เพื่อนร่วมห้อง

ตอนที่ 6

เพื่อนร่วมห้อง

เสียงฝนซัดกระจกนอกตึกจนเกิดเป็นม่านน้ำขาวโพลน เพียงฝันยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูหมายเลข 1807ชั้น18

หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุอก มือกำหูหิ้วกระเป๋าแน่น ฝ่ามือเย็นเฉียบเพราะเปียกฝนแต่เหงื่อยังซึมเพราะความประหม่า

ห้องนี้…ใช่แน่ แม่ส่งเลขมาแล้ว แต่ว่าทำไมคอนโดหรูขนาดนี่ล่ะ เดือนล่ะกี่หมื่นว่ะเนี่ย

เธอยกมือเคาะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงไม้เคาะประตูสะท้อนในโถงเงียบ หัวใจเธอเต้นถี่เหมือนรอคำตัดสินชะตาว่าคนข้างในจะหน้าตาเป็นยังไง

เสียงประตูถูกผลักออกอย่างแรงเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา และภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจเธอสะดุดค้างในลำคอ

คอปเตอร์

เขายืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบจ้องลงมาอย่างเย็นชา ใบหน้าเรียบไม่สะท้อนอารมณ์ เส้นผมยังเปียกหมาดเหมือนเพิ่งเช็ดหลังอาบน้ำ

เสื้อยืดสีดำเรียบแนบกล้ามอกแน่น ขอบกางเกงวอร์มเอวต่ำเผยรอยสันกล้ามท้องบางส่วน ร่างสูงปิดกรอบประตูเหมือนเงามืดที่กดอากาศให้หนาวเย็นยิ่งกว่าฝน

เพียงฝันยืนช็อกเหมือนโลกหยุดหมุน เหมือนว่าเขาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

ริมฝีปากเธอสั่น ขณะที่น้ำฝนหยดลงปลายคางทีละหยด เธอพยายามพูดแต่เสียงกลับขาดหาย

“ฉะ…ฉัน…เอ่อ แม่บอกว่า…”

คอปเตอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนยกแขนพิงกรอบประตู โน้มตัวลงมาในระยะที่กลิ่นสบู่สะอาดตีกับกลิ่นน้ำหอมติดกาย ทำให้สติของเธอราวจะขาดผึง

“มึงทำอะไรที่นี่”

น้ำเสียงต่ำเหมือนก้อนหินกระแทกถามกลางอก

เพียงฝันกลืนน้ำลาย ฝืนยิ้มจาง ๆ ทั้งที่มือสั่น

“แม่ฉัน…เป็นเพื่อน…เอ่อ…บอกว่า”

“พูดอะไรอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ”

“เอ่อ…ฉันจะมาอยู่ที่นี่”

“แล้วกูอนุญาตมึงเมื่อไหร่”

เขาตัดคำทันที ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นลงตั้งแต่ผมเปียกแนบแก้ม ผ่านเสื้อผ้าฝ้ายชื้นที่รัดสรีระอย่างไม่ตั้งใจ มุมปากเขากระตุกยิ้มเย็นเพียงเสี้ยว ก่อนย้อนด้วยน้ำเสียงเรียบไร้ความปรานี

“กูถามอีกที…มึงมาทำอะไรที่นี่”

ความเงียบอัดแน่นระหว่างสองคน จนได้ยินชัดแม้เสียงฝนด้านนอก เพียงฝันกำสายกระเป๋าแน่นจนเล็บจิกเนื้อ เธอกลืนน้ำลายขมเฝื่อนลงคออย่างยากเย็น

“ฉันย้ายออกจากหอใน มาขอพักที่นี่แม่พี่ไม่ได้บอกเหรอ”

เสียงเธอสั่นพร่าเหมือนเด็กที่ถูกต้อนจนมุม

คอปเตอร์ยืนนิ่งไม่กี่วินาที ก่อนหัวเราะห้าวในลำคอ

เสียงนั้นไม่ได้มีความขำแม้แต่น้อย มันหนักและเย็นเสียจนเส้นสันหลังเธอชาวาบ

“คิดว่าที่นี่เป็นศูนย์พักพิงมึงเหรอ”

เขาโน้มตัวลงอีกนิด ดวงตาคมแทงทะลุความกลัวของเธอจนถึงก้นบึ้ง

“บอกสิคิดไม่ถึงว่าจะเป็นมึง วันก่อนก็อ่อยกูจนได้เรื่อง วันนี้เอาเรื่องแม่มาอ้าง คงไม่ใช่ว่าไปสืบประวัติกูมาหมดหรอกนะ“

เพียงฝันส่ายหน้ารัว น้ำตาคลอแต่ยังพยายามยืนสู้

“ฉันไม่ทำเรื่องแบบนั้น ฉันแค่มาขออยู่สักพัก”

เสียงฝีเท้าของเขาก้าวออกมาหนึ่งก้าวจนร่างสูงบดบังทางหนีทั้งหมด เขาก้มลงกระซิบชิดข้างหู เสียงต่ำกดลึกเหมือนคำสั่ง

“กลับไป…ก่อนที่กูจะทำให้มึงเสียใจที่มายืนตรงนี้”

ประโยคนั้นเหมือนคมมีดเฉือนกลางใจ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินทันที แต่เธอกำสายกระเป๋าแน่น กัดริมฝีปากจนเลือดซึม ไม่ยอมถอยแม้หนึ่งก้าว

คอปเตอร์ยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องเธอด้วยแววที่อ่านไม่ออก เขาไม่พูดอยู่หลายวินาที จนเสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินในห้อง

“ไม่กลับ”

“กลับไป”

“ไม่”

“อยากอยู่ใช่ไหม”

เสียงทุ้มต่ำก็ตัดอากาศเงียบกริบลงอย่างเฉียบคม

เพียงฝันกลืนน้ำลาย ฝืนเอ่ยเสียงแผ่วแต่หนักแน่น

“ชะ..ใช่…ฉันไม่มีที่ไปจริง ๆ”

คอปเตอร์ยกมุมปากเพียงนิด ยิ้มที่ไม่ใช่ความเอ็นดู แต่เป็นรอยยิ้มเย็นจัดเหมือนคนที่กำลังจะวางกับดัก

“จะอยู่ก็ได้”

เพียงฝันเผลอสูดลมหายใจลึก ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมโตสบตาคมที่กดแรงใส่เธอเหมือนตอกตะปู

เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว

“อยู่ที่นี้มีกฎไม่กี่ข้อ หนึ่ง อย่าแตะของกูสักชิ้น ไม่ว่าจะในห้องนี้…หรือห้องไหน”

เสียงเขาทุ้มต่ำ กดหนักในทุกพยางค์ เพียงฝันเม้มปากแน่น พยักหน้าช้า ๆ

คอปเตอร์มองสายตาเธอ ก่อนก้าวเข้ามาอีกก้าว จนเงาของเขากลืนร่างเล็ก

“สอง ไม่ต้องถาม ไม่ต้องเสือก ไม่ต้องอยากรู้ว่ากูทำอะไร ที่ไหน กับใคร เพราะมันไม่ใช่เรื่องของมึง”

หัวใจเพียงฝันบีบรัดแรงเมื่อได้ยินคำว่า ไม่ใช่เรื่องของมึง ดวงตาร้อนผ่าว น้ำตาแทบเอ่อ แต่เธอกัดฟันแน่น สะกดเสียงสะอื้นไว้

คอปเตอร์ยกแขนกอดอก สายตาคมกริบยังตรึงไม่ปล่อย

“สาม กูไม่ใช่ที่พึ่ง กูไม่ใช่คนดี ถ้ามึงคิดว่ากูจะทำตัวอย่างเมื่อวันก่อนอีก…ลืมไปซะ เพราะกูไม่ซ้ำของเก่า”

คำพูดนั้นเหมือนมีดเฉือนลึกลงกลางใจ เส้นเลือดที่ขมับเธอเต้นแรงจนหูอื้อ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลร่วงทันที แต่เธอกลับสูดลมหายใจลึก และเอ่ยเสียงสั่น

“โอเค งั้นฉันขอตั้งกฎบ้าง”

“มึงไม่มีสิทธิ์”

“ทำไมล่ะ”

“เพราะนี่มันห้องกู”

“แต่ฉันจ่ายค่าห้องให้แม่พี่นะ”

“ถุ้ย…ค่าห้องไม่กี่บาท ไม่จำเป็น”

“งั้นถ้าพี่จะพาผู้หญิงเข้ามาก็ต้องบอกกันก่อน จะได้ทำตัวถูก”

“ไม่จำเป็น เพราะกูไม่เคยพาผู้หญิงเข้ามาในนี้”

“งั้นก็ดี”

“เกินสี่ทุ่มต้องปิดไฟทุกดวง แล้วก็ห้ามเสียงดัง”

“เข้าใจแล้ว”

“เข้าใจก็ดี”

“แล้วที่บอกว่าไม่ค่อยอยู่…”

“จะอยู่ไม่อยู่ก็เรื่องของกู ”

คอปเตอร์มองหน้าเธอช้า ๆ สายตาคมลึกเหมือนจะทดสอบความอดทน ก่อนพ่นลมหายใจแรงแล้วเบือนหน้า

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญตามสบาย”

เขาหันหลังเดินเข้าห้อง ทิ้งเธอไว้ในโถงที่เงียบกริบเหมือนสุสาน ขณะที่เสียงฝนข้างนอกยังตกไม่หยุด

ตกดึก

เพียงฝันยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว ก้มมองน้ำเดือดในหม้อใบเล็กที่ยืมจากเตาตรงหน้า

คอนโดที่สว่างด้วยแสงไฟสีขาวสะอาดกลับทำให้ความรู้สึกของเธอมืดกว่าตอนฝนตก

เพียงฝันปิดไฟเตาอย่างรวดเร็ว เทน้ำร้อนใส่ถ้วยกระเบื้องที่หยิบมาจากชั้นบน เส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเริ่มคลายตัวทีละน้อย กลิ่นซุปหอมจาง ๆ ลอยขึ้นมากับไอร้อน แต่แทนที่จะทำให้เธอรู้สึกอุ่น มันกลับตีกับกลิ่นน้ำหอมบนผนังห้องจนแปลกแยก

หญิงสาวค่อย ๆ ยกถ้วยมาม่ามาวางบนโต๊ะกินข้าวทรงยาวที่น่าจะใช้จัดดินเนอร์หรู แต่ตอนนี้มีเพียงผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งก้มหน้า ใช้ตะเกียบคีบเส้นอย่างเบาที่สุด กลัวแม้แต่เสียงซดน้ำซุปเล็ก ๆ จะเล็ดลอดออกไปถึงห้องนอนของคอปเตอร์

ริมฝีปากซีดแตะเส้นร้อน ๆ เพียงฝันกลืนน้ำลายขมฝืดลงคอ ความหิวทำให้เธอไม่มีสิทธิ์เลือก

เสียงตะเกียบกระทบถ้วยเบา ๆ ทำให้เธอชะงักแทบหยุดหายใจ ลมหายใจติดขัด หูเงี่ยฟัง ไม่มีเสียงประตูห้องนอนเปิด

หญิงสาวค่อย ๆ สูดลมเข้าลึกอีกครั้ง ยกเส้นเข้าปากโดยไม่กล้าเงยหน้ามองแม้แต่เงาสะท้อนในกระจกฝั่งครัว

แต่ก่อนที่เธอจะคีบเส้นต่อไป

เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

เพียงฝันแทบชะงักคาตะเกียบ หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกจากอก มือเย็นเฉียบจนสั่น น้ำซุปในถ้วยกระเพื่อมไปตามแรงมือที่ไม่มั่นคง

เธอค่อย ๆ เงยหน้าช้า ๆ เห็นร่างสูงในชุดกางเกงวอร์มสีเข้ม เสื้อยืดขาวเรียบที่แนบกล้ามเนื้อเต็มตา คอปเตอร์ เดินออกมาพร้อมเงามืดที่กลืนทั้งครัว ดวงตาคมกริบตวัดมองถ้วยมาม่าบนโต๊ะ แล้วกวาดขึ้นมาจับสายตาเธอที่สั่นระริก

ชายหนุ่มเปิดตู้เย็นพร้อมกับเปิดขวดน้ำยกขึ้นดื่ม

“ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ”

เพียงฝันเม้มปากแน่น ตะเกียบในมือสั่นจนแทบหลุด ริมฝีปากซีดขยับเอ่ยเบา ๆ

“แค่่กลัวว่าจะเสียงดัง ไปรบกวนพี่หนิ…”

คอปเตอร์ยืนพิงกรอบตู้เย็นแขนไขว้ มุมปากยกขึ้นนิดเดียว

“เหอะ..งั้นสิ”

“กะว่าจะอดไม่ถึงเช้าแต่มันไม่ไหว”

“กูพูดอะไรรึยัง”

“ก็เห็นยืนจ้อง นึกว่าสงสัยอะไร”

“แล้วเพื่อนคนนั้นของมึงเป็นไง”

“เลิกคบแล้ว”

“ก็ดี ดูคนก็ยังดูไม่ออก ซื่อบื้อฉิบหาย”

เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ความร้อนจากร่างสูงกดทับจนไอร้อนจากถ้วยมาม่าดูจืดไปทันที ดวงตาคมกริบจ้องลึกเหมือนจะลากเธอไปที่ขอบเหวของความกลัว

“รีบกินแล้วไปนอนซะ”

เพียงฝันพยักหน้าช้า ๆ ไม่กล้าสบตา แต่ในอกกลับเต้นแรงจนแทบระเบิด