โง่จริงหรือแกล้งโง่

ตอนที่ 4

โง่จริงหรือแกล้งโง่

แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านผืนหนา กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยคลอในอากาศ เพียงฝันขยับตัวเล็กน้อย ก่อนสติจะกระแทกเข้ามาเหมือนคลื่นซัด

นี่มัน…ไม่ใช่ห้องเราแล้วมันที่ไหนเนี่ย?!

หญิงสาวเบิกตากว้างทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มของที่นอนที่ต่างจากฟูกเก่า ๆ ในหอพัก และความอุ่นของบางสิ่งข้างตัว

เพียงฝันหันหน้าอย่างช้า ๆ เหมือนกลัวความจริง และภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจสะดุด

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในสภาพเปลือยท่อนบน นอนตะแคงหันมาทางเธอ แขนแกร่งพาดหมอน ใบหน้าคมจัดมีไรเคราบาง ๆ บนกราม เส้นผมยุ่งเล็กน้อย แต่กลับหล่อเกินห้ามใจ

นี่…เมื่อคืนฉันทำอะไรลงไป?!

ความทรงจำพร่าเลือนแวบขึ้นมาในหัว ทุกอย่างกลายเป็นภาพตัดขาดที่ทำให้ใบหน้าเธอแดงร้อน

เพียงฝันกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงหายใจ มือคว้าผ้าห่มมาปกคลุมเรือนร่างที่เปลือยเปล่าใต้เนื้อผ้าหรู ก่อนค่อย ๆ ขยับตัวลงจากเตียง

เสื้อเดรสเมื่อคืนกองอยู่บนพื้นพร้อมร่องรอยความเร่าร้อนที่ไม่ต้องเดาให้ยาก เธอรีบคว้ามาสวมอย่างลนลาน มือสั่นจนสายเดี่ยวพันกันไปหมด แต่เธอไม่มีเวลาจัดให้เรียบร้อย แค่เอาตัวรอดออกจากที่นี่เท่านั้น

หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดตอนก้าวไปหยิบกระเป๋าที่ตกข้างโซฟา ขณะเหลือบตาไปที่เตียงอีกครั้ง เขายังหลับสนิท กล้ามแขนแน่นตึงขยับเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ ใบหน้าคมสงบ แต่แฝงอันตรายแบบที่ทำให้เธออยากหนีไปให้ไกลที่สุด

เพียงฝันสูดหายใจลึก พยายามบอกตัวเอง เขาไม่รู้จักฉัน ฉันก็ไม่รู้จักเขา ทุกอย่างเมื่อคืน ต้องลืมมันไปให้หมด

“ขออย่าให้เจอกันอีกเลย…”

สามวันต่อมา

เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตแลมโบร์กินีสีดำเงาวับคำรามต่ำ ก่อนจะเลี้ยวเข้าลานจอดด้านหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ท่ามกลางสายตานับสิบที่หันขวับราวกับถูกแรงดึงดูดอัตโนมัติ

คอปเตอร์ ก้าวลงจากรถพร้อมกลิ่นน้ำหอมแบรนด์แพงที่ลอยคลอมากับลม แว่นกันแดดกรอบดำปิดดวงตาคม แต่แค่เสี้ยวหน้าเรียบคมกับลุคเสื้อช็อปกางเกงยีนส์เนื้อดี ก็ดูหรูหราเกินนิยามของนักศึกษาทั่วไป

ร่างสูง 180 เซนติเมตร ไหล่กว้าง กล้ามเนื้อแน่นที่แม้เสื้อจะปิดไว้แต่ก็ปกปิดเส้นสายความแข็งแรงไม่มิด รองเท้าผ้าใบคู่ละหลายหมื่นเหยียบพื้นอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

ทันทีที่เขาถอดแว่น ดวงตาคมกริบสีเข้มก็ปรากฏสายตาที่เย็นเฉียบและทรงอำนาจจนใครกล้าสบต้องเบือนหนี แต่สำหรับผู้หญิงมันคือแรงดึงดูดมหาศาล

“โอ้โห พี่คอปเตอร์หล่อสมคำล่ำลือจริง ๆ”

เสียงซุบซิบของรุ่นน้องแทรกขึ้นทันที

“แม่งหล่อฉิบ…รถก็โคตรแพง ฉันอยากเกิดเป็นแฟนพี่เขาสักวัน”

“อย่าหวังเลย แค่เงาก็ไม่มีสิทธิ์แล้วมั้ง ยัยๆ รุ่นพี่วิศวะปีสามตัวท็อปนะเว้ย บ้านรวยเบอร์นั้น เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างใหญ่สุดในภาคใต้ยังไม่ได้กิน”

เสียงซุบซิบยังดังตามหลังขณะที่คอปเตอร์ก้าวขึ้นบันไดคณะอย่างนิ่งขรึม ใบหน้าเรียบแต่กลับทำให้หัวใจสาว ๆ กระตุกแรงกว่าเสียงเบรกของรถหรูเมื่อครู่

ไทเกอร์กับพอช เพื่อนซี้ของเขาเดินมาสมทบพร้อมเสียงโหวกเหวก

“ไอ้คอปมึงกว่าจะเสนอหน้าได้นะมึง”

ไทเกอร์บ่นพลางยื่นขวดน้ำดื่มให้

“ตอนแรกว่าจะไม่มาด้วยซ้ำ”

เสียงทุ้มต่ำตอบสั้น ๆ ก่อนยกขวดน้ำขึ้นดื่มเหมือนไม่ได้แคร์โลก

“มึงแม่งฮอตจนพวกน้องปีหนึ่งเขียนเป็นแฟนฟิคเต็มไปหมดล่ะนะ”

คอปเตอร์เหลือบตามองนิดเดียวก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“แล้วใครเป็นนายเอก”

“แน่นอนก็ต้องเป็นกูสิ”

“เหอะ…ไม่น่าสนใจสักนิด”

คอปเตอร์โยนขวดน้ำส่งคืนให้ไทเกอร์แบบขอไปที

แดดยามบ่ายส่องผ่านต้นประดู่ใหญ่ ลานกิจกรรมหน้าอาคารกลางแน่นขนัดด้วยนักศึกษาชั้นปีหนึ่งที่ทยอยเดินเข้ามาลงทะเบียนร่วมกิจกรรมรับน้อง

แสงสะท้อนจากรถหรูที่จอดเด่นอยู่ริมสุดยังเรียกสายตาหลายคู่ให้เหลียวมองไม่หยุด

คอปเตอร์ ยืนพิงเสาด้วยท่วงท่าสบาย ๆ มือข้างหนึ่งสอดกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือขวดน้ำเปล่า

ร่างสูงในเสื้อช็อปสีเข้มพอดีตัวโชว์สัดส่วนกำยำ พ่วงกางเกงยีนส์เนื้อดี รองเท้าแบรนด์แพง แต่สิ่งที่สะกดสายตากว่าทุกอย่างคือออร่าดิบเถื่อนและความนิ่งที่เหมือนจะกลืนโลกทั้งใบ เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบ ๆ

“โอ๊ย พี่คอปเตอร์หล่อแบบไม่เผื่อใครเลยว่ะ!”

“พี่เขาปีสามวิศวะใช่ปะ บ้านรวยสุด ๆ รถสปอร์ตคันเมื่อกี้ก็ของพี่เขา”

“แต่ได้ข่าวว่าโหดนะ ใครยุ่งก็โดนด่าเละ”

คอปเตอร์ไม่เหลือบมองแม้แต่นิด ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มกวาดมองลานกว้างเหมือนรออะไรบางอย่าง ใบหน้าคมเรียบไร้อารมณ์

เพียงฝันเดินผ่านกลุ่มรุ่นพี่ด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ทันตั้งใจและโลกเหมือนหยุดลงในวินาทีนั้น

ดวงตาคมกริบที่ทอดมาจากมุมเสาสายตาที่เธอจำได้แม่นยิ่งกว่าฝันร้ายและฝันหวานรวมกัน

“อย่าบอกนะว่า….”

แรงสั่นไหวแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนมือที่ถือเอกสารเกือบหลุด

“นี่เพียงฝัน เหม่ออะไรรีบเดินไปสิ”

มัดหมี่เพื่อนสนิทสะกิด เธอรีบเบือนสายตา พยายามแทรกตัวไปนั่งรวมกับกลุ่มเพื่อนปีหนึ่งเหมือนไม่เห็น

“แก นั่นพี่คอปเตอร์ ปีสามวิศวะ ตัวท็อปของมหาลัย หล่อเนาะ”

มัดหมี่พูดขึ้นอีกครั้งเพียงฝันเพียงยิ้มจาง ๆ ซ่อนความตื่นตระหนกที่ไหลวนในอก แต่สายตาเธอกลับถูกแรงดึงดูดให้เหลือบไปทางเสาอีกครั้งและพบว่า เขายังยืนที่เดิม ดวงตาคมกริบไม่หลบเลยแม้เสี้ยววินาที

ไม่นานรุ่นปีสามก็พูดจบ

เสียงฮือฮาของลานกิจกรรมยังดังอยู่ข้างหลังเมื่อเพียงฝันรีบก้าวออกมา มือกำเอกสารแน่นจนยับ แค่ไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุอก ร่างเล็กเดินเร็วจนเกือบวิ่งเพื่อหามุมเงียบตั้งสติ

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก จังหวะเลี้ยวตรงมุมเสา เธอชนเข้ากับแผงอกแข็งแรงอย่างจังจนเอกสารร่วงกระจาย

เพียงฝันเงยหน้าช้า ๆ ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็น คอปเตอร์ ยืนเต็มความสูงอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้ม เส้นผมสีดำเข้มสะท้อนแสงแดดทำให้เขาดูคมจนเจ็บตา

“ขอโทษค่ะ ฉัน…”

หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น แต่ประโยคขาดหายเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองลงมาอย่างเย็นชาไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้เธอหายใจติดขัด

เขาก้มลงเก็บเอกสารขึ้นมา ยื่นส่งคืนโดยไม่หลบสายตาแม้เสี้ยววินาที นิ้วมือใหญ่เฉียดปลายนิ้วเธอแผ่ว ๆ แต่กลับทำให้แรงไฟจากคืนหนึ่งตวัดขึ้นมาในอกอย่างรุนแรง

“ขอบคุณค่ะ…”

เธอพูดเสียงเบา พยายามรวบรวมความกล้าก่อนพูดคำที่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดการเดินออกมา

“ขอคุยด้วยหน่อยสิ”

คอปเตอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าไม่แสดงความแปลกใจแม้แต่นิด เขามองเธอช้า ๆ ตั้งแต่ใบหน้าที่แดงเรื่อจนถึงมือที่ยังสั่นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเย็น ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“เรื่องอะไร…”

“เรื่อง…วันก่อน”

คอปเตอร์หัวเราะห้าวในลำคอหนึ่งที ก่อนขยับเข้าใกล้จนเงาของร่างสูงกลืนเธอทั้งตัว สายตาคมจ้องลึกเหมือนจะปลดเปลื้องทุกเกราะที่เธอสร้าง

“วันก่อนเหรอ…”

เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงต่ำเย็นจัดแต่แฝงความท้าทาย

“ถ้างั้น…ก็ตามมา”

เพียงฝันก้าวตามคอปเตอร์มาจนถึงมุมลับหลังตึกเรียน เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังแผ่ว ๆ ตัดกับเสียงฝีเท้าของเขาที่หยุดลงใต้เงาเสา

เธอยืนข้างหลัง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

คอปเตอร์ยืนพิงผนัง มือซุกกระเป๋ากางเกง ท่าทางสบาย ๆ แต่แฝงความเย็นเยียบ ดวงตาคมมองออกไปไกล เหมือนเธอเป็นเพียงอากาศ

“ว่ามา มีอะไร”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทจนเหมือนน้ำแข็ง ไม่มีแววเอ็นดู ไม่มีแม้แต่ความสนใจ

เพียงฝันเม้มปากแน่น นิ้วมือจิกเข้าหากัน พยายามฮึดสู้กับแรงกดดันที่อีกฝ่ายสร้าง

“แค่อยากจะบอกว่าเรื่องเมื่อวันก่อนพี่ลืมๆมันไปเถอะนะ”

คราวนี้เขาหันมาช้า ๆ สบตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหลุดหัวเราะแผ่ว

“เมื่อวันก่อน อ๋อ…”

เขาลากเสียงยาวเหมือนนึกช้า ๆ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นกว่าลม

“กูก็ไม่ได้จำอะไรอยู่แล้วไม่ต้องมาบอกให้เสียเวลา”

คำพูดนั้นทำเอาใบหน้าเพียงฝันซีดเผือด หัวใจบีบแน่นจนเจ็บ เธอกัดริมฝีปาก พยายามไม่ให้เสียงสั่น

“อ๋อ…ถือซะว่าไม่เคยเกิดขึ้น”

“ไม่ต้องห่วง กูไม่พูด ไม่เล่า ไม่แคร์ด้วยซ้ำ อย่างมึงไม่มีอะไรน่าสนใจด้วยซ้ำกูไม่เล่าให้เพื่อนล้อหรอก”

“ถ้าอย่างงั้นก็ดี…”

เขายกแขนกอดอก แววตาเย็นเฉียบ

“มีอะไรจะพูดอีกมั้ย”

“เอ่อ…ไม่มีแล้ว”

“ขอถามอะไรหน่อยสิ…”

“อะไร”

“นี่โง่จริงหรือแกล้งโง่ คิดว่าตัวเองเสียตัวเพราะเมางั้นเหรอ”

“เอ่อ…”

“จะบอกให้เอาบุญ ที่มึงเสียตัวเพราะเพื่อนสนิทมึงไงที่วางยา ยังคบต่ออยู่ได้..”

“ไม่จริง…”

“ไม่เชื่อก็ตามใจ…ถือซะว่ากูเตือนมึงแล้วนะ อยากโดนมันล่อไปให้คนอื่นเอาก็แล้วแต่”

“ไม่จริง…”

เสียงเธอเบาแต่ชัด ก่อนหมุนตัวเดินออกไปทั้งที่ขาแทบหมดแรง

คอปเตอร์ยืนมองแผ่นหลังเล็กที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไปเช่นกัน