โลกกลมเกินไปแล้ว

กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผลและกลิ่นยาฆ่าเชื้อเฉพาะตัวของสถานพยาบาลลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ

ณ ห้องตรวจหมายเลขสาม ภายในคลินิกสูตินรีเวชชื่อดัง

ตุลย์นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับบึ้งตึง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดคอวีสีขาวทับด้วยเสื้อเชิ้ตยีนส์สีเข้มที่พับแขนขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนตามท่อนแขนแกร่งบ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นที่ยังไม่สงบลง

"แกไม่ต้องมาทำหน้าบูดบึ้งใส่แม่เลยนะไอ้ตุลย์!"

เสียงทรงอำนาจของ หมออินธุอร หรือ หมออร สูตินรีแพทย์หญิงวัยกลางคนเจ้าของคลินิกดังขึ้น เธอยืนเท้าสะเอวมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความหงุดหงิด

"ทิ้งยัยกันย์ให้เมาเละเทะอยู่ที่ผับจนเพื่อนต้องแบกกลับบ้าน แล้วแกหายหัวไปไหนมาทั้งคืนฮะ! โทรไปก็ไม่รับสาย รู้ไหมว่าแม่กับพ่อเป็นห่วงขนาดไหน!"

ตุลย์ถอนหายใจยาว ปรับสีหน้าให้ดูอ่อนลงเมื่อเผชิญหน้ากับมารดา

"ผมขอโทษครับแม่ เมื่อคืนผมมี... 'ธุระด่วน' ต้องไปจัดการจริงๆ จังหวะมันฉุกละหุกเลยไม่ได้โทรบอก"

"ธุระด่วนอะไรของแก ด่วนกว่าความปลอดภัยของพี่สาวแกอีกเหรอ!" หมออรหรี่ตาจับผิด "แล้วดูทำหน้าเข้า แผ่รังสีฆาตกรออกมายันหน้าคลินิก ใครไปเหยียบตาปลาแกมาเนี่ย"

'ก็ยัยตัวแสบตึกข้างๆ ไงครับแม่ ขโมยเสื้อแจ็กเกตลูกแม่ไป แถมยังทิ้งเงินฟาดหัวไว้ให้อีก'

ตุลย์ได้แต่ตอบในใจ เขาขบกรามแน่น

"ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมแค่... หงุดหงิดเรื่องโปรเจกต์จบนิดหน่อย" ชายหนุ่มตอบหน้าตาย

"ไม่ต้องมาอ้างโปรเจกต์เลย" หมออรส่ายหน้า เอื้อมมือไปหยิบหน้ากากอนามัยสีฟ้าบนโต๊ะโยนใส่หน้าอกลูกชาย "เอาแมสก์ไปใส่ปิดหน้าไว้เลยไป หน้าตาแกตอนนี้เหมือนพร้อมจะฆ่าคนไข้แม่ทิ้งตลอดเวลา เดี๋ยวเขาพากันตกใจวิ่งเตลิดออกจากคลินิกกันพอดี"

ตุลย์รับหน้ากากอนามัยมาสวมลวกๆ ดึงสายรัดเกี่ยวหู ปิดบังใบหน้าตั้งแต่จมูกลงมา เหลือเพียงนัยน์ตาคมกริบที่ยังคงฉายแววดุดัน

"เดี๋ยวแม่ต้องออกไปดูเคสคนไข้ที่ห้องตรวจหนึ่งแป๊บนึง แกนั่งเฝ้าห้องนี้ไว้ก่อน อย่าเพิ่งหนีกลับล่ะ มีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาว" หมออรสั่งการเสียงเฉียบขาดก่อนจะเดินเปิดประตูออกไปจากห้อง

ตุลย์ขยับตัวนั่งหลังตรง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง วางแขนพาดบนโต๊ะตรวจของหมออร นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรูอย่างเป็นจังหวะ สมองกำลังคิดหาวิธีสืบหาตัวหญิงสาวคนนั้น เขารู้แค่ว่าเธอเรียนคณะสถาปัตย์ฯ ตึกข้างๆ แต่ไม่รู้ชื่อจริง ไม่รู้เบอร์โทร ไม่รู้ที่อยู่

"รอเปิดเทอมก่อนเถอะ... พี่จะบุกไปทวงเสื้อคืนถึงโต๊ะดราฟต์เลยคอยดู"

ตุลย์พึมพำเสียงลอดไรฟัน สายตาเหลือบไปเห็นแว่นตากรอบใสของหมออรวางอยู่บนโต๊ะ ด้วยความเบื่อหน่ายประกอบกับอยากกวนประสาทแม่ ชายหนุ่มเลยคว้าแว่นตานั้นมาสวมเล่นๆ

"เชิญคุณภฤศภัคที่ห้องตรวจหมายเลขสามค่ะ"

เสียงประกาศเรียกคิวจากลำโพงหน้าห้องดังขึ้น

แกร๊ก...

บานประตูห้องตรวจถูกเลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า

ผู้หญิงคนหนึ่งค่อยๆ แทรกตัวเข้ามาในห้อง ท่าทางการเดินของเธอดูประหลาดพิลึก เธอเดินถ่างขาออกเล็กน้อย ทิ้งน้ำหนักลงบนเท้าแต่ละก้าวอย่างระมัดระวังประหนึ่งคนเป็นริดสีดวงกำเริบขั้นรุนแรง

ตุลย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เตรียมจะอ้าปากบอกว่าหมอไม่อยู่ แต่คำพูดทั้งหมดกลับถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับ... เสื้อแจ็กเกตหนังสีดำตัวโคร่งที่คุ้นตา!

นั่นมันเสื้อแจ็กเกตของเขา!

สายตาคมกริบเลื่อนตวัดขึ้นมองใบหน้าของคนไข้ที่เพิ่งเดินเข้ามา หญิงสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงมัดเป็นก้อนหลวมๆ รอยคล้ำใต้ตาจางๆ ขัดกับผิวขาวจัดและริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ

พริกแกง!

โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว! หรือนี่คือแต้มบุญของคนหล่อที่สวรรค์ส่งโจรขโมยเสื้อแจ็กเกตมาประเคนให้ถึงที่!