บทที่ 9 ใช้ปากให้พี่ภีม

บทที่ 9

ใช้ปากให้พี่ภีม

บ้านระเบียงดาว

ฉันเดินลงจากรถเข้ามาในบ้านก็เจอพี่ริวกำลังนั่งรออยู่ ไม่เห็นมีกล่องของขวัญอะไรเลยสักชิ้น

"มานั่งนี่สิฉันมีของขวัญจะให้เธอด้วย"

"ฉันก็มีของขวัญจะให้พวกพี่เหมือนกัน พวกพี่อยากรู้ไหมว่าของขวัญของฉันมันคืออะไร"

"อืม"

คิดว่าจะแกล้งคนอย่างฉันได้เหรอ บอกเลยไม่มีทาง ฉันมองหน้าพี่ริวกับพี่ไนท์ แต่ละคนความชั่วมันบ่งบอกทั้งสีหน้าและแววตา คนพวกนี้ต้องเจอคนแบบฉันนี่แหละ มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อกัน

"มีมีดสับไก่!"

ฉับ!

"เลื่อยตัดจู๋!"

ฉับ!

"มีดปลายแหลมเอาไว้เสียบพุง!"

ฉับ!

"กรรไกรเอาไว้ตัดฉับ ๆ!"

ฉับ!

"ส่วนนี่ที่ช็อตไฟฟ้า โดนทีเป็นหมันแน่!"

 ครืดดด

เงยหน้าขึ้นมาอีกทีทั้งพี่ริวและพี่ไนท์นั่งหน้าซีดเผือด ฉันผายมือให้พวกเขาดูอุปกรณ์ของขวัญที่ฉันเอามาให้ แต่ละคนทำหน้าตาเหลอหลามาก

"พวกพี่ชอบแบบไหนคะ?" 

ฉันเอียงคอมองทั้งสองคนแต่เหมือนไม่มีใครอยากจะตอบฉัน พวกเขาลุกขึ้นแยกย้ายกันไปคนละมุม โถ่เอ๊ย! รู้นะว่าจะรวมหัวกันแกล้งฉัน ฝันไปเถอะ

คืนนี้พี่ภีมกลับบ้านผิดเวลา ปกติจะกลับไม่เกินหกโมงเย็น

นี่เกือบสองทุ่มแล้วไม่รู้ว่าหายไปไหน ฉันเดินออกมาด้านนอกแสงไฟจากหน้าบ้านก็ส่องสว่างเข้ามา พี่ภีมกลับมาแล้วสองขาของฉันวิ่ง

ดุ๊ก ๆ ออกไปเปิดประตู แล้วโบกรถให้พี่ภีมขับเข้ามาจอดในที่ประจำ

พี่ภีมเดินลงจากรถอาการเหมือนคนเมา ฉันรีบเข้าไปประคองตัวของพี่ภีมเอาไว้ เขามองหน้าฉัน กลิ่นแอลกอฮอล์หึ่งเชียว

"ไปสอบแต่เมากลับมาเนี่ยนะ ถ้ารถคว่ำหรือไปชนใครขึ้นมาจะทำยังไง"

"ขี้บ่นจริง ๆ"

"พรุ่งนี้พี่มีสอบหรือเปล่า เมาขนาดนี้เช้ามาพี่แฮงค์แน่"

"พรุ่งนี้ไม่มีสอบ ไม่มีเรียน มีสอบอีกทีวันศุกร์หน้า วันจันทร์เธอก็ไปเรียนแล้วนี่"

"ใช่ เข้าบ้านกันเถอะยุงเยอะ เดี๋ยวมันกัดพี่เป็นตุ่มแดง ๆ นะ"

เข้ามาในบ้านฉันก็รีบยกกับข้าวมาให้พี่ภีม ระหว่างที่พี่ภีมกำลังนั่งทานข้าว จู่ ๆ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินลงมาถึงสองคน พวกเขาเดินมานั่งประจำที่แล้วมองหน้าฉัน มองทำไมฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ

"พวกพี่มองหน้าฉันทำไม มีปัญหาอะไรกับฉันอีก"

"ตักข้าวให้ฉันด้วย"

"ฉันด้วย ไอ้ไนท์มึงคอยดูนะ ไปเรียนเมื่อไหร่กูจะเล่นงานยัยเด็กใหม่นี่ให้ร้องไม่ออกเลย"

"จะเล่นงานฉันแต่ตัวเองหน้ายังยับอยู่เลย พวกพี่เนี่ยนะจะทำอะไรฉันได้ ฉันมีพี่ภีมปกป้องดูแลไม่เหมือนพวกพี่หรอกน่ากลัว!"

ฉันเดินเข้ามาในครัวเพื่อตักข้าวและกับข้าวมาเพิ่ม เสียงพี่ภีมบ่นทั้งสองคนเรื่องที่ชอบกลั่นแกล้งฉันรวมถึงเรื่องผู้หญิง ฉันยืนฟังอยู่ในครัวพอจับใจความได้ว่าที่วันนี้พี่ภีมกลับดึกก็เพราะไปต่อกับผู้หญิงมา

ไม่น่าหาข้าวหาปลาให้กินเลยคนแบบนี้

เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน ชั้นล่างก็เป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับฉัน ฉันเก็บข้าวของทำความสะอาดให้เรียบร้อย เดินกลับเข้ามาในห้องหยิบหนังสือที่พี่ภีมซื้อให้รวมทั้งหนังสือของพี่ริวที่พี่ภีมเอามาให้ฉันอ่าน 

ตั้งแต่คืนนั้นทั้งสามคนก็ไม่ได้พาผู้หญิงมาที่บ้านอีกเลย คงจะกลัวว่าจะทำอะไรประเจิดประเจ้อให้ฉันเห็นอีก เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วฉันจะได้ไม่ต้องเจอภาพอุจาดตา 

เช้าวันต่อมาพี่ริวกับพี่ไนท์ไปเรียนตามปกติ ออกไปตั้งแต่แปดโมงเหลือเพียงแค่พี่ภีมที่ยังไม่ตื่น ฉันทำกับข้าวเสร็จตั้งนานแล้วนี่ก็เกือบสิบโมงทำไมยังไม่ลงมาอีก

จะขึ้นไปดูก็ไม่กล้า แต่ถ้าเกิดพี่ภีมเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ยิ่งมีข่าวพวกขี้เมาไหลตายออกมาบ่อย ๆ

ฉันรีบวางหนังสือในมือลงแล้วเดินขึ้นไปข้างบน ฉันเคยมาเก็บห้องชั้นบนอยู่หลายครั้งแต่ห้องนอนส่วนตัวฉันไม่เคยเข้า ห้องใครเป็นห้องใครละเนี่ย

"หรือว่าจะเป็นห้องนี้" 

แค่เปิดประตูเข้ามาฉันก็สัมผัสได้ถึงแอร์เย็น ๆ กลิ่นนี้มันเป็นกลิ่นน้ำหอมของพี่ภีมฉันจำได้ 

"พี่ภีมตื่นหรือยังคะ ฉันขอเข้าไปนะ"

สายตาของฉันกวาดมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นมีใครเลย หรือว่าจะเข้าห้องน้ำอยู่

("โอ๊ยยยย!") 

"พี่ภีม!" 

เสียงร้องโอดโอยดังมาจากในห้องน้ำ ฉันรีบเปิดประตูเข้าไป

แต่เพราะฟองสบู่มันทำให้ฉันลื่น ใช่ตอนนี้ฉันหน้าคะมำแถมยังไถลไปตามพื้นห้องน้ำ จนหน้าของฉันไปจ่ออยู่กับบางสิ่งบางอย่างที่มันใหญ่มาก

"ข้าวตัง! เข้ามาทำไมฉันอาบน้ำอยู่!"

"โห! ใหญ่มาก นี่พี่ภีมช่วยตัวเองอยู่เหรอคะ"

คำถามของฉันและใบหน้าที่เงยหน้าขึ้นไปมันทำให้พี่ภีมถอนหายใจ มือของเขายังกอบกุมท่อนเอ็นของตัวเองอยู่ 

"อยากเห็นใช่ไหมถึงได้เข้ามา?"

"ปะ เปล่านะคะ"

"จะดูไหมล่ะจะทำให้ดู"

จู่ ๆ ใบหน้าของฉันมันก็ร้อนผ่าวมือไม้สั่นอย่างบอกไม่ถูก ท่อนเอ็นของพี่ภีมอยู่แค่ปลายจมูกฉัน พี่ภีมกระตุกยิ้มมุมปากเขาค่อย ๆ 

ขยับข้อมือของตัวเอง

"พะ พี่ภีม... คือ.. เอ่อ..."

ฉันทำท่าจะลุกหนีแต่ก็ถูกที่ภีมคว้าตัวเอาไว้ เขาจับฉันลงมานั่งคุกเข่าเหมือนเดิม

"นี่คือการทำโทษเด็กดื้อที่เข้าห้องคนอื่นโดยไม่เคาะประตู"

"พี่จะทำอะไร ฉัน... ขอโทษ"

"อยู่เฉย ๆ"

พี่ภีมที่แสนสุภาพเรียบร้อยหายไปไหน ตอนนี้เขาเป็นคนหื่นบ้ากามจิตวิตถาร เขาจับหัวฉันกดลงไปไม่ให้ฉันลุกหนี อีกมือสาวท่อนเอ็นแรงขึ้นเรื่อย ๆ น้ำสีใสตรงส่วนหัวมันไหลออกมา เสียงกัดกรามของเขาก็ดังเข้ามาในหู

"อ่าา~"

"ถ้าน้ำของพี่มันแตกใส่หน้าฉันจะทำยังไง ฉันยังไม่อยากตายนะ"

"อ่าา~ ไม่ตายหรอก~"

ฉันยกมือขึ้นปิดปากเพราะกลัวว่าน้ำของเขามันจะพุ่งใส่ปากฉัน แต่พี่ภีมคว้ามือของฉันออกแล้วดันเจ้าท่อนใหญ่ ๆ นั่นเข้ามาในปากแทน

"อ๊อก~ อื๊อออ อี๊อีมม~ อึก!" 

พี่ภีมขยับเอวใส่ฉันแรงขึ้นเรื่อย ๆ ฉันพยายามตีหน้าขาให้เขาเอาท่อนเอ็นใหญ่ ๆ นั่นออก แต่เขาก็กดเข้ามาจนลึก มันล้วงคอฉันเพราะขนาดความยาวของเขามันยาวมากเลย 

แคก ๆ ๆ

ไอ้น้ำบ้า ๆ สีขาวมันพุ่งออกมาเต็มปากฉันเลย ฉันทั้งสำลักทั้งหายใจไม่ออก ตอนนี้พี่ภีมยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าฉัน พอเขาได้ปลดปล่อยแววตาหื่นกามมันก็หายไป เขากลับมาเป็นพี่ภีมคนเดิมแล้ว

"บ้วนปากสิแล้วออกไปรอข้างนอก ถ้าดื้ออีกครั้งนี้จะไม่ใช่แค่ปากนะ"

"พี่ภีมบ้า! ฉันไม่คุยกับพี่แล้ว คนอุตส่าห์จะมาถามว่าตื่นหรือยังหิวไหมจะเที่ยงอยู่แล้วไม่เห็นลงไป ดูพี่ทำกับฉันสิ ฉันเสียหายมันผิดผีนะรู้ไหม!"