ตอนที่ 8 ข้อเรียกร้องของชิงเถียน

จากนั้นชิงเถียนก็แจ้งข้อเรียกร้องที่เธอเตรียมไว้สำหรับครอบครัวตงฉินให้พวกเขาได้รับทราบ

“อย่างแรกเลยคือ หนูต้องการตัดขาดความสัมพันธ์กับสามคนพ่อแม่ลูกนี่ ไม่ขอเกี่ยวข้องอะไรกันอีก”

“อย่างที่สอง หนูต้องการให้พวกเขาย้ายออกจากบ้านของหนูวันนี้เลยค่ะ”

“เดี๋ยวนะ ไม่เกินไปหน่อยเหรอ เราอยู่บ้านนี้มาเป็นปีแล้ว จู่ๆแกคิดจะไล่ก็ไล่กันแบบนี้ได้ยังไงกัน” เจียลี่เอ่ยอย่างไม่พอใจ

“นั่นสิ ถึงอย่างไรเราก็เป็นญาติแกนะ” ผิงอันกล่าว

“ใช่ ฉันเป็นลุงแท้ๆของแกนะชิงเถียน” ตงฉินแย้งขึ้นอีกคน

“ญาติแบบพวกคุณฉันไม่นับหรอกนะ อยู่ด้วยแล้วมีแต่เอาเปรียบคอยสูบเลือดสูบเนื้อ หาผลประโยชน์ใส่ตัวเอง”

“โหดร้ายเลือดเย็นถึงขั้นคิดขายฉันเพื่อแลกเงิน ทรัพย์สินมีค่าและหน้าที่การงาน แบบนี้แล้วยังจะให้ฉันนับญาติด้วยอีกงั้นเหรอ”

“นั่นสิ มีญาติแบบนี้ ยิ่งกว่ามีปลิงดูดเลือดอยู่ติดตัวเสียอีก”

“ใช่ๆ ใช้แรงงานหลานตัวเองอย่างกับทาส”

“บางครั้งยังทุบตีพวกเด็กๆด้วยนะ”

“ทั้งตี ทั้งด่าว่าอย่างหยาบคายเลยล่ะ”

“ไม่ไหว..สมควรตัดขาดไปซะ”

เพื่อนบ้านต่างออกเสียงสนับสนุนชิงเถียนให้ตัดขาดกับครอบครัวตงฉิน

“เรื่องที่สาม ฉันต้องการให้พวกคุณชดใช้เงินพ่อแม่ฉันที่ทิ้งเอาไว้ให้พวกเรากลับคืนมาให้หมด”

“อีกทั้งต้องการค่าชดเชย เป็นค่าจ้างที่พวกคุณมาอยู่อาศัยที่บ้านเรา เอาเปรียบใช้แรงงานพวกเราทุกอย่างด้วย”

“ได้ไงกัน เงินพวกนั้นพวกเราก็เอามาจ่ายค่าเลี้ยงดูเธอกับน้องๆแล้วนี่” ผิงอันค้านขึ้นมาทันที

“แล้วที่พวกเราให้แกทำงานบ้าน ทำนู่นทำนี่ ก็เพราะต้องการจะสั่งสอนให้พวกแกดูแลตัวเองเป็น โตขึ้นจะได้ไม่ลำบากยังไงล่ะ” เจียลี่เอ่ยเหตุผลข้างๆคูๆ

“ตลอดสองปีมานี้พวกคุณไม่เคยให้เงินเราใช้เลยสักหยวน ไม่เคยจ่ายค่าเล่าเรียน หรืออุปกรณ์การเรียนอะไรให้เราทั้งนั้น มีแต่ฉันต้องออกไปทำงานหาเงินมาเอง”

“น้องๆก็ต้องช่วยกันเก็บพืชผักหาของป่าไปขายเพื่อนำเงินมาจับจ่ายใช้สอย ซื้อเสื้อผ้าของใช้จำเป็น”

“อีกอย่างปกติพ่อแม่ก็สอนพวกเราให้ดูแลช่วยเหลือตัวเองอยู่แล้ว เลิกเอาข้ออ้างไร้สาระมาพูดเพื่อให้ตัวเองดูดีเถอะ”

“เงินชดเชยของพ่อแม่ฉันคนละ 8,000 หยวน รวมแล้ว 16,000 หยวน”

“ส่วนเงินค่าจ้างที่พวกเราทำงานทุกอย่าง ดูแลรับใช้พวกคุณ คิดตามอัตราค่าจ้างแรงงานทั่วไป เดือนละ 250 หยวน เป็นเวลาสองปีรวม 6,000 หยวนสำหรับสามคน ฉันและน้องๆทั้งหมด 18,000 หยวน”

“เงินที่พ่อแม่พวกเราเก็บเอาไว้ให้ใช้ที่บ้านอีกทั้งหมดกว่า 25,000 หยวน ซึ่งหวังว่ามันยังคงมีอยู่ครบ ถ้าไม่ครบเชิญพวกคุณจ่ายชดเชยมาได้เลย”

“รวมเงินทั้งหมดที่เราควรได้รับเป็นจำนวน 59,000 หยวน”

“ฉันไม่คิดค่าเช่าบ้านพวกคุณก็ดีเท่าไหร่แล้ว” ชิงเถียนสรุปเอาให้ครอบครัวตงฉินตาเหลือกกันไปเลย

“จะมากไปแล้วนะ เงินบ้าอะไรเยอะแยะขนาดนั้น” เจียลี่เอ่ยอย่างไม่พอใจ

“เจียลี่ เธอผลาญเงินซื้อเสื้อผ้ารองเท้า เครื่องประดับ กระเป๋าและเปลี่ยนใหม่แทบทุกเดือน หมดเงินไปหลายพันหยวนตลอดระยะเวลากว่าสองปีมานี้ ดังนั้นเงินที่ฉันบอกคงไม่มากเกินไปหรอก”

“นอกจากว่า พวกคุณเอาเงินของพ่อแม่เราไปผลาญ” ชิงเถียนเอ่ยอย่างรู้ทัน ทำเอาสามคนพ่อแม่ลูกมีสีหน้าท่าทางร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

‘ยังดีที่สมุดบัญชีของพ่อแม่ชิงเถียนอยู่ที่เธอ และเจ้าของร่างเดิมฉลาดพอที่ไม่ยอมให้ครอบครัวตงฉินแตะต้องมัน’

“เดี๋ยวนะ เธอรู้ได้ยังไงกันว่าพ่อแม่ตัวเองเก็บเงินเอาไว้ที่บ้าน 25,000 หยวน” ผิงอันโต้แย้ง

“นั่นสิ พูดออกมาลอยๆแบบนี้ไม่ได้นะ” เจียลี่ค้าน ส่วนตงฉินไม่ได้เอ่ยอะไร เพราะพูดไม่ออกเนื่องจากมันเป็นความจริงที่น้องชายกับน้องสะใภ้เก็บเงินไว้ให้เด็กทั้งสามใช้จ่ายตามนั้น

“ฉันมีจดหมายที่พ่อแม่ฝากเอาไว้กับผู้บังคับบัญชาก่อนออกไปปฏิบัติหน้าที่เสี่ยงอันตรายทุกครั้ง ในนั้นระบุรายการทรัพย์สินที่มีเอาไว้ทั้งหมด”

“โดยผู้บัญชาการของพวกท่านเป็นพยานรู้เห็น พวกคุณอยากให้ฉันเชิญมาไหมล่ะ จะได้รู้ว่าพวกคุณทำอะไรกับลูกหลานวีรชนอย่างพวกเราเอาไว้บ้าง”

ชิงเถียนเอ่ยถึงจดหมายที่เจ้าของร่างเดิมเก็บเอาไว้กับตัวซึ่งมีอยู่จริง และเป็นความฉลาดที่เธอไม่ปล่อยให้ญาติเลวๆล่วงรู้

“มะ ไม่ต้อง ไม่ต้องเชิญท่านมาหรอก เรายินดีชดเชยให้เธอทั้งหมดตามนั้นแหละ” ตงฉินรีบเอ่ยขึ้นมาทันที

เพราะหากเรื่องที่ครอบครัวเขาเอาเปรียบ ทำร้ายลูกหลานวีรชนทหารรู้ไปถึงหูเจ้านายระดับสูง พวกเขาคงได้รับโทษหนักเป็นแน่

“เอาล่ะในเมื่อตกลงกันได้แล้วก็ทำตามที่เถียนเอ๋อกล่าวเถอะ” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยสรุป เหล่าเพื่อนบ้านส่งเสริมเต็มที่ สุดท้ายครอบครัวตงฉินก็เอ่ยอ้างแก้ตัวอะไรไม่ได้อีก