LOGINShare
จีบอยู่ 1
publish date:
2026-03-06 00:29:04“อื้ม จีบได้มั้ยล่ะ” พี่เขาพยักหน้ายอมรับนิ่งๆ แล้วสบตาฉันอย่างจริงจัง
ฉ่าาาาาาาา
จู่ๆ หน้าฉันก็ร้อนขึ้นมาทันทีเลยแฮะ
“คิก พี่นี่โกหกหน้าตายจริงๆ ยังไงก็ขอบคุณนะคะสำหรับก๋วยเตี๋ยว” ฉันพยายามหาทางออกให้ตัวเองโดยการเฉไฉไปเรื่องอื่น วางปากกากับกระดาษลงแล้วหันหลังกลับไปปรุงก๋วยเตี๋ยว
“ได้แล้วจ้าน้องครามคนหล่อของเจ้” มือที่กำลังจะหยิบน้ำปลามาปรุงก็รีบวางลงแล้วหยิบตะเกียบกับช้อนพร้อมกับยกถ้วยขึ้นมาทันที
ไม่อยู่แล้ว
ถ้าอยู่ตรงนี้ต่อพี่ครามเขาต้องเห็นว่าหน้าฉันตอนนี้นั้นแดงมากแน่ๆ
“ไม่ปรุง” แต่ไม่ทัน เพราะพี่ครามเดินมาหยุดด้านหน้าฉัน ซึ่งเป็นอีกข้างของโต๊ะแล้วมองมาที่ถ้วยฉันกับหน้าฉันนิ่งๆ
“เอ่อ ไม่ค่ะ พายอยากกินแบบนี้ ขอตัวก่อนนะคะ เพื่อนรอแล้ว” ฉันยิ้มแหยๆ ให้เขาแล้วรีบขอตัวออกมาทันที ปกติฉันก็กินแบบไม่เผ็ด วันนี้ไม่ปรุงก็รสชาติคงไม่ต่างกันหรอก
ตึก ตึก ตึก
ใจบ้า ทำไมเต้นแรงไม่หยุดเลยนะ
“นู้นไง มานู้นล่ะ” พอเดินมาใกล้โต๊ะ เพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่ก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว
“โทษที พอดีมีปัญหานิดหน่อย” ฉันตอบแล้ววางถ้วยลงข้างเซรีนแล้วนั่งลง
“ไปแสดงความโก๊ะมาล่ะสิ” ข้าวหอมพูดขึ้นขำๆ
“บ้าหรอ เราไม่ได้โก๊ะนะ” ฉันเถียงขึ้น
“หรอ”
“นี่ ข้าวหอม” ฉันทำหน้ามุ่ยมองเพื่อนอย่างเคืองๆ ข้าวหอมชอบว่าฉันโก๊ะตลอดเลย
“อย่ารำกัน กินก่อน เย็นหมดแล้ว” เซรีนรีบห้ามทัพ
นี่แหละค่ะกลุ่มฉัน ไม่ค่อยมีอะไรหรอกนอกจากวันๆ จะตีกันแบบนี้ แต่ฉันรู้สึกว่ามันดีนะ เพราะเพื่อนใหม่ก็ไม่ใช่คนขี้นินทา หรือนิสัยไม่ดี ฉันกับข้าวหอมเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องของคนอื่นทำให้มีเพื่อนน้อย นานๆ ทีจะเจอคนนิสัยเดียวกัน
“ข้าวหอม เค้าขอยืมเงินหน่อยสิร้อยนึง” นั่งกินไปเรื่อยๆ จนหมดแล้วฉันก็นึกออกว่าต้องคืนเงินพี่คราม เลยหันไปมองข้าวหอมแล้วทำตาปริบๆ ให้
“เอาไปทำไร” ข้าวหอมหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแล้วถามฉัน
“เรายังไม่ได้จ่ายค่าก๋วยเตี๋ยว แม่ค้าเค้าไม่มีตังค์ทอนน่ะ” ฉันเลือกที่จะเลี่ยงบอกว่ามีคนจ่ายให้แล้วฉันจะเอาเงินไปคืนเขา เพราะไม่งั้นเพื่อนๆ ฉันต้องซักฟอกฉันจนขาวสะอาดแน่ๆ
“นั่นไง มาปล่อยไก่ไกลถึงวิศวะ” ข้าวหอมว่าขึ้น ทำให้เซรีนกับปลาทองหลุดขำ
“ฮ่าๆ แล้วแม่ค้าเค้าก็ใจดีเนอะ ให้เอามากินก่อน เป็นเรานะ เราไม่ให้หรอก” ปลาทองว่าขึ้นขำๆ
“โถ่ คุณหนูพะพาย มาโรงอาหารใครเค้าให้พกแบงค์พันคะ” เซรีนเองก็เสริมขึ้น
“ก็ปกติข้าวหอมจ่ายให้เรานี่นา” ฉันทำหน้ามุ่ยแล้วตอบไป
“ปล่อยให้ไปคนเดียวไม่ได้เลย” ข้าวหอมขำแล้วพูดขึ้น
“อ่ะนี่ ป่ะลุก เดี๋ยวพาไป” ข้าวหอมยื่นเงินมาให้ฉันแล้วชวนลุก
“มะ ไม่เป็นไร เราไปเอง” ฉันรีบปฏิเสธ
“จริงจัง” ข้าวหอมหรี่ตามองฉันอย่างไม่ไว้ใจ
“จริงจังสิ เราไปเอง” ฉันพยักหน้ารับอย่างมั่นใจแล้วหยิบเงินจากมือข้าวหอมมาถือไว้แล้วลุกขึ้น
“งั้นก็รีบมา จะได้ไปเรียน”
ฉันพยักหน้ารับแล้วหยิบถ้วยขึ้นมาถือไว้ ก่อนอื่นฉันต้องเอาถ้วยไปเก็บก่อน แต่ระหว่างทางฉันก็สอดส่องสายตามองหาคนใจดีที่จ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวให้ฉันตลอด แต่โรงอาหารก็ไม่ใช่เล็กๆ ฉันเลยยังไม่เจอเขา เพื่อนเขาฉันก็ไม่เห็น
ฉันเดินมาถึงร้านแล้วก็เอาถ้วยไปวางไว้ที่เก็บถ้วยของร้าน
“พี่คะ” ฉันหันไปเห็นพี่แม่ค้าเลยเรียกพี่เขาไป
“อ้าว ว่าไงคนสวย” พี่เขาหันมาเห็นฉันแล้วถาม
“เอ่อ ปกติพี่ครามนั่งที่ไหนหรอคะ” ฉันถามไปเผื่อพี่เขาจะรู้
“เอ๋ น้องครามหรอ รู้สึกว่าโต๊ะประจำจะอยู่โซนข้างๆ ลานเกียร์นะ”
Latest chapter
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่ซ้อ ( แฟนเฮียคราม ) 2
ร้านกาแฟหน้ามอตอนนี้ฉันและเซรีนก็เดินมาถึงร้านกาแฟตรงหน้ามอที่ดังมาก เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของมอ K เลยก็ว่าได้ ส่วนปลาทองกับข้าวหอมแยกไปเข้าห้องน้ำ ฉันกับเซรีนจึงมาสั่งและจองโต๊ะรอพอเดินเข้ามาในร้านแล้วฉันก็รับรู้ถึงสายตาที่มองมาของคนในร้าน และแน่นอนว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรซักเท่าไหร่ฉันหันไปมองเซรีนอย่างงอแงฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้“หึหึ อย่างอแงสิแม่คนดัง” เซรีนหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยแซวฉัน“เซรีนนนนน” ฉันเรียกเพื่อนเสียงอ่อนเพราะแม้แต่เพื่อนยังแซวฉันเลย“เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน”“งื้อออออ แต่พายไม่ชิน” ใช่ ฉันไม่ชิน และไม่น่าจะชินในเร็วๆ นี้ด้วย" หึ งั้นเดี๋ยวเราไปสั่ง พายไปจองโต๊ะนะ” เซรีนบอกฉันก็พยักหน้ารับรัวๆ จากนั้นก็รีบเดินไปหาโต๊ะนั่ง โดยที่ทำเป็นไม่สนสายตาของคนในร้านที่มองมาพอได้โต๊ะแล้วฉันก็นั่งก้มหน้างุดพรึบฉันนั่งก้มหน้ารอเพื่อนๆ ที่โต๊ะแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีคนมาหยุดยืนที่โต๊ะพอเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนมองฉันอยู่“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันมองหน้าผู้ชายสองคนตรงหน้าแล้วทำหน้างง“เด็กปีหนึ่งหรอ” เขาถามขึ้น“ค่ะ สวัสดีค่
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่ซ้อ ( แฟนเฮียคราม ) 1
ห้องเรียน B7คณะบริหารธุรกิจครืด ครืดแรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะละสายตาจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วหันมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูKharm ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อนฉันไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เขาจะแอดเฟรนด์มา เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่เขาขอเบอร์นั้นเขาต้องแอดไลน์มาแน่ๆแต่ที่ฉันกังวลในตอนนี้คือชีวิตที่สงบสุขของฉันกำลังจะหมดไปเพราะการเรียนภาคบ่ายนี้ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สาเหตุนั้นน่าจะมาจากคนพึ่งแอดไลน์ฉันมาตะกี้นี้ แต่เขาไม่ได้ทักอะไรมานะ คงจะรู้ว่าฉันเรียนอยู่จึกๆแรงสะกิดตรงไหล่ซ้ายทำให้ฉันละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง“พาย ดูนี่” ข้าวหอมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันฉันรับมาแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ จากนั้นก็ก้มดู พอเห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆจบสิ้นจริงๆ แล้วชีวิตสงบสุขของฉันเพจใต้เตียงมอ KK University~ต๊ายยยยยยยย วันนี้เพื่อนของแอดส่งรูปที่กำลังเป็น Talk Of The Town ในตอนนี้มาให้แอดดู เฮดว๊ากวิศวะควงเด็กปีหนึ่งบริหารกินข้าวกลางวิศวะ ซึ่งก็ไม่ต้องสืบค่ะ เฮดว๊ากนั่นก็คือ พี่คราม ปี 3 วิศวะการบิน หนุ่มหน้านิ่งสมบัติวิศวะ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร จอง 2
สวัสดีครับ ผมคราม ที่รู้จักกันในนามเฮดว๊ากวิศวะ เรียนปี 3 มีเพื่อนสนิท 3 คน ที่พูดถึงตอนต้นนั่นแหละ ผมเรียนวิศวะการบิน เพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวการบิน ผมเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ แต่จะนิ่งแค่ไหนต้องรอดู เอาเป็นว่ารู้จักพอคร่าวๆ ก่อนนะ ค่อยทำความรู้จักนิสัยกันไปก็แล้วกัน“ที่จริงมันไม่ได้เจอน้องเขาวันนี้วันแรกหรอก น้องคนนี้มันจองตั้งแต่น้องเขามาเรียนปรับพื้นฐานแล้ว” ไอ้ขุนพูดขึ้น ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันนิ่งๆ“เห้ย ยังไงวะ นี่พวกมึงไปเจอน้องเขาที่ไหน” ไอ้พายัพถามขึ้นอย่างตื่นๆ“หึ ก็วันนั้นที่คณะบริหารไง ที่เราไปประชุมรับน้องอ่ะ” ไอ้ขุนหันมามองผมแล้วกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดขึ้นใช่แล้วผมเคยเจอพะพายมาก่อน1 เดือนก่อนหน้านี้“งื้ออออ ก็เราไม่รู้จักทางนี่นา” เสียงหวานที่ดังขึ้นงุ้งงิ้งๆ ตรงทางเดินขึ้นบันไดทำให้ผมหันไปมองนิ่งๆแล้วก็เจอกับร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมรู้ทันทีว่าเด็กคนนี้คงเป็นเด็กปีหนึ่งของคณะบริหารแน่ๆ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่คณะบริหาร มาประชุมเรื่องรับน้องรวม ส่วนที่รู้ว่าเธอคือเด็กปีหนึ่งเพราะตอนนี้มหาลัยยังไม่เปิด แต่มีบางคณะที่เปิดรับน้องก่อน และเปิดเรียนปรับพื้นฐานก่
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร จอง 1
นั่นไง มันมานู่นละ ถามมันเองแล้วกัน” เมื่อผมเดินมาถึงโต๊ะประจำที่นั่งกับเพื่อนก็เห็นเพื่อนนั่งคุยกันอยู่ จากนั้นพอไอ้ขุนมันหันมาเห็นผมมันก็พูดขึ้นทันที ทำให้เพื่อนๆ หันมามองผมเป็นตาเดียวผมเดินไปนั่งที่เดิมแล้วนั่งลงนิ่งๆ ผมไม่ได้สนใจสายตาของพวกมันเลยซักนิด“เอ่อ ครามไปไหนมาเหรอ” ลินิน เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มถามขึ้น“ถามทำไม” ผมถามเธอกลับนิ่งๆ เพราะปกติผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว แล้วกับลินิน เธอเป็นเพื่อนกับไอ้วินเพื่อนของผม เลยทำให้เธอได้มาอยู่กลุ่มพวกผม แต่ผมไม่ได้สนิทอะไร“ก็พวกนี้บอกว่าครามไปส่งผู้หญิงมา จริงเหรอ” เธอถามขึ้นแล้วมองหน้าผมอย่างเกรงๆ เพราะรู้จักนิสัยผมดีอยู่แล้วผมไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าตอบรับไปนิ่งๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะขึ้นมากดบันทึกเบอร์ของคนที่ผมพึ่งไปส่งมาเมื่อกี้ไว้❤️ครับ รูปหัวใจนี่แหละที่ผมบันทึกไว้“นั่นไง บอกแล้วไม่เชื่อลินิน” ไอ้พายัพพูดขึ้น“อย่าว่าแต่ลินินจะไม่เชื่อ ถ้ากูไม่เห็นกับตากูก็คงไม่เชื่อเหมือนกันแหละ” เสียงไอ้วินเนอร์พูดขึ้นบ้าง“เออ ก็จริง ปกติมันไม่สนใจผู้หญิง”“แล้วนั่นทำอะไรวะ มาถึงก็จับโทรศัพท์ เพื่อนไม่สนใจ” ไอ้ข
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่เมียวิศวะ? 2
“อื้อออ” ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบหนีสายตาของคนที่มองมา และไม่อยากให้เขาเห็นหน้าของฉันที่ตอนนี้มันคงแดงมากแน่ๆผู้ชายคนนี้อันตรายต่อใจฉันเหลือเกิน“พายไปนะคะ” ฉันบอกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แล้วก็รีบเดินออกมาทันที“อ้าว พายรอด้วย” ได้ยินเสียงของปลาทองดังตาม พร้อมกับร่างของเพื่อนที่วิ่งมาหยุดข้างฉันซึ่งฉันนั้นได้แต่เดินก้มหน้ามองทางแล้วก็รีบเดินกลับคณะทันที“กรี๊ดดดดดดด” พอเดินพ้นออกมาจากโรงอาหารมาถึงสวนหย่อมข้างๆ โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นข้างๆพรึบ“ปลาทองเป็นอะไร” ฉันถามขึ้นแต่เพื่อนฉันก็ยังไม่หยุดกรี๊ด แม้จะไม่ดังมาก แต่ฉันก็กลัวคนอื่นจะแตกตื่นฉันรีบเอามือไปปิดปากปลาทองทันที และหันไปมองเพื่อนสองคนที่เดินตามมาอย่างตื่นๆ“อื้ออออ พะพาย แกไปรู้จักมักจี่กับพี่ครามได้ยังไง” ปลาทองยกมือขึ้นมาจับมือฉันออกจากปากแล้วถามฉันขึ้นอย่างตื่นเต้น“เอ่ออ คือว่า” ฉันอ้ำๆ อึ้งๆ เพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนไปยังไงตั้งแต่แรกเริ่ม“เขาจีบแกเหรอ” ข้าวหอมถามขึ้น“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้าดิก เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขาพูดกับเพื่อนเขานั้นเขาจริงใจแค่ไหน“โอ้ยยย ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจีบแกชัวร์” ปลาทองว่าขึ้นแล้ว
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่เมียวิศวะ? 1
“อื้ม จีบอยู่” พี่ครามตอบเพื่อนเขาทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาไปจากฉันเลยฉ่าาาาาาาหน้าฉันร้อนแล้วร้อนอีก“มะ มึงตบหน้ากูที” ฉันละสายตาจากพี่ครามไปมองเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่พี่ขุนยกมือขึ้นตบหน้าเพื่อนเขาตามคำขอเพี๊ยะ“เจ็บไอ้สัส” ซึ่งแรงนั้นก็ไม่น้อยจนพี่เขาถึงกับหน้าหัน พอตั้งสติได้เขาก็หันไปเอาเรื่องพี่ขุนทันทีฉันถึงหลุดขำกับท่าทางของเพื่อนเขาที่ทำท่าเหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยังไงอย่างงั้น“มองพวกมันทำไม” ฉันละสายตาจากสงครามย่อมๆ ของเพื่อนพี่ครามแล้วหันมามองคนที่พูดขึ้นเอ่ออออออทำไมเขาต้องจ้องฉันเขม็งเหมือนกับฉันไปทำอะไรผิดมาอย่างงั้นแหละ“แหะๆ พี่จะเอาเบอร์ใช่มั้ยคะ” ฉันพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มที่ออกมามันก็ดูเกร็งๆอย่าหน้าดุนักสิ ฉันก็กลัวเป็นนะฉันเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ที่เขายื่นมาให้แต่แรก แล้วกดเบอร์ตัวเองให้เขาไป จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เขา“เห้ย ว่าแต่มึงจะไม่แนะนำให้พวกกูรู้จักหน่อยเหรอว่ะ ว่าน้องตุ๊กตาสุดบ๊องแบ๊วนี่เป็นใคร” แล้วเพื่อนพี่ครามคนหนึ่งก็พูดขึ้น“ไม่จำเป็น” พี่ครามตอบกลับเสียงนิ่ง“อ้าว ไอ้คราม ไอ้ห่า” พี่เขาอ้าปากค้างแล้วก็ทำหน้างอนๆ ซึ่งขั
You may also like
พันธะร้ายพ่ายรัก
โซลสตาร์ seoulstar6.7K viewsSEX FRIEND เพื่อนไม่สนิท
Ballamira24.0K viewsMAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส
อยู่ในตะเกียงแก้ว15.0K viewsHOT FRIEND เพื่อนกันมันส์(ดีย์)เกิน
Ballamira67.7K viewsBAD ENGINEER นายตัวร้ายของยัยวิศวะ
ดาวแคระ (miss.mk)3.0K viewsDEEP LOVE รักสุดใจ...นายแบดบอย
ฮวายอน2.1K views[Engineering] รุ่นพี่เย็นชากับรุ่นน้องหน้าใส
SOEUR3.3K viewsเด็กของรามิล
เธียรนรา1.9K views
