ภาระฉิบหาย

ตอนที่ 2

ภาระฉิบหาย

เสียงเพลง ระเบิดจังหวะกระแทกไปทั่วผับ แสงไฟสลับสีวิบวับทำให้ผู้คนเหมือนหลุดเข้าไปในโลกที่ไร้กฎ

เพียงฝันกับมัดหมี่เบียดตัวฝ่าฝูงชนออกจากฟลอร์ มาหยุดที่โต๊ะเล็กใกล้มุมบาร์ ใบหน้าของเพียงฝันแดงระเรื่อจากเสียงเพลงและบรรยากาศที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“แก สนุกโคตร…”

เพียงฝันพูดพลางปัดผมที่หล่นปรกหน้า

มัดหมี่ยิ้มกว้าง มือเอื้อมไปหยิบเมนูค็อกเทลส่งให้

“พักก่อนเพื่อน เดี๋ยวฉันสั่งให้ มาครั้งแรกต้องลองอะไรหวาน ๆ”

เพียงฝันยิ้มรับโดยไม่ทันคิดอะไร

“แกสั่งเลย ฉันเอาตามแก”

ทันทีที่เพื่อนสาวหันไปเรียกบาร์เทนเดอร์ มัดหมี่ล้วงมือเข้ากระเป๋าคลัตช์ นิ้วเรียวสัมผัสซองเล็กที่วายุให้มา หัวใจเต้นรัวจนรู้สึกเสียงดังแข่งกับเพลง

ตอนนี้แหละ ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเห็น

“ได้สองแก้วค่ะ Sex on the Beach”

เธอบอกเสียงดังแข่งกับจังหวะเพลง ก่อนหันมาส่งยิ้มร่าให้เพียงฝัน

ไม่นาน แก้วค็อกเทลสีสวยถูกยกมาวางตรงหน้า แก้วสูงแต่งด้วยส้มฝานและเชอร์รี่น่าดื่มจนเพียงฝันเผลอกลืนน้ำลาย

มัดหมี่ถือโอกาสโน้มตัวไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งยกแก้วตัวเองขึ้นเหมือนจะดูด แต่ปลายนิ้วอีกข้างฉีกซองผงเล็ก ๆ อย่างแนบเนียน หยอดลงในแก้วของเพื่อนสนิทเพียงเสี้ยววินาที ก่อนใช้หลอดคนเบา ๆ

“อ่ะนี่…”

มัดหมี่ยื่นแก้วให้อย่างไม่ให้เพื่อนทันลังเล

เพียงฝันยิ้มกว้าง ยกแก้วขึ้นชนกับของมัดหมี่

“ขอบคุณนะ”

เสียงหัวเราะของทั้งคู่กลบความลับที่กำลังละลายอยู่ในน้ำสีสด กลิ่นแอลกอฮอล์หอมหวานปกปิดยาปลุกเซ็กส์ที่กำลังรอเวลาทำงาน

เพียงฝันยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก รสหวานผสมขมไหลลงลำคอโดยที่เธอไม่เอะใจเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตทอประกายสนุกสนาน ขณะที่มัดหมี่เพียงยกมุมปากยิ้มบาง

เสียงเพลงยังคงบรรเลงหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไฟสีแดงสลับฟ้ากระพริบถี่ราวจะสะกดให้ทุกคนหลงลืมสติ

เพียงฝันยกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดน้ำไหลลงคอพร้อมความร้อนที่แผ่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว

เธอหัวเราะกับมัดหมี่อย่างมีความสุข ก่อนจะถูกเพื่อนสาวลากกลับไปกลางฟลอร์อีกครั้ง ร่างเพรียวในเดรสสายเดี่ยวสีดำขยับไปตามจังหวะเหมือนเคย แต่ไม่กี่นาทีต่อมา ความรู้สึกแปลก ๆ ก็แล่นเข้ามาในร่าง

ทำไม…ร้อนจัง หัวมันหมุน

หญิงสาวยกมือแตะขมับ ลมหายใจเริ่มติดขัด หน้าอกขยับถี่ขึ้นเหมือนหายใจไม่ทั่วปอด ดวงตากลมโฟกัสภาพตรงหน้าไม่ได้ แสงไฟกลับพร่ามัวราวกับโลกหมุนช้าลง

“มัดหมี่…”

เธอเรียกเสียงแผ่ว พยายามยกมือเกาะแขนเพื่อน แต่เสียงเพลงกลบคำพูดจนแทบไร้ความหมาย

ยากำลังทำงาน ความร้อนแผ่ลามจากท้องน้อยขึ้นสู่ใบหน้า ลามไปถึงปลายนิ้วเหมือนมีไฟซ่อนอยู่ใต้ผิว

ร่างกายเธอร้อนผ่าวจนเส้นผมที่แนบแก้มกลายเป็นความรำคาญที่อยากสลัดทิ้ง ใจเต้นแรงเกินไปจนเหมือนจะระเบิด

ขาเรียวสั่นระริกเมื่อพยายามยืนตามจังหวะดนตรี แต่ความรู้สึกเหมือนพื้นหายไปใต้ฝ่าเท้าทำให้เธอเริ่มเซ ซบลงกับไหล่ใครสักคนโดยไม่รู้ตัว

“นี่ แกโอเคปะเพียงฝัน”

เสียงมัดหมี่ดังขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะห่วง ดวงตาของเธอกลับเหลือบไปมองวายุที่ยืนรออยู่มุมบาร์อย่างใจเย็น ทั้งคู่สบตากันราวกับเข้าใจ

เพียงฝันพยายามฝืนยืนตรง ดวงตากลมโตพร่ามัว น้ำเสียงแหบพร่า

“ฉัน…เวียนหัว”

ร่างกายเธอร้อนจัดจนรู้สึกได้แม้ผ่านผ้าเดรสบางเฉียบ

จังหวะนั้น มัดหมี่กุมแขนเพื่อนแน่น ดึงร่างที่แทบไร้แรงให้พ้นฟลอร์เต้นรำ กึ่งประคองกึ่งลากไปทางโซนที่ผู้คนบางตากว่าเดิม

มุมที่แสงไฟไม่ส่องถึงและเสียงเพลงแผ่วลงเล็กน้อย

“หมี่…ฉันมึน…ไม่ไหวแล้ว”

เสียงเพียงฝันพร่าแผ่วแทบขาดใจ นิ้วเรียวเกาะแขนเพื่อนแน่น ร่างกายร้อนเหมือนมีไฟเผา

มัดหมี่เหลือบมองเพื่อนนิ่ง ดวงตากลมโตของเพียงฝันพร่ามัว น้ำตาคลอเพราะแรงยาที่แล่นพล่าน มัดหมี่กดมุมปากยิ้มบาง ก่อนส่งสัญญาณตาไปที่วายุที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล

วายุยิ้มร้าย ก้าวเข้ามาช้า ๆ พร้อมกับร่างสูงในเสื้อเชิ้ตที่มีกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหล้าติดตัว มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกง สายตากวาดมองเพียงฝันราวกับเหยื่อที่รอเวลา

“ไม่ไหวแล้วใช่ไหมน้อง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงรอยเยาะ ขณะที่เพียงฝันพยายามจะปฏิเสธแต่ลำคอแห้งผาก ไม่มีเสียงไหนเล็ดลอดออกมา นอกจากเสียงหอบ

มือใหญ่ของวายุเอื้อมไปจับแขนเล็กอย่างถือสิทธิ์ ร่างของเพียงฝันถูกดึงลุกขึ้นโดยแทบไม่มีแรงต้าน ดวงตากลมสั่นระริกเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ปากแดงระเรื่อเผยอหอบพร้อมเสียงกระซิบแผ่ว

“ปล่อย…ฉัน…กลับห้อง”

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

วายุยิ้มเย็น มองไปที่มัดหมี่ที่ยืนเฉยเหมือนไม่เห็นอะไร ดวงตาเพียงฝันพร่าเลือน แทบไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนสนิทถึงนิ่ง

ร่างของเพียงฝันที่ถูกวายุลากออกมาจากแสงสี มือใหญ่ของเขากุมแขนเล็กแน่นราวจะไม่ให้หลุดหนี

“ปล่อย…ฉัน…ขอร้อง”

เสียงแผ่วเหมือนจะขาดหายของเพียงฝันดังขึ้น ลมหายใจถี่สั่นเหมือนคนเพิ่งวิ่งมาราธอน ร่างกายร้อนจัดจนเดรสบางแนบกับผิวชื้นเหงื่อ ดวงตากลมโตพร่ามัวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก น้ำตาคลอเบ้า แต่ก็ไม่มีใครช่วย

“อย่าดื้อสิ”

วายุเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาแฝงรอยร้ายก่อนก้มกระซิบข้างหู

“เดี๋ยวก็จะชอบเอง…”

เพียงฝันสะอื้นเงียบ สติที่เหลือน้อยนิดสั่งให้ฝืนขืนตัว แต่แรงยาที่แล่นพล่านในเลือดทำให้ร่างเธออ่อนระทวยราวกับคนมีมีทางสู้

และจังหวะที่วายุกำลังจะพาเธอผ่านประตูหลัง

เสียงทุ้มต่ำของใครสักคนก็แทรกเข้ามาอย่างเย็นเยียบ

“จะพอเธอไปไหน”

เสียงนั้นทำให้วายุชะงักเท้าทันที เขาหันขวับไปตามต้นเสียง ดวงตาแข็งกร้าวสบเข้ากับสายตาคมกริบของคอปเตอร์ที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล

แสงไฟนีออนจากด้านในสะท้อนบนกรอบหน้าเรียบตึงของเขา ท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนจะระเบิดในวินาทีถัดมา

คอปเตอร์อยู่ในเสื้อเชิ้ตดำติดกระดุมเพียงครึ่ง เผยรอยสักสีเข้มที่โผล่พ้นคอเสื้อ ดวงตาเย็นจัดราวกับจะเผาให้มอด สองเพื่อนสนิทไทเกอร์กับพอขยืนห่างออกไป มองอย่างรู้ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่แน่

“เกี่ยวอะไรรกับนายด้วย”

วายุเลิกคิ้ว หัวเราะเยาะในลำคอ “เธอเมา ฉันแค่จะพาเธอกลับ”

“รู้จักกัน?”

เสียงคอปเตอร์ต่ำลงทีละนิดพร้อมร่างสูงที่ก้าวเข้าใกล้

“ชะ…ใช่”

ดวงตาคมจ้องเพียงฝันที่ซบพิงกำแพงเหมือนจะล้มทั้งยืน แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากสั่นระริกเพราะแรงยามากกว่าความเมา

มือใหญ่คว้าข้อมือเพียงฝันดึงเข้าหาตัวแรงจนหลุดจากมือวายุ ร่างเล็กแทบปลิวเข้ากับอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ของเขาโอบรัดไปทั่วสติที่เหลือน้อยนิดของเธอ

“มึงรีบไสหัวไปซะ…”

คอปเตอร์สั่งเสียงเย็นแววตายังคงตรึงอยู่ที่วายุ

วายุยกยิ้มมุมปาก

“มึงอยากมีปัญหาเหรอไอ้สัส”

“ก็มาสิ…”

คอปเตอร์ตอบเสียงต่ำตามองชายหนุ่มตรงหน้าไม่ละ

วายุหัวเราะในลำคออย่างไม่กลัว

“น่าตลก ปล่อยเธอคืนมาให้กู ถ้าไม่อยากมีเรื่อง”

เสียงหัวเราะเยาะนั่นคือประกายไฟก่อระเบิดในอกคอปเตอร์ทันที ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ มือใหญ่ดันเพียงฝันไปพิงกำแพงเบา ๆ ก่อนก้าวเข้าไปประชิดวายุอย่างคนพร้อมจะฆ่า

“อยากลองไหมว่ากูทำอะไรได้บ้าง”

บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะระเบิดในวินาทีถัดมา

คอปเตอร์ยืนจ้องวายุด้วยสายตาเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์เหมือนจะสังหาร เส้นเลือดบนขมับนูนขึ้นชัด ขากรรไกรขบแน่นจนขึ้นสัน

“มึงแม่งกล้าดี…ลากผู้หญิงที่ไม่เต็มสติมาแบบนี้”

น้ำเสียงทุ้มต่ำกดลึกจนเย็นเยียบ แต่แฝงแรงโทสะที่เดือดอยู่ใต้ผิว

วายุหัวเราะในลำคอ ยกมือปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนเหมือนจะโชว์ความไม่กลัว

“แล้วไงวะ ก็อีนี่มันร่านเองนี่น่า”

คำพูดนั้นเหมือนเชื้อไฟ หมัดหนักของคอปเตอร์พุ่งเข้าไปที่กรามวายุเต็มแรง

ผั่ก!

เสียงต่อยดังสนั่นก้องในทางเดินร้าง ตัววายุหงายไปชนผนัง ก่อนจะสะบัดหน้า กลิ่นคาวเลือดจากมุมปากทำให้ยิ้มของมันบิดเบี้ยวราวสัตว์ป่า

“ไอ้สัส!มึงกล้าต่อยกูเหรอ”

วายุคำราม พุ่งหมัดสวนกลับอย่างไม่คิด กล้ามแขนขึ้นเป็นมัดด้วยแรงโมโห แต่คอปเตอร์ไวกว่า เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างนักสู้มืออาชีพ ก่อนเหวี่ยงศอกกลับไปอัดเข้ากรามอีกครั้งจนเสียงกระดูกดัง

วายุเซถอยหลายก้าว เลือดสีแดงสดไหลเปื้อนคาง แต่ความกร่างยังไม่หมด มันพุ่งเข้าประชิดหวังจะล็อกคอคอปเตอร์ ทว่า ร่างสูงใหญ่ของเขากลับใช้แรงดิบเหวี่ยงร่างมันอัดกำแพงจนปูนแทบร้าว มือหนากดต้นคอวายุแน่น ใบหน้าคมเฉียดแก้มอีกฝ่ายเพียงเสี้ยวนิ้ว สายตาคมกริบกดดันจนอีกฝ่ายตัวชา

“นับหนึ่ง…ถ้ามึงยังไม่รีบไสหัวไปกูฆ่ามึงแน่”

เสียงทุ้มต่ำเย็นจัดแต่แฝงแรงฆ่าไหลออกจากริมฝีปากราวกับคำสาบาน

วายุหายใจแรงเหมือนสัตว์ถูกต้อนจนมุม สายตาเดือดดาลปนหวาดระแวง แต่ก่อนจะทันขยับ เพื่อนคอปเตอร์ไทเกอร์กับพอชก็ก้าวเข้ามาใกล้ มองภาพวายุที่ถูกกดกับผนังราวกับเศษขยะ

“ถ้ามึงฉลาด…ก็ไสหัวไปซะ”

คอปเตอร์กระแทกเสียงพร้อมผลักร่างวายุจนเซไปกระแทกพื้นอีกครั้ง

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

วายุสบตาอย่างเจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปาดเลือดที่มุมปาก ลุกขึ้นช้า ๆ และเดินเซออกไปพร้อมคำขู่แผ่วที่ไม่มีใครสนใจ

คอปเตอร์มองหญิงสาวที่ไร้สติอยู่ข้าง ๆ มือใหญ่ยกขึ้นเชยคางเธอเบา ๆ นิ้วโป้งเกลี่ยเหงื่อที่ไหลตามขมับ

“ทำไมตกมาอยู่ในสภาพนี้ได้…”

เสียงเขาแผ่วต่ำ แต่แฝงแรงหงุดหงิดปนบางอย่างที่ตัวเองยังไม่ยอมรับ

เพียงฝันไม่ตอบ นอกจากเสียงครางแผ่วที่เล็ดลอดจากริมฝีปากร้อนผ่าว คอปเตอร์สบตาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนก้มตัว อุ้มร่างเธอขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย เดรสสายเดี่ยวเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยผิวเนียนใต้แสงไฟสลัว

“ภาระกูฉิบหาย…”

เขากระซิบเสียงต่ำชิดข้างหู ก่อนก้าวออกจากผับโดยไม่สนสายตาใคร