววตาไหววูบเหมือนคนที่ไม่รู้จะวางตัวอย่างไรต่อไป

        ตกค่ำ…ร่างสูงกลับเข้าห้องนอนเงียบ ๆ เขาปลดเนกไทออกอย่างเหน็ดเหนื่อยแล้วล้มตัวลงบนเตียงโดยไม่หันมามอง รินที่นอนอยู่ก่อนแล้วพยายามขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากขยับคล้ายจะเอ่ยอะไร

        แต่สุดท้ายกลับเม้มแน่นปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงในห้อง ภพนอนนิ่งอยู่นานก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้นท่ามกลางความมืด

        “ฉันเกลียดครอบครัวเธอ”

        คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินก้อนใหญ่หล่นลงกลางอกรินญาเบิกตากว้างทันที หัวใจเต้นโครมครามความงุนงงถาโถมจนเธอไม่รู้จะตอบยังไง มือเล็กที่กุมผ้าห่มสั่นระริกเธอเลือกที่จะพลิกตัวหันหลังให้เขา แอบกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา

        ในความมืดนั้นภพเองก็จ้องแผ่นหลังเล็กอยู่นานแต่ไม่พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ความตึงเครียดค้างคาอยู่อย่างนั้นราวกับกำแพงที่ไม่มีใครกล้าเอื้อมมือไปพังทลาย

        เวลาก่อนหน้า…

        แดดยามสายส่องลอดกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องทำงานของบริษัท ภพในชุดสูทเรียบกริบกำลังเซ็นเอกสารด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้งก่อนที่เลขาฯ จะเปิดเข้ามา

       “คุณวิทยามาขอพบค่ะ” คิ้วเข้มขมวดมุ่นทันทีแววตาเย็นเฉียบตวัดขึ้นมอง

       “บอกแล้วใช่ไหมว่า…ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญไม่ต้องให้เข้ามา” เลขาฯ ก้มหน้ากลืนน้ำลายก่อนจะเอ่ยเบา ๆ

       “คุณวิทยาบอกว่า…เป็นเรื่องเงินด่วนค่ะ” เพียงได้ยินคำนั้น ภพก็หัวเราะในลำคอ เสียงต่ำ ๆ ปนเย้ยหยันเขาพยักหน้าอนุญาตให้เข้ามา ไม่นานนักวิทยาในชุดเชิ้ตที่ยังพับแขนลวก ๆ ก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางเสแสร้งทำเป็นสนิทสนม

       “คุณภพ…เอ่อ ลูกเขย” เสียงนั้นพยายามอ่อนลงแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง

       “ช่วงนี้การเงินติดขัดหน่อยครับเห็นว่าคุณภพพอมี…ช่วยพ่อตาแบบผมสักหน่อยสิครับ” ภพเอนหลังพิงเก้าอี้แววตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบังความรังเกียจ

       “ยังไม่ถึงเดือนดีก็มาเรียกเงินอีกแล้วเหรอครับ…คุณวิทยา” คำเรียกที่กดเสียงต่ำเจือความประชดทำเอาหน้าวิทยาแข็งค้างไปชั่วครู่แต่ก็ยังฝืนยิ้มแห้ง

       “ก็ผมต้องทำเหนื่อยแทนรินนั่นแหละ ไหน ๆ รินก็แต่งมาแล้วเธอก็ควรดูแลครอบครัวเราด้วย” ภพหัวเราะหยันออกมาเสียงดังขึ้นเล็กน้อยดวงตาคมวาววับ

       “อยากให้ดูแลหรือจริง ๆ แค่หวังจะสูบเลือดสูบเนื้อจากฉันกันแน่” คำพูดเชือดเฉือนเหมือนมีดบางเฉียบกรีดใจ วิทยาหน้าถอดสีทันทีเส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้นแต่ก็ไม่กล้าโต้แย้งตรง ๆ

       “ฉันบอกไว้ตรงนี้นะ” ภพโน้มตัวมาข้างหน้ สีหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยแรงกดดัน

       “ที่ฉันแต่งงานกับรินเพราะครอบครัวคุณเป็นหนี้ไม่ใช่หรือไง”

       “ไม่ใช่เพื่อเป็นตู้เอทีเอ็มให้ครอบครัวเห็นแก่เงินมาเดินขอเงิน…เหมือนขอทาน” ใบหน้าของวิทยาแดงก่ำด้วยความอับอาย พยายามกลืนคำพูดที่ขมปร่าในคอก่อนจะยกยิ้มฝืด ๆ แล้วรีบหันหลังออกไปทันที

       ประตูปิดลงความเงียบเข้ามาปกคลุมภพถอนหายใจแรง ดวงตาคมยังคงกรุ่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเกลียดชังที่มีต่อความเห็นแก่เงินของครอบครัวนั้นยิ่งพาลทำให้เขาหันไปเกลียดรินญาโดยไม่รู้ตัว

       เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ยามค่ำภพยังคงสีหน้ามืดมนไม่เอ่ยอะไรกับใครทั้งสิ้น เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองผู้หญิงในชุดเรียบง่ายที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ปลายโต๊ะอาหาร เพียงแค่ปัดมือให้แม่บ้านยกสำรับขึ้นไปไว้ที่ห้องทำงานแทน

       “เอาไปให้ที่ห้อง…อย่าให้ใครมากวนฉัน” เสียงแข็งของเขาเรียกให้ป้านารีบก้มหัวรับคำ

       ในห้องทำงานที่เงียบสนิทภพนั่งลงตรงโต๊ะไม้สักเขากินอาหารไปพลางพลิกแฟ้มงานไปด้วย ทว่ารสชาติอาหารกลับขมเฝื่อนในปาก ไม่ใช่เพราะรสมือแม่บ้านแต่เพราะความรำคาญที่ทับถมอยู่เต็มหัวใจ

       “แต่งงานกับครอบครัวหน้าเงิน…น่ารังเกียจสิ้นดี” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงต่ำ ๆ