ตอนที่ 9 สะสางไปทีละเรื่อง

ชิงเถียนร่างจดหมายตัดความสัมพันธ์กับครอบครัวของลุงเธอ โดยมีหัวหน้าหมู่บ้านหลินและทุกคนอยู่ร่วมเป็นพยานในการลงลายมือชื่อของทั้งสามคนพ่อแม่ลูกด้วย

            จากนั้นตงฉินก็ทำสัญญานำเงินมามอบให้ชิงเถียนทั้งหมด 59,000 หยวน โดยมอบเงินที่มีติดตัวและเก็บเอาไว้ที่บ้านก่อน 28,500 หยวน

ส่วนที่เหลือจะเบิกมาให้จากธนาคารภายในวันรุ่งขึ้น ท่ามกลางสายตาพยานทุกคน

            ทั้งยังยอมเก็บข้าวของตัวเองเพื่อเตรียมตัวย้ายออก เนื่องจากตอนเข้ามาก็แทบจะเข้ามามือเปล่า เวลาออกไปจึงไม่สมควรมีอะไรติดตัวกลับไปมากมายนัก

โดยชิงเถียนกับน้องๆรวมทั้งเหล่าเพื่อนบ้านมาคอยควบคุมอย่างใกล้ชิด ไม่ให้พวกเขาหยิบอะไรที่ไม่ใช่ของตนติดมือไปด้วย

            “เอาล่ะจบเรื่องภายในครอบครัวสกุลเยว่แล้วสินะ ถ้างั้นพวกเราขอตัวก่อนก็แล้วกัน” นายท่านสือเอ่ยขึ้นพร้อมทำท่าจะเดินออกไป

            “เดี๋ยวสิ ใครว่าเรื่องจบแล้วล่ะ ยังมีเรื่องสำคัญมากที่ยังไม่ได้สะสางซึ่งพวกคุณสกุลสือมีส่วนร่วมในนั้นด้วย” ชิงเถียนเอ่ยรั้งสองพ่อลูกสกุลสือเอาไว้

            “เรื่องอะไรอีกล่ะ” จื่อโม่ถามอย่างไม่พอใจ

            “เรื่องที่พวกคุณสองคนร่วมมือกับเยว่ตงฉินและครอบครัวค้ามนุษย์โดยมีฉันเป็นเหยื่อยังไงล่ะ” ชิงเถียนเอ่ย ทำเอาครอบครัวตงฉินกับสกุลสือตกตะลึงตาค้างเพราะลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย

            “ไม่นะ เราไม่ได้รู้เห็นด้วย เราเองก็โดนครอบครัวตงฉินหลอกลวงมาเหมือนกัน”

นายท่านสือรีบกล่าวทันที ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นเช่นนั้นจริงๆ โดยอีกส่วนคือพวกเขาคิดใช้อำนาจเงินและกำลังคนบีบบังคับชิงเถียนด้วยนั่นเอง แต่ข้อนี้พวกเขาไม่มีวันยอมรับแน่

“ตงฉิน นายเอาเงิน 10,000 หยวนคืนกลับมาให้เราเดี๋ยวนี้ ส่วนข้าวของเครื่องใช้ที่เราเตรียมเอาไว้เป็นสินสอด อย่าหวังว่าจะได้มันอีกเลย” จื่อโม่รีบกล่าวกับตงฉิน

ซึ่งครอบครัวตงฉินสามคนพ่อแม่ลูกทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก คิดเสียดายเงินทองสินสอดของมีค่าไม่น้อย

“ดะ ได้ครับ” ตงฉินจนใจหมดคำพูดนอกจากยอมคืนเงินให้สกุลสือ โดยตกลงว่าจะเอาไปชดใช้คืนให้พวกเขาในวันพรุ่งนี้เช่นกัน

“โธ่ ไม่น่าเลยแม่ เงินกับข้าวของพวกนั้นมีค่าหลายหมื่นหยวนเลยนะ” เจียลี่บ่นเสียดาย

“แล้วไง แกจะแต่งแทนนังนั่นไหมล่ะ” ผิงอันถามบุตรสาวซึ่งทำหน้าตกใจพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ

‘ใครจะไปแต่งงานกับคนไม่เอาถ่าน เป็นอันธพาล ชอบใช้ความรุนแรงอีกทั้งยังมักมาก ลวนลามผู้หญิงไปทั่วแบบนั้นกัน’ เจียลี่คิดพร้อมทำท่าสยองขนลุกขนพองขึ้นมาทันที

สกุลสือรีบขอตัวจากไปหลังตกลงกันได้ โดยไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องแต่งงานอย่างไม่เต็มใจที่โยงไปสู่การค้ามนุษย์ด้วย

“เอาล่ะทีนี้ก็เหลือพวกคุณแล้ว เยว่ตงฉิน ผิงอัน เจียลี่” ชิงเถียนหันกลับมาหาญาติตัวร้าย

“อะไรกัน สกุลสือกลับไปแล้วไง งานหมั้นงานแต่งตอนนี้ไม่มีแล้ว แกยังต้องการอะไรอีก” เจียลี่โวยวาย

“นั่นสิ อย่าให้มันเกินไปนักนะชิงเถียน” ผิงอันเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“ใช่ พวกเรายกเลิกการแต่งงานระหว่างเธอกับสกุลสือแล้ว ยังจะเอาอะไรอีกล่ะ” ตงฉินโวยวาย

“คิดว่าวางแผนทุกอย่าง ก่อเรื่องเอาไว้ถึงขั้นรับเงินจากสกุลสือมาแล้วด้วย 10,000 หยวน”

“พอเรื่องไม่ได้เกิดขึ้นจริงเพราะโดนแฉความผิดขึ้นมาแล้วจะรอดพ้นข้อหาค้ามนุษย์ กลั่นแกล้งรังแกลูกหลานวีรชนไปได้งั้นเหรอ”

ชิงเถียนเอ่ยอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้ ทำเอาสามคนพ่อแม่ลูกหน้าซีดเผือดทีเดียว

‘เธอต้องเอาคืนแทนเจ้าของร่างเดิมที่จากไปแล้ว กับน้องๆที่ได้รับทุกทรมานเนื่องด้วยการกระทำร้ายกาจของคนพวกนี้ให้ได้’

“ใช่ๆ สามคนพ่อแม่ลูกนี่สมควรได้รับโทษ”

“ถูกต้อง ทำกับหลานตัวเองแบบนี้ได้ยังไงกัน”

“นั่นสิ เข้ามากอบโกยผลประโยชน์ทุกอย่าง กระทั่งคิดขายหลานตัวเองแท้ๆ”

“เลวขนาดนี้ต้องโดนลงโทษให้เข็ด”

เสียงผู้คนประณามสาปแช่งครอบครัวตงฉินกันยกใหญ่ ชิงเถียนหันไปสบตาน้องของเธอและยิ้มให้กันอย่างพอใจ ในที่สุดพวกเขาก็จะได้รับความเป็นธรรม ชำระแค้นกับญาติผู้ร้ายกาจเสียที

“พี่ชิงเถียน พี่เก่งมากเลยที่จัดการคนพวกนี้ได้” ลู่จิวกล่าว

“นั่นสิ ทั้งเก่งและกล้าหาญมากเลยค่ะ” ชิงหลันเอ่ยอย่างภาคภูมิใจในตัวพี่สาว

ซึ่งน้องฝาแฝดของเธอนึกแปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงของพี่สาวที่เคยสุภาพเรียบร้อย เงียบๆไม่ค่อยกล้าเอ่ยอะไร อีกทั้งยังขี้เกรงใจเคารพผู้อาวุโส แต่ยามนี้กลับเปลี่ยนไปราวคนละคน

แต่เมื่อเป็นการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีพวกเขาก็ยินดียิ่งนัก ที่สำคัญพวกเขาคิดว่าคงเป็นเพราะเหตุการณ์ร้ายที่เกิดขึ้นกับพี่สาวจนเกือบถูกขายให้กับคนเลว บีบบังคับให้ชิงเถียนแข็งแกร่งลุกขึ้นมาสู้นั่นเอง