Mag-log inShare
จีบอยู่ 2
Petsa ng paglalathala:
2026-03-06 00:29:40“พี่คะ” ฉันหันไปเห็นพี่แม่ค้าเลยเรียกพี่เขาไป
“อ้าว ว่าไงคนสวย” พี่เขาหันมาเห็นฉันแล้วถาม
“เอ่อ ปกติพี่ครามนั่งที่ไหนหรอคะ” ฉันถามไปเผื่อพี่เขาจะรู้
“เอ๋ น้องครามหรอ รู้สึกว่าโต๊ะประจำจะอยู่โซนข้างๆ ลานเกียร์นะ” พี่เขาทำท่านึกแล้วชี้ไปอีกฟากของโรงอาหาร
ไกลจัง
“ขอบคุณค่า” ฉันหันไปก้มหัวให้พี่เขาแล้วพูดขอบคุณไป จากนั้นก็เดินไปทางที่พี่เขาบอก
“เอ๊ะ นั่นไง” ฉันเดินมาเรื่อยๆ ก็เห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งกันอยู่ ซึ่งในนั้นมีหลายคนที่ใส่เสื้อช็อป อย่างที่บอกว่าช่วงนี้เพิ่งเปิดเทอม ทำให้รุ่นพี่ยังไม่ค่อยได้มาเรียน แล้วเด็กปีหนึ่งวิศวะก็ยังไม่มีช็อป ทำให้แยกออกง่าย
ฉันรีบเดินไปหยุดที่โต๊ะของพี่ครามทันทีที่เห็นเขา
แฮร่ๆ
ฉันยิ้มแหยๆ ให้พวกพี่เขาที่นั่งอยู่แล้วหันมามองฉันเป็นตาเดียว
ฉันทำอะไรผิด ทำไมต้องมองกันขนาดนั้น
“เอ่อ น้องมีอะไรรึป่าวครับ” พี่คนหนึ่งถามขึ้น
“เอาตังค์มาคืนพี่ครามค่ะ” ฉันตอบไปแล้วยื่นแบงค์ร้อยไปตรงหน้าของพี่ครามที่นั่งมองหน้าฉันนิ่งๆ
“เอ่อ จำคนผิดป่าวน้อง” เพื่อนเขาที่นั่งข้างๆ เขาพูดขึ้น
“ใช่ ปกติเพื่อนพี่ไม่สนใจผู้หญิงที่ไหนหรอก มุกนี้ไม่ผ่านนะ” แล้วเพื่อนอีกคนของเขาก็พูดขึ้นบ้าง
“นั่งก่อนมั้ย” แล้วคนที่เพื่อนเขาว่าไม่สนใจผู้หญิงก็พูดขึ้นนิ่งๆ ไม่ได้หันไปสนใจเพื่อนตัวเองสักนิด
“เชี้ยยย”
แล้วเพื่อนเขาที่นั่งอยู่โต๊ะนี้ก็ทำหน้าตกใจแล้วอุทานขึ้นทันทีที่พี่ครามเปิดปากพูดกับฉัน
“ไม่เป็นไรค่ะ พายแค่เอาเงินมาคืน จะไปเรียนแล้วเพื่อนพายรออยู่ที่โต๊ะ” ฉันตอบเขาแล้วยิ้มให้
“อ้าว น้องตุ๊กตา มาไมอ่ะ” พี่ขุนที่เดินมาพร้อมกับถุงขนมในมือทักขึ้น
“เอาเงินมาคืนพี่ครามค่ะ” ฉันตอบพี่เขาไป
“บอกว่าไง” เขาถามฉันนิ่งๆ
“บอกอะไรอ่ะ” ฉันทำหน้างงๆ แล้วพยายามนึกว่าเขาบอกอะไรฉัน
“ไม่ต้องคืน ไม่เอา”
“ได้ไง พายเอามาคืนแล้ว พี่ครามก็รับไปสิ” ฉันทำหน้ามุ่ยแล้วยื่นเงินไปให้เขาอีกครั้ง
“จำได้มั้ยว่าฉันบอกว่าอะไร” เขาถามขึ้นมาอีกครั้ง
“แป๊บนะคะ พายขอคิดก่อน” ฉันพยายามนึก
จำได้ว่าเขาจ่ายเงินให้ฉัน แล้วพอฉันยื่นเงินไปให้เขาแล้วเขาก็ไม่เอา พอฉันจะขอเลขบัญชี เขาก็บอกฉันเขียนเบอร์ให้เขาแทน
เดี๋ยวนะ
เบอร์งั้นหรอ
พอนึกออกแล้วฉันก็หันขวับไปมองเขาตาโต
นี่เขาเอาจริงใช่มั้ยเนี่ย
“เอาเบอร์มา” พี่ครามยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน
“เห้ยๆ ยังไงว่ะไอ้เสือยิ้มยาก นี่มึงจีบสาวหรอ” แล้วเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างตั้งแต่พี่ครามตอบฉันก็มีคนหนึ่งที่ถามขึ้น
“อื้ม จีบอยู่”
Pinakabagong kabanata
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร The End 2
รอกันก่อนได้มั้ยล่ะ“ถ้าพี่ไม่รอ” พี่ครามพูดขึ้นย้ำ“พี่ครามใจร้าย” ฉันมองหน้าพี่ครามอย่างตัดพ้อใจร้ายจัง แค่นี้ก็รอไม่ได้พรึบพี่ครามลุกขึ้นยืนแล้วกอดมาโอบเอวฉันแล้วยิ้มให้ฉันเล็กน้อย เขาดึงช่อดอกไม้ในมือฉันยื่นไปให้พี่นุช“ล้อเล่น”“พะ พี่ครามรอได้ใช่มั้ย” ฉันเงยขึ้นมองหน้าพี่ครามอย่างมีความหวัง“อื้ม ทั้งชีวิตก็รอได้” พี่ครามพยักหน้ารับ“งะ งั้นพายไปเรียนต่อที่อังกฤษก่อนค่อยกลับมาแต่งได้รึป่าว” ฉันเอ่ยต่อรองแล้วก็แกล้งเขาด้วย เพราะฉันเคยพูดกับเขาเรื่องนี้แล้วว่าอยากจะไปเรียนต่อโทที่อังกฤษ มหาลัยเดียวกันกับพิพลอยก่อน แต่พี่ครามก็ไม่ยอมท่าเดียวเลยแต่ที่พูดไปเนี่ยฉันก็ไม่ได้จริงจังหรอก อย่างฉันนี่นะจะไปอยู่ที่อื่นคนเดียวไม่มีทาง“อ่ะ ล้อเล่นน่าาาา” เมื่อเห็นพี่ครามหุบยิ้มแล้วทำหน้าตึงฉันยิ้มออกมาแล้วพูดล้อเขา“ไอ้แสบ แล้วยังไง จะแต่งไม่แต่ง” พี่ครามเค้นเสียงพูดกับฉันอย่างหมั่นไส้ ตามด้วยคำถามที่แสนจะห้วน“เห้ยๆ มึงขอน้องแต่งงานเว้ย ไม่ใช่จะดักฉุดลูกสาวเค้า” พี่ขุนเขาพูดขึ้นท้วงเมื่อเห็นพี่ครามถามฉันเสียงห้วนแบบนั้น“เออ มีอย่างที่ไหนขู่น้องให้แต่งด้วย” ตามด้วยพี่ฟีนิกซ์ที่พูดขึ้นอ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร The End 1
ฮัลโหลลลลลลสวัสดีวันรับปริญญาของพี่ครามจ้า หลังจากที่พี่ครามฝึกงานแล้วก็ทำเล่มจบส่งเสร็จแล้ว พี่ครามก็ถือว่าเรียนจบอย่างเป็นทางการ แล้ววันนี้ก็รับปริญญา คนมาแสดงความยินดีกับพี่ครามเยอะมาก รวมไปถึงครอบครัวของเขาและของฉันด้วย“ยินดีด้วยนะคราม” พ่อกับแม่ฉันเดินมาแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้พี่ครามพร้อมพูดแสดงความยินดี“ขอบคุณนะครับคุณพ่อคุณแม่” พี่ครามยกมือขึ้นไหว้พ่อแม่ฉันแล้วรับดอกไม้มาถือไว้“จบแล้วทำงานเลยรึป่าวลูก คิดเอาไว้รึยัง” แม่ฉันยิ้มแล้วถามถึงอนาคตที่พี่ครามวางแผนไว้“ครับ คนแถวนี้เค้าอยากลงจากตำแหน่งเต็มทนแล้ว” พี่ครามตอบแล้วเหลือบมองไปที่คุณพ่อของเขานิ่งๆ“อะไร ฉันก็อยากพักบ้าง” พ่อพี่ครามพูดขึ้นอย่างลอยหน้าลอยตาจนฉันต้องหลุดขำ เพราะช่วงนี้พี่ครามทำงานหนักมาก ส่วนคุณพ่อนั้นแทบจะไม่ได้เข้าบริษัทเลย โดยที่ท่านให้เหตุผลว่าอยากจะพักมา 3 เดือนแล้ว“พ่อก็พักตลอดนั่นแหละค่ะ ตอนพี่ครามเรียนอยู่ก็ชอบขโมยแม่ไปเที่ยวแล้วทิ้งงานให้พี่ครามทำ” คะนิ้งมองพ่อตัวเองแล้วกรอกตามองบน“ตัวแสบ เผาพ่อหรอ” คุณพ่อหันไปหยิกแก้มน้องแล้วพูดเสียงเค้นเหมือนหมั่นไส้ลูกสาวตัวเอง“หึ เหนื่อยมั้ย” พี่ครามหัวเราะพ่อ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร แมวน้อยโกรธ 2
“พายเก่งมั้ย ทำตามที่ข้าวหอมสอนมาเป๊ะๆ เลย” ฉันถามย้ำเพราะอยากได้ยินคำชมจากพี่คราม“ข้าวหอมสอนว่ายังไง”“ก็สอนว่าให้สู้คน เค้าทำเรายังไงให้ทำเค้าคืน” ฉันบอกถึงคำสอนของข้าวหอมก่อนมา แล้วทำหน้าตาเหมือนนางร้ายในละครหลังข่าว“เป็นเด็กขี้แค้นตั้งแต่เมื่อไหร่”“พึ่งเป็นค่ะ พายไม่ชอบสายตาของพี่ๆ เขาเวลามองพาย” ฉันบอกเขาไปแล้วทำหน้ามุ่ยเมื่อนึกถึงตอนที่สองคนนั้นมองแล้วหัวเราะเยาะฉัน“หึ ทำแมวน้อยของพี่โกรธได้เนี่ยไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย” พี่ครามส่ายหน้าเบาๆ แล้วขำ“ใช่ค่ะ เหมือนแม่มดที่ข้าวหอมบอกไม่มีผิด” ฉันพยักหน้ารับรัวๆ แล้วนึกถึงคำพูดของข้าวหอม“หึ แม่มดเลยหรอ” พี่ครามหัวเราะในลำคอเล็กน้อย“ค่ะ แล้วข้าวหอมก็บอกด้วยนะคะว่าแม่มดชอบดักหน้าลิฟท์ แล้วก็จริงๆ ด้วยค่ะ ข้าวหอมนี่รู้ดีจริงๆ” ฉันบอกแล้วทำหน้าภูมิใจในตัวเองแล้วก็เพื่อนกลุ่มเรานี่ฉลาดกันจริงๆ“ฮ่าๆๆๆ” พี่ครามหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง“พี่ครามขำอะไร” ฉันถามแล้วทำหน้างง ทำไมต้องขำขนาดนั้นด้วย“หึหึ แมวน้อยซื่อบื้อ” แหนะ ยังมาว่าฉันอีกนะ“ขำอะไรคะ” ฉันถามย้ำ“ไม่มีอะไร แล้วนี่แต่งตัวอะไร” พี่ครามเลิกหัวเราะแล้วก็มองฉันนิ่ง“สวยมั้ยคะ” ฉัน
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร แมวน้อยโกรธ 1
“แต่เป็นคู่หมั้น นี่พะพาย คู่หมั้นผมเอง” พี่ครามมองหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เอื้อมมือมาโอบเอวฉันให้แนบชิดตัวเขาแล้วหันไปมองผู้หญิงสองคนนั้นฉันหันไปมองก็เห็นพวกเธออ้าปากค้างแล้วมองมาที่เราสองคนอย่างไม่เชื่อสายตา“คะ คู่หมั้น” พวกเธอหันไปมองหน้ากันตื่นๆ แล้วพูดขึ้นพร้อมกันเสียงสั่น“อ้าว คุณพะพาย เจอคุณครามแล้วหรอคะ” พี่ปลายฝนที่เดินผ่านมาเห็นพอดีก็เดินเข้ามาทักฉัน“ค่ะ พี่ปลายฝน” ฉันยิ้มให้พี่เขาไป“อ้าว พวกเธอมายืนอะไรตรงนี้” แล้วพี่ปลายฝนก็หันไปมองพี่สองคนนั้นที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่“กะ แกรู้จักหรอ” พวกเธอหันไปมองพี่ปลายฝนแล้วถามเสียงสั่น“ก็คุณพะพายเป็นคู่หมั้นคุณคราม นั่นบัตรที่ฉันให้น้องเค้ามานี่ ทำไมมาอยู่กับแกอ่ะ” แล้วคำตอบของพี่ปลายฝนก็ทำเอาพวกเธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วหันมามองฉันอึ้งๆ“ชิ” ฉันเชิดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ เชอะ ก่อนหน้านี้พวกเธอไล่ฉัน ฉันจำได้ขึ้นใจเลย“หึ เดี๋ยวผมขอคุยกับแมวน้อยตัวนี้ก่อนก็แล้วกันว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แต่ก็รู้ดีอยู่แล้วใช่มั้ยว่าพวกคุณทำอะไรไว้” พี่ครามหันมามองหน้าฉันแล้วหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปพูดกับพนักงานของเขาเสียงนิ่ง“อะ เอ่อ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร เปิดตัว 2
“รอซักครู่นะคะคุณ...” เมื่อคนมาใหม่ตอบแล้วพี่คนสวยก็หันมาบอกฉัน“พะพายค่ะ” ฉันแนะนำตัวไป“ค่ะคุณพะพาย เดี๋ยวพี่ขอรับลูกค้าก่อนแล้วจะพาขึ้นไปหาคุณครามนะคะ” เธอเอ่ยบอกฉันอย่างลำบากใจ“งั้นไม่เป็นไรค่ะ พายไปเองก็ได้ พี่คนสวยทำงานเถอะค่ะ” ฉันมองไปที่คนมาใหม่ที่ยืนรออยู่แล้วก็หันไปบอกพี่คนสวย ฉันขึ้นไปเองได้ แค่บอกทางก็พอ เพราะคนจีพีเอสตายแบบฉันคงขึ้นไปเองไม่ได้แน่ๆ“พี่ชื่อปลายฝนนะคะ” พี่คนสวยบอกฉันเสียงหวาน“ค่ะพี่ปลายฝน พายไปเองได้”“เอางั้นหรอคะ งั้นเดินขึ้นลิฟท์ผู้บริหารที่อยู่อีกด้านได้เลยนะคะ บอก รปภ. หน้าลิฟท์ว่าเข้าพบคุณครามค่ะ” พี่ปลายฝนทำท่าลังเลเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ยื่นบัตรอะไรบางอย่างให้ฉันแล้วเอ่ยบอก“ขอบคุณนะคะ พายไปแล้วน๊าาา” ฉันรับมาแล้วเอ่ยขอบคุณเธอไป จากนั้นก็หันไปเดินตามทางที่พี่ปลายฝนบอก“มาพบพี่ครามค่ะ” ฉันเดินไปพบพี่ รปภ. ที่ยืนอยู่หน้าลิฟท์แล้วยื่นบัตรให้พี่เขาดู“ครับ” พี่ รปภ. รับบัตรไปดูแล้วก็ยื่นบัตรคืนให้ฉัน จากนั้นก็หันไปกดเปิดลิฟท์ให้ฉัน“เดี๋ยว” แต่ขาฉันยังไม่ทันก้าวไปไหนเลยก็มีเสียงร้องห้ามที่ดังขึ้น“มาพบใคร ทำไมให้ใช้ลิฟท์ผู้บริหาร” ฉันหันไปมองคนมาใหม่ที่
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร เปิดตัว 1
“กะ กลับกันเถอะ” มือฉันกำสายเบลล์แน่นแล้วหันไปบอกเพื่อนอย่างกลัวๆก็จะอะไรซะอีกล่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าบริษัทของพี่ครามเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เช้าที่เพื่อนทั้งสามคนของฉันไปหาแล้วจับฉันแต่งตัวใส่กระโปรงทรงเอที่สั้นที่สุดในชีวิตของฉัน แม้มันจะไม่ได้สั้นจนน่าเกลียดแต่ฉันไม่ชินเพราะไม่เคยใส่แบบนี้มาก่อน แล้วเสื้อก็ตัวเล็กกว่าปกติที่ฉันใส่ พอแต่งตัวให้ฉันเสร็จก็จับฉันแต่งหน้า แล้วก็เอาแต่ชมฉันว่าสวย น่ารัก จนฉันมั่นใจในตัวเองขึ้นมาในระดับหนึ่งแต่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่มั่นใจแล้วสิ“ห๊ะ” ข้าวหอมที่นั่งข้างๆ หันมามองฉันงงๆ“ได้ไง มาถึงนี่แล้ว” ปลาทองที่นั่งอยู่เบาะหลังพูดขึ้น“พายไม่กล้า” ฉันพูดเสียงอ่อนแล้วก้มหน้าลง“แกไม่คิดถึงพี่ครามรึยังไง” เซรีนถามขึ้น“คิดถึงสิ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปแล้วพยักหน้างึกๆ ให้เพื่อน“พี่ครามอยู่ที่นี่นะ ถ้าแกขึ้นไปหาเขา แกก็จะได้เจอ” ปลาทองพูดแล้วชี้ไปที่ตึกใหญ่ตรงหน้า“พายขึ้นไปก็ได้” ฉันมองตามแล้วชั่งใจคิด ความกลัวมันก็มีนะ แต่ความคิดถึงของฉันมันมีมากกว่าซะอีก“ต้องอย่างงี้สิเพื่อนฉัน” ปลาทองดีดนิ้วแล้วมองฉันอย่างภูมิใจ“ตามสเต๊ปแกต้องเจอนางร้ายหน้าลิฟท์”“แม่มดหรอ” ฉั
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร พี่ครามน่ารักจัง 2
“คุณพ่อเจอน้องรึยังคะพี่คราม” คุณแม่ยิ้มกว้างแล้วหันไปถามพี่คราม“หื้มมม พ่ออยู่บ้านหรอครับ” พี่ครามขมวดคิ้วเล็กน้อย“ใช่ค่ะ วันนี้คุณพ่อว่างเลยอยู่บ้าน นี่แม่กำลังทำขนมพอดีเลย หนูพายชอบกินขนมมั้ยคะ” คุณแม่ตอบพี่ครามแล้วหันมาถามฉัน“ชอบค่ะ” ฉันชะโงกหน้าไปดูตรงเตาอบที่มีขนมวางอยู่ก็ตาเป็นประกายทันที
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร คิดว่าฉันโง่หรือไง 1
05.12 น.มหาวิทยาลัย Kสวัสดีเช้าวันจันทร์ค่ะ ตอนนี้ฉัน พี่คราม และเพื่อนๆ อีก 3 คนกำลังนั่งรถไปที่มหาลัย เพราะวันนี้เรามีกิจกรรมรับน้องกันที่สัตหีบ อยากบอกว่าฉันและเพื่อนๆ ตื่นเต้นมากเพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราจะได้ไปทะเลด้วยกัน ซึ่งวันนี้พี่ครามเป็นคนขับรถพาพวกฉันออกมาตั้งแต่เช้าเลย เพราะถึงจ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร เตี๋ยวไก่วิศวะ 2
“เอ่อ ป่าวๆ ไม่มีไร ขอโทษที พี่ตกใจเสียงดังไปหน่อย”“ทะ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะ” ฉันถามงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาเห็นหน้าฉันตกใจ หรือหน้าฉันมีอะไรแปลกๆ หรือมีอะไรติดอยู่“ไอ้ขุน” ยังไม่ทันที่พี่เขาจะได้ตอบอะไรก็มีเสียงนิ่งๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลังก่อน“เห้ย ไอ้คราม มาพอดีเลย” พี่ขุน อย่าถามว่ารู
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร เตี๋ยวไก่วิศวะ 1
เมื่อเขาครามคณากรณ์ พัฒนกมลกุลเฮดว๊ากวิศวะสุดโหด เถื่อนต้องมาตามจีบรุ่นน้องคณะบริหารสุดนุ่มนิ่มและเธอพะพายพิรศานิดา ศิริบริภัทร์สาวน้อยปีหนึ่งสุดนุ่มนิ่มต้องมารับมือกับรุ่นพี่จอมโหดที่มาตามจีบ“เอาเงินมาคืนพี่ครามค่ะ” ฉันตอบพี่เขาไป“บอกว่าไง” เขาถามฉันนิ่งๆ“บอกอะไรอ่ะ” ฉันทำหน้างงๆ แล้วพ
Maaari mong magustuhan
BAD ENGINEER วิศวะ (เลว) หวงรัก
Badstyle_39.8K viewsBAD KLEIN ของหวง (วิศวะ)
Badstyle_15.9K viewsBad Trap คลั่งรักพี่ชายเพื่อน
มดตัวจี๊ด34.8K viewsเมียใจแตก (NC20+)
สนามอารมณ์20.7K viewsFRIEND GUY กับดักร้ายนายเพื่อน(ไม่)สนิท
B.crazy’247 viewsFinn Reserve วิศวะจองรัก
Sweet_Moon468 viewsบำบัดรัก บอดี้การ์ดหัวใจ
Siratha157 viewsBeyond FWB รักล้ำเส้น
Umamii.1.9K views
