ความเจ็บร้าวที่ช่วงล่าง

พริกแกงปิดประตูห้องตรวจ หันกลับมามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เธอชะงักไปนิดเมื่อเห็นว่าหมอสูติฯ เป็นผู้ชายตัวใหญ่ไหล่กว้าง แถมยังใส่แมสก์ปิดหน้าปิดตาและสวมแว่นตากรอบใส แต่ด้วยความที่คลินิกนี้มีชื่อเสียง และอาการปวดร้าวที่ช่วงล่างมันประท้วงอย่างหนัก เธอเลยพยายามปัดความกังวลทิ้งไป

'หมอสูติฯ เขาเห็นของพวกนี้มาจนเบื่อแล้วแหละน่า ไม่เห็นต้องอายเลยพริกแกง' เธอปลอบใจตัวเอง

"ส... สวัสดีค่ะคุณหมอ" พริกแกงยกมือไหว้ ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้

ตุลย์นิ่งอึ้งไปสามวินาที ก่อนที่ความร้ายกาจจะแล่นปราดเข้ามาในหัว นัยน์ตาคมดุที่เคยหงุดหงิดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายวิบวับอย่างคนเจอเรื่องสนุก ชายหนุ่มประสานมือไว้บนโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

"เชิญนั่งครับ" ตุลย์ผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

พริกแกงพยักหน้ารับ ค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แต่แค่สะโพกแตะโดนเบาะ อาการปวดร้าวก็แล่นแปลบขึ้นมาจนเธอต้องนิ่วหน้า เผลอร้อง "อูย..." ออกมาเบาๆ ก่อนจะขยับจัดท่านั่งให้ฝั่งซ้ายรับน้ำหนักแทนเพื่อลดความเจ็บปวด

ตุลย์มองท่าทางทุลักทุเลนั้นแล้วลอบยิ้มกริ่มอยู่ใต้หน้ากากอนามัย

'เดินขาถ่างเป็นนกเพนกวินขนาดนี้ คงจะรู้ซึ้งถึงฝีมือพี่แล้วสินะ'

พริกแกงก้มหน้ามองมือตัวเองที่บีบเข้าหากันแน่นบนตัก แก้มใสเริ่มซับสีเลือดฝาดด้วยความกระดากอาย

"คือ... ฉัน... เอ่อ... ฉันเจ็บค่ะหมอ"

ตุลย์กลั้นขำจนไหล่สั่นนิดๆ เขาแกล้งดัดเสียงเข้มให้ดูน่าเชื่อถือ

"เจ็บตรงไหนครับ"

พริกแกงเม้มปาก กวาดสายตาล่อกแล่กไปรอบห้อง "เจ็บ... ข้างล่างค่ะ เจ็บมาก เดินแทบไม่ไหวเลย"

"อืม..." ตุลย์ลากเสียงยาวในลำคอ พยักหน้าช้าๆ แววตาจ้องมองคนตัวเล็กไม่กะพริบ "ถ้าเจ็บข้างล่าง หมอก็คงต้องขอตรวจดูหน่อยนะครับ เชิญด้านหลังม่านเลยครับ"

พริกแกงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันไปมองม่านสีเขียวที่ปิดกั้นโซนตรวจไว้ หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความประหม่า เธอเดินกระเผลกลากขาเข้าไปหลังม่านสีเขียว จัดการถอดกางเกงวอร์มและกางเกงชั้นในออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงขาหยั่งด้วยความคุ้นชินจากการอ่านรีวิวในอินเทอร์เน็ตมาหมาดๆ

ตุลย์ลุกจากเก้าอี้ เดินตามเข้ามาหลังม่านอย่างเนียนๆ แต่ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า...

เชี่ย!

วิศวกรหนุ่มช็อกตาตั้ง! สติที่เคยมีหลุดลอยหายไปในพริบตา เขายืนตัวแข็งทื่อ มองพริกแกงที่นอนอ้าขาอยู่บนเตียงขาหยั่งหน้าตาเฉย!

ตุลย์รีบหันขวับมองไปทางอื่น ใบหน้าหล่อเหลาเห่อร้อนจนแทบจะระเบิด เขาไม่ได้กะจะล่วงเกินหรือแอบดูอะไรเธอเลยสักนิด แค่กะจะเดินตามเข้ามาขู่ให้กลัวเล่นๆ ใครจะไปคิดว่ายัยตัวแสบจะใจกล้าหน้าด้านถอดกางเกงขึ้นขาหยั่งรอแบบนี้!

ชายหนุ่มพยายามคีปคูลสุดชีวิต เขาลากเก้าอี้ล้อเลื่อนมานั่งทิ้งระยะห่างให้ไกลจากปลายเตียงพอสมควร คว้าแฟ้มประวัติเปล่าๆ ขึ้นมาถือเป็นเกราะกำบัง สายตาจ้องเขม็งไปที่กระดาษ ไม่ยอมมองต่ำลงไปเด็ดขาด

"เอ่อ... แผลช้ำนิดหน่อยนะครับ..." ตุลย์แกล้งดัดเสียงเข้มพูดลอยๆ ออกไป มือหนากำขอบแฟ้มประวัติแน่นจนข้อกะเก็ง "หมอขอซักประวัติก่อนละกันนะครับ"

"ค... ค่ะ" พริกแกงตอบเสียงสั่น หลับตาปี๋ไม่กล้ามองหน้าหมอ

"มีแฟนหรือยังครับ?" ตุลย์ยิงคำถามแรก

"พ... เพิ่งเลิกค่ะ"

"แล้วไปทำอะไรมาครับ ถึงได้เจ็บขนาดนี้" ชายหนุ่มถามจี้ แอบซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้แมสก์

"หนู... ฉันเมาค่ะ" พริกแกงตอบอ้อมแอ้ม ใบหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู "เมามากจนจำอะไรไม่ได้เลย"

"มีเพศสัมพันธ์ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ครับ" ตุลย์กลั้นหายใจรอฟังคำตอบ

พริกแกงกัดริมฝีปากแน่น ตอบเสียงแผ่วเบาจนแทบกระซิบ

"ครั้งแรก... เมื่อคืนค่ะ"

รอยยิ้มกริ่มจุดประกายขึ้นบนริมฝีปากหยักลึกภายใต้หน้ากากอนามัยทันที หัวใจของวิศวะหนุ่มพองโตอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกหงุดหงิดที่โดนทิ้งเงินสองพันฟาดหัวมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความภูมิใจที่ได้เป็นคนแรกของเธอ

"แล้ว..."

ตุลย์กำลังจะอ้าปากถามต่อเพื่อปั่นประสาทคนตัวเล็กให้เขินตาย ทว่า...

ครืดดดด!

เสียงประตูห้องตรวจถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง!

"ไอ้ตุลย์! แกไปทำบ้าอะไรอยู่หลังม่านฮะ!"

เสียงตวาดลั่นของหมออรดังก้องห้องตรวจ ตามด้วยฝีเท้าหนักๆ ที่เดินจ้ำพรวดเข้ามา ตุลย์สะดุ้งสุดตัว รีบเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ราวกับติดสปริง

ส่วนพริกแกงที่นอนอยู่บนเตียงขาหยั่งก็เบิกตากว้าง หันขวับไปมองผู้หญิงวัยกลางคนในชุดกาวน์ที่เพิ่งเดินทะลุม่านเข้ามาด้วยความช็อกขั้นสุด!