LOGINShare
เตี๋ยวไก่วิศวะ 2
publish date:
2026-03-06 00:27:41“เอ่อ ป่าวๆ ไม่มีไร ขอโทษที พี่ตกใจเสียงดังไปหน่อย”
“ทะ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะ” ฉันถามงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาเห็นหน้าฉันตกใจ หรือหน้าฉันมีอะไรแปลกๆ หรือมีอะไรติดอยู่
“ไอ้ขุน” ยังไม่ทันที่พี่เขาจะได้ตอบอะไรก็มีเสียงนิ่งๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลังก่อน
“เห้ย ไอ้คราม มาพอดีเลย” พี่ขุน อย่าถามว่ารู้ได้ยังไง ก็พี่คนขายเขาเรียกแบบนั้น ฉันก็ขออนุญาตเขาในใจเรียกแบบนั้นก็แล้วกัน เขาหันไปมองคนมาใหม่แล้วพูดขึ้นพร้อมเดินไปทางด้านหลังฉัน
ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเดินไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู ซึ่งตอนนี้เขามองมาที่ฉัน ฉันเห็นเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วแล้วมองมานิ่งๆ
“ได้แล้วจ๊ะคนสวย ต๊ายยยยย ฝนจะตกมั้ยเนี่ย วันนี้น้องครามมากินร้านเจ้” เสียงของแม่ค้าร้านก๋วยเตี๋ยวดังขึ้น
“เวอร์ไปเจ้ ทำอย่างกับไม่เห็นมันมาเป็นชาติ” พี่ขุนพูดขึ้นแล้วมองหน้าแม่ค้าเอือมๆ
“โอ้ยยย ไม่เห็นน้องครามแค่วันเดียวเจ้ก็ใจจะขาดแล้ว” พี่เขาว่าพร้อมเอามือทาบอกแล้วยังทำหน้าเหมือนเจ็บปวดจนฉันถึงกับหลุดขำ
“นี่ค่ะ” ฉันยื่นเงินไปให้พี่แกยิ้มๆ
“โอ้ยยยย คนสวย เจ้ไม่มีทอนหรอก วันนี้มีแต่คนจ่ายแบงค์พันแบงค์ห้าร้อย” แม่ค้ามองเงินในมือฉันแล้วทำหน้าเอือมๆ
“แต่หนูไม่มีแบงค์ย่อยเลยค่ะ” ฉันตอบแล้วทำหน้าหงอย ฉันไม่ค่อยพกเงินสดเลยทำให้ไม่ค่อยมีแบงค์ย่อย แล้วนี่ฉันจะไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยวไก่ใช่ไหม งื้อออออ
“อ่ะเจ้ ของผมเอาเหมือนเดิม แล้วก็จ่ายให้คนนี้ด้วย” พี่คนที่มาใหม่ยื่นแบงค์ร้อยให้กับแม่ค้า
“โอเคจ้า น้องครามเหมือนเดิมนะ เจ้จะรีบทำให้อย่างด่วนเลยจ๊ะ” แม่ค้ามองหน้าผู้ชายข้างๆ ฉันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้เขาเล็กน้อย
“อ้าวเจ้ ของผมล่ะ ผมมาก่อนไอ้ครามนะเว้ย” แล้วพี่ขุนก็โวยวายขึ้น
“น้องขุนรอไปก่อน เจ้ขอทำให้น้องครามก่อน” เจ้แกว่าแล้วก็หันกลับไปทำก๋วยเตี๋ยวต่อ
“ไรวะเจ้ งั้นกูไปซื้อน้ำก่อนล่ะ” พี่ขุนทำหน้ามุ่ยแล้วหันมาบอกคนที่ยืนข้างๆ ฉัน
“อ่ะ เอาไปสิ” พี่ครามหยิบถ้วยก๋วยเตี๋ยวแล้วยื่นมาให้ฉัน
“พี่มีทอนมั้ยคะ” ฉันยื่นแบงค์พันในมือไปให้เขา
“หึ ไม่มีหรอก เอาไปเถอะ” เขาส่ายหน้าแล้วยื่นถ้วยมาให้ฉันอีกครั้ง
“ได้ไงคะ เราไม่ได้รู้จักกันนะ ทำไมพี่ถึงมาจ่ายให้หนูล่ะ” ฉันแย้งขึ้น
“ฉันชืี่อคราม ส่วนเธอชื่อพะพาย เรารู้จักกันแล้ว ทีนี้จะรับไปได้รึยัง” เขาแนะนำตัวเอง แล้วเหลือบมามองป้ายชื่อที่คล้องคอฉันอยู่ ลืมบอกไปว่าปีหนึ่งต้องห้อยป้ายชื่อกันทุกคน
“อย่างนี้ก็ได้เหรอคะ” ฉันทำหน้างงๆ แล้วถามเขาไป
“อื้ม” เขาพยักหน้าให้ฉัน
“พายขอเลขบัญชีพี่หน่อยค่ะ เดี๋ยวพายจะโอนค่าก๋วยเตี๋ยวคืน” ฉันหันไปเห็นกระดาษกับปากกาที่วางอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวที่เอาไว้สำหรับเขียนเมนู จึงหยิบขึ้นมาแล้วหันไปถามเลขบัญชีกับเขา
“ไม่เป็นไร แต่ถ้าลำบากใจก็เขียนเบอร์มาให้ฉันก็ได้” เขาบอกนิ่งๆ
“คะ เบอร์หนูหรอค่ะ” ฉันทำหน้าตกใจแล้วชี้มือเข้าหาตัวเอง
“อื้ม”
“พี่จะเอาไปทำไมคะ” ฉันถามอย่างงงๆ
“ผู้ชายขอเบอร์ผู้หญิง เขาเอาไปทำอะไรล่ะ” พี่เขาตอบฉันมานิ่งๆ จนฉันสงสัยว่าเขามีหน้าเดียวรึป่าว เขายิ้มเป็นมั้ยนะ
“พี่จะจีบพายหรอ” ฉันนึกตามที่เขาถามแล้วหันไปมองเขาตาโต
“อื้ม จีบได้มั้ยล่ะ”
Latest chapter
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่ซ้อ ( แฟนเฮียคราม ) 2
ร้านกาแฟหน้ามอตอนนี้ฉันและเซรีนก็เดินมาถึงร้านกาแฟตรงหน้ามอที่ดังมาก เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของมอ K เลยก็ว่าได้ ส่วนปลาทองกับข้าวหอมแยกไปเข้าห้องน้ำ ฉันกับเซรีนจึงมาสั่งและจองโต๊ะรอพอเดินเข้ามาในร้านแล้วฉันก็รับรู้ถึงสายตาที่มองมาของคนในร้าน และแน่นอนว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรซักเท่าไหร่ฉันหันไปมองเซรีนอย่างงอแงฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้“หึหึ อย่างอแงสิแม่คนดัง” เซรีนหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยแซวฉัน“เซรีนนนนน” ฉันเรียกเพื่อนเสียงอ่อนเพราะแม้แต่เพื่อนยังแซวฉันเลย“เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน”“งื้อออออ แต่พายไม่ชิน” ใช่ ฉันไม่ชิน และไม่น่าจะชินในเร็วๆ นี้ด้วย" หึ งั้นเดี๋ยวเราไปสั่ง พายไปจองโต๊ะนะ” เซรีนบอกฉันก็พยักหน้ารับรัวๆ จากนั้นก็รีบเดินไปหาโต๊ะนั่ง โดยที่ทำเป็นไม่สนสายตาของคนในร้านที่มองมาพอได้โต๊ะแล้วฉันก็นั่งก้มหน้างุดพรึบฉันนั่งก้มหน้ารอเพื่อนๆ ที่โต๊ะแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีคนมาหยุดยืนที่โต๊ะพอเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนมองฉันอยู่“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันมองหน้าผู้ชายสองคนตรงหน้าแล้วทำหน้างง“เด็กปีหนึ่งหรอ” เขาถามขึ้น“ค่ะ สวัสดีค่
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่ซ้อ ( แฟนเฮียคราม ) 1
ห้องเรียน B7คณะบริหารธุรกิจครืด ครืดแรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะละสายตาจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วหันมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูKharm ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อนฉันไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เขาจะแอดเฟรนด์มา เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่เขาขอเบอร์นั้นเขาต้องแอดไลน์มาแน่ๆแต่ที่ฉันกังวลในตอนนี้คือชีวิตที่สงบสุขของฉันกำลังจะหมดไปเพราะการเรียนภาคบ่ายนี้ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สาเหตุนั้นน่าจะมาจากคนพึ่งแอดไลน์ฉันมาตะกี้นี้ แต่เขาไม่ได้ทักอะไรมานะ คงจะรู้ว่าฉันเรียนอยู่จึกๆแรงสะกิดตรงไหล่ซ้ายทำให้ฉันละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง“พาย ดูนี่” ข้าวหอมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันฉันรับมาแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ จากนั้นก็ก้มดู พอเห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆจบสิ้นจริงๆ แล้วชีวิตสงบสุขของฉันเพจใต้เตียงมอ KK University~ต๊ายยยยยยยย วันนี้เพื่อนของแอดส่งรูปที่กำลังเป็น Talk Of The Town ในตอนนี้มาให้แอดดู เฮดว๊ากวิศวะควงเด็กปีหนึ่งบริหารกินข้าวกลางวิศวะ ซึ่งก็ไม่ต้องสืบค่ะ เฮดว๊ากนั่นก็คือ พี่คราม ปี 3 วิศวะการบิน หนุ่มหน้านิ่งสมบัติวิศวะ
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร จอง 2
สวัสดีครับ ผมคราม ที่รู้จักกันในนามเฮดว๊ากวิศวะ เรียนปี 3 มีเพื่อนสนิท 3 คน ที่พูดถึงตอนต้นนั่นแหละ ผมเรียนวิศวะการบิน เพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวการบิน ผมเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ แต่จะนิ่งแค่ไหนต้องรอดู เอาเป็นว่ารู้จักพอคร่าวๆ ก่อนนะ ค่อยทำความรู้จักนิสัยกันไปก็แล้วกัน“ที่จริงมันไม่ได้เจอน้องเขาวันนี้วันแรกหรอก น้องคนนี้มันจองตั้งแต่น้องเขามาเรียนปรับพื้นฐานแล้ว” ไอ้ขุนพูดขึ้น ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันนิ่งๆ“เห้ย ยังไงวะ นี่พวกมึงไปเจอน้องเขาที่ไหน” ไอ้พายัพถามขึ้นอย่างตื่นๆ“หึ ก็วันนั้นที่คณะบริหารไง ที่เราไปประชุมรับน้องอ่ะ” ไอ้ขุนหันมามองผมแล้วกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดขึ้นใช่แล้วผมเคยเจอพะพายมาก่อน1 เดือนก่อนหน้านี้“งื้ออออ ก็เราไม่รู้จักทางนี่นา” เสียงหวานที่ดังขึ้นงุ้งงิ้งๆ ตรงทางเดินขึ้นบันไดทำให้ผมหันไปมองนิ่งๆแล้วก็เจอกับร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมรู้ทันทีว่าเด็กคนนี้คงเป็นเด็กปีหนึ่งของคณะบริหารแน่ๆ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่คณะบริหาร มาประชุมเรื่องรับน้องรวม ส่วนที่รู้ว่าเธอคือเด็กปีหนึ่งเพราะตอนนี้มหาลัยยังไม่เปิด แต่มีบางคณะที่เปิดรับน้องก่อน และเปิดเรียนปรับพื้นฐานก่
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร จอง 1
นั่นไง มันมานู่นละ ถามมันเองแล้วกัน” เมื่อผมเดินมาถึงโต๊ะประจำที่นั่งกับเพื่อนก็เห็นเพื่อนนั่งคุยกันอยู่ จากนั้นพอไอ้ขุนมันหันมาเห็นผมมันก็พูดขึ้นทันที ทำให้เพื่อนๆ หันมามองผมเป็นตาเดียวผมเดินไปนั่งที่เดิมแล้วนั่งลงนิ่งๆ ผมไม่ได้สนใจสายตาของพวกมันเลยซักนิด“เอ่อ ครามไปไหนมาเหรอ” ลินิน เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มถามขึ้น“ถามทำไม” ผมถามเธอกลับนิ่งๆ เพราะปกติผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว แล้วกับลินิน เธอเป็นเพื่อนกับไอ้วินเพื่อนของผม เลยทำให้เธอได้มาอยู่กลุ่มพวกผม แต่ผมไม่ได้สนิทอะไร“ก็พวกนี้บอกว่าครามไปส่งผู้หญิงมา จริงเหรอ” เธอถามขึ้นแล้วมองหน้าผมอย่างเกรงๆ เพราะรู้จักนิสัยผมดีอยู่แล้วผมไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าตอบรับไปนิ่งๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะขึ้นมากดบันทึกเบอร์ของคนที่ผมพึ่งไปส่งมาเมื่อกี้ไว้❤️ครับ รูปหัวใจนี่แหละที่ผมบันทึกไว้“นั่นไง บอกแล้วไม่เชื่อลินิน” ไอ้พายัพพูดขึ้น“อย่าว่าแต่ลินินจะไม่เชื่อ ถ้ากูไม่เห็นกับตากูก็คงไม่เชื่อเหมือนกันแหละ” เสียงไอ้วินเนอร์พูดขึ้นบ้าง“เออ ก็จริง ปกติมันไม่สนใจผู้หญิง”“แล้วนั่นทำอะไรวะ มาถึงก็จับโทรศัพท์ เพื่อนไม่สนใจ” ไอ้ข
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่เมียวิศวะ? 2
“อื้อออ” ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบหนีสายตาของคนที่มองมา และไม่อยากให้เขาเห็นหน้าของฉันที่ตอนนี้มันคงแดงมากแน่ๆผู้ชายคนนี้อันตรายต่อใจฉันเหลือเกิน“พายไปนะคะ” ฉันบอกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แล้วก็รีบเดินออกมาทันที“อ้าว พายรอด้วย” ได้ยินเสียงของปลาทองดังตาม พร้อมกับร่างของเพื่อนที่วิ่งมาหยุดข้างฉันซึ่งฉันนั้นได้แต่เดินก้มหน้ามองทางแล้วก็รีบเดินกลับคณะทันที“กรี๊ดดดดดดด” พอเดินพ้นออกมาจากโรงอาหารมาถึงสวนหย่อมข้างๆ โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นข้างๆพรึบ“ปลาทองเป็นอะไร” ฉันถามขึ้นแต่เพื่อนฉันก็ยังไม่หยุดกรี๊ด แม้จะไม่ดังมาก แต่ฉันก็กลัวคนอื่นจะแตกตื่นฉันรีบเอามือไปปิดปากปลาทองทันที และหันไปมองเพื่อนสองคนที่เดินตามมาอย่างตื่นๆ“อื้ออออ พะพาย แกไปรู้จักมักจี่กับพี่ครามได้ยังไง” ปลาทองยกมือขึ้นมาจับมือฉันออกจากปากแล้วถามฉันขึ้นอย่างตื่นเต้น“เอ่ออ คือว่า” ฉันอ้ำๆ อึ้งๆ เพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนไปยังไงตั้งแต่แรกเริ่ม“เขาจีบแกเหรอ” ข้าวหอมถามขึ้น“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้าดิก เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขาพูดกับเพื่อนเขานั้นเขาจริงใจแค่ไหน“โอ้ยยย ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจีบแกชัวร์” ปลาทองว่าขึ้นแล้ว
รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร ว่าที่เมียวิศวะ? 1
“อื้ม จีบอยู่” พี่ครามตอบเพื่อนเขาทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาไปจากฉันเลยฉ่าาาาาาาหน้าฉันร้อนแล้วร้อนอีก“มะ มึงตบหน้ากูที” ฉันละสายตาจากพี่ครามไปมองเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่พี่ขุนยกมือขึ้นตบหน้าเพื่อนเขาตามคำขอเพี๊ยะ“เจ็บไอ้สัส” ซึ่งแรงนั้นก็ไม่น้อยจนพี่เขาถึงกับหน้าหัน พอตั้งสติได้เขาก็หันไปเอาเรื่องพี่ขุนทันทีฉันถึงหลุดขำกับท่าทางของเพื่อนเขาที่ทำท่าเหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยังไงอย่างงั้น“มองพวกมันทำไม” ฉันละสายตาจากสงครามย่อมๆ ของเพื่อนพี่ครามแล้วหันมามองคนที่พูดขึ้นเอ่ออออออทำไมเขาต้องจ้องฉันเขม็งเหมือนกับฉันไปทำอะไรผิดมาอย่างงั้นแหละ“แหะๆ พี่จะเอาเบอร์ใช่มั้ยคะ” ฉันพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มที่ออกมามันก็ดูเกร็งๆอย่าหน้าดุนักสิ ฉันก็กลัวเป็นนะฉันเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ที่เขายื่นมาให้แต่แรก แล้วกดเบอร์ตัวเองให้เขาไป จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เขา“เห้ย ว่าแต่มึงจะไม่แนะนำให้พวกกูรู้จักหน่อยเหรอว่ะ ว่าน้องตุ๊กตาสุดบ๊องแบ๊วนี่เป็นใคร” แล้วเพื่อนพี่ครามคนหนึ่งก็พูดขึ้น“ไม่จำเป็น” พี่ครามตอบกลับเสียงนิ่ง“อ้าว ไอ้คราม ไอ้ห่า” พี่เขาอ้าปากค้างแล้วก็ทำหน้างอนๆ ซึ่งขั
You may also like
กำราบรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์
SOEUR6.7K viewsหวงรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol7.1K viewsEvil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]
sunshine-day14.0K viewssecret love ความรักหรือแค่ความลับ
เรนเดียร์ B-52230.4K viewsBad Engineer เล่ห์ร้ายวิศวะเลว (บากิ x พะพาย)
BlueSoda2.0K viewsซากใจใต้เงารัก
โบตั๋นสีกลีบบัว180 views[Engineering] รุ่นพี่เย็นชากับรุ่นน้องหน้าใส
SOEUR3.3K viewsMEAKHA | คลั่งรักร้ายนายเย็นชา
Ballamira11.2K views
