ep5-ลากผู้ชายเข้าห้อง

"ก้าวขาสิคะพี่เขม เรืองแบกพี่ไม่ไหวหรอก พี่ต้องก้าวขาด้วย "

ดาวเรืองผู้อาสาพาคนของหัวใจกลับห้อง เธอลืมคิดข้อนี้ไป เขาทั้งตัวใหญ่และไร้สติเธอจะทำยังไงให้แบกร่างของเขาไปถึงห้องได้

กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งในห้องโดยสารของลิฟท์ กว่าเธอจะแบกและลากร่างของเขมรินทร์เข้ามาในลิฟท์ได้ ทำเอาเหนื่อยเหมือนกัน

พอออกจากลิฟท์ได้ดาวเรืองก็หมดแรงเธอนั่งลงบนพื้นพร้อมกับปล่อยเขมรินทร์ให้นั่งพิงหลังของเธอ

ตอนนี้เกือบถึงห้องพักของเขาแล้ว แต่คนเมาหนักไม่ให้ความร่วมมือเธอเลย เธอกำลังคิดหาวิธีอยู่และแล้วก็นึกออก

"เอ่อ นึกออกแล้ว "

"โอ๊ะ โอ้ย"

ดาวเรืองนึกบางอย่างได้ รีบลุกขึ้นทำให้ร่างคนเมาล้มลงพื้นอย่างลืมตัว

คนเมาเมื่อเกิดมีอะไรกระแทกเข้าที่ตัวก็ได้สติส่งเสียงเอะอะออกมาแต่ดวงตายังหลับพริ้ม

ดาวเรืองหันมองแต่ก็ตัดใจปล่อยเขมรินทร์ไว้ตรงหน้าลิฟท์แล้วเดินไปที่ห้องของตัวเองอย่างรีบร้อน

ใช้เวลาไม่นานดาวเรืองก็กลับมาที่เดิม เธอมาพร้อมกับรถเข็นลากของ ตอนที่ย้ายมาอยู่ที่นี่เธอเอาไว้ขนของหนักเข้าห้อง

เป็นพ่อกำนันของเธอที่เตรียมไว้ให้ สาวสวยตัวเล็กสอดมือเรียวใต้รักแร้ของเขมรินทร์แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มียกคนตัวโตขึ้น

ด้วยความที่เขาหนักมากทำให้ดาวเรืองหัวทิ่มใส่คนในอ้อมแขน จากตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนที่จังหวะล้มหัวคะมำ ศีรษะของเธอชนเข้ากับแก้มเนียนๆของเขมรินทร์

ดวงตาคู่หวานต้องตะลึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองที่ใบหน้าหล่อด้วยหัวใจที่เต้นรัว

ยิ่งเห็นหน้าเขาในระยะสายตาห่างกันไม่กี่เซนติเมตรแบบนี้ ยิ่งเห็นในความหล่อ เบ้าหน้าฟ้าประทานของเขา

คิ้วดกดำคม จมูกโด่งดั้งเป็นสันนูน ปากหนาสีแดงอ่อนนั้นอีก กรอบหน้าเป็นสันได้รูป

แม้ว่าดวงตาจะหลับก็ยังพอให้เห็นถึงความงอนงามของขนตาเรียงสวยราวกับผู้หญิง

โดยรวมแล้วเขาหล่อถูกใจเธอที่สุด ยิ่งได้ใกล้ชิดยิ่งรู้ตัวว่าตัวเองนั้นหลงรักผู้ชายคนนี้อย่างโงหัวไม่ขึ้น

"อื้อ~ฟ้าอย่าทิ้งเขมไป"

คนไร้สติในอ้อมอกอยู่ๆ ก็ละเมอเพ้อพบถึงคนที่เพิ่งตีจาก

ทำเอาดาวเรืองปล่อยมือแทบไม่ทันเพราะเธอกำลังยกเขามาวางบนรถเข็น

แต่ก็นั่นแหละเธอเองก็เกือบจะแอบจูบคนเมาไร้สติแล้วเหมือนกัน

"เกือบเป็นโจรแล้วสิเรา เกือบได้โขมยจูบผู้ชาย"

ดาวเรืองได้สติ เมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นผู้หญิงควรรุกแค่พองาม อะไรที่มากไป เขาจะหาว่าเราใจง่ายได้

เมื่อจัดท่านอนดีแล้วจึงลุกขึ้นไปจับมือลากของรถเข็น แล้วค่อยๆ ลากจูงรถไปที่จุดหมายปลายทาง

ในใจก็นึกขำ บ่นพึมพำถึงพ่อของตัวเอง

"ที่แท้พ่อก็เตรียมไว้ให้ลากผู้ชายเข้าห้องนี่เอง ขอบคุณนะคะพ่อกำนัน"

ดาวเรืองเข็นรถไปกล่าวของคุณพ่อกำนันไป ถ้าไม่ได้รถเข็นคันนี้ก็คงต้องลากกับพื้นแน่นอน

เมื่อเข็นมาถึงหน้าห้องก็ต้องหยุดเพื่อหยิบคีย์การ์ดจากกระเป๋ากางเกง

ติ๊ดๆ

ดาวเรืองเธอแตะคีย์การ์ดไปหลายครั้ง แต่ห้องก็ไม่ปลดล็อก เธอจึงหันการ์ดดูว่ามีอะไรผิดไปหรือเปล่า

"ก็ถูกแล้วนะ "

เมื่อพลิกดูที่คีย์การ์ดก็เห็นว่าเบอร์ห้อง404นั้นถูกแล้ว แต่ทำไมห้องไม่ยอมเปิด หรือคีย์การ์ดจะผิด นึกได้จึงลองเอาคีย์การ์ดห้องตัวเองมาแตะดู ผลปรากฎว่าปลดล็อกได้

"อ้าวนี้มันห้องเรานี่ว้า"

เมื่อเงยหน้ามองที่เบอร์ห้องจึงรู้ว่าที่เธอพยายามเปิดนั้นคือห้องของตัวเอง

พอรู้ความจริงก็อดขำไม่ได้ นี่เธอกะลากผู้ชายเข้าห้องจริงๆ ใช่ไหม

เมื่อรู้ถึงสาเหตุการเปิดห้องไม่ได้ดาวเรื่องจึงปิดห้องตัวเองไว้แบบเดิม

แล้วจึงลากรถเข็นไปที่ของคนตัวโตที่ตอนนี้ความเมาทำเขาหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ เลย

เมื่อลากรถเข็นมาถูกห้องแล้ว ก็จัดการใช้คีย์การ์ดแตะเปิดห้องนั้นทันที

แกร็ก~

เธอเปิดประตูออกกว้าง เพื่อให้สะดวกกับการลากรถเข็นเข้าไปในห้องของเขา

เธอใช้เวลาเป็นชั่วโมงกับการลากผู้ชายเข้าห้อง ถือว่าใช้เวลานานมากพอสมควร ถ้ามีคราวหน้าจะทำเวลาให้เร็วกว่านี้

ตอนนี้ดาวเรืองเองก็เกือบหมดแรง อ้าปากห้าว วอดๆ เพราะเริ่มง่วงนอนแล้ว

"เฮ้อ เสร็จสักที คราวหน้าจะคิดก่อนอาสา "

ดาวเรืองพึมพำ เมื่อยกตัวเขมรินทร์ไปที่วางที่โซฟาได้สำเร็จ ก็หาผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขมรินทร์เขาจะได้สบายตัว และเธอเองก็อยากไปนอนแล้วหมือนกันเพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว

"เที่ยงคืนกว่าแล้วเหรอ พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย"

สายตาของดาวเรืองเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขวนไว้ข้างฝา ต้องตกใจเมื่อเห็นเวลา

" โอ๊ะ"

"ฟ้าจ๋าขอเขมกอดหน่อย"

ดาวเรืองเช็ดเนื้อเช็ดตัวของเขมรินทร์เสร็จแล้วกำลังจะลุกขึ้นกลับห้อง แต่ก็ถูกมือแกร่งของคนเมาจับไว้

แค่นั้นไม่พอเขายังดึงเธอให้นอนบนหน้าอกของเขา ลำแขนแกร่งทั้งสองข้างกอดรัดเธอไว้แน่น

ดาวเรืองพยายามผลักหน้าอกของเขมรินทร์แล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะหลับไปแล้ว

"พี่เขม ๆ ปล่อยค่ะ"

ใช่ว่าดาวเรืองจะยินยอมเธอพยายามดิ้นสุดแรงและส่งเสียงเรียกเขาแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล ยิ่งเธอดิ้นแรงแค่ไหนลำแขนแกร่งก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นกว่าเดิม

จนในที่สุดต้องยอมนอนนิ่งให้เขากอด แต่เมื่อเธอนิ่งลำแขนที่กอดรัดแน่นก็ค่อยคลายออกแต่ก็ไม่ทั้งหมด

หน้าหล่อซุกเขาที่ซอกคอขาวเนียนของดาวเรืองจมูกคมสันซุกไซ้คลอเคลีย สูดดมความหอมตรงจุดนั้นอย่างเอาแต่ใจ

ทำเอาตัวดาวเรืองทำอะไรไม่ถูก ขนอ่อนลุกเกรียว ใจดวงน้อยเต้นระส่ำ

รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง หายใจติดขัด เหงือเม็ดเล็กเริ่มเกาะกลุ่มตามไรผม

จากอากาศที่กำลังเย็นสบายทำให้ดาวเรืองเหงือแตกพลั่ก ยิ่งดิ้นยิ่งโดนรัด อยู่นิ่งก็มวนท้องไปหมด

แต่สุดท้ายแล้วดาวเรืองก็กลั้นใจอยู่นิ่งๆ เพราะสังเกตุได้ว่าถ้าเธออยู่นิ่งจะถูกคลายการกอดรัดมากว่า

เธอยอมนอนนิ่งแบบนั้นเพราะตอนนี้รู้สึกเหนื่อยและล้าไปหมด

ดวงตาคู่งามก็แทบจะลืมไม่ขึ้นแล้ว ความง่วงเหงาห้าวนอนกำลังเล่นงานเธอ และในที่สุดเธอก็หลับไปในออ้มกอดของชายที่เธอหลงรัก

ความอบอุ่นที่ค่อนข้างจะร้อน เมื่อเธอลืมตาตื่นแล้วเห็นว่าตัวเองต่างหากที่กำลังกอดเขมรินทร์ไว้แน่น

คิดแล้วก็นึกอายจึงรีบเอามือออก และค่อยๆ ลุกออกจากโซฟากลางห้องรับแขก

อดไม่ได้ที่จะมองหน้าหล่อของเขาอีกครั้ง แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

เธอควรรีบออกจากห้องนี้ไปดีกว่าเพราะเธอละอายเกินกว่าจะอยู่สู้หน้าเขา

อาจไม่อะไรเกินเลยแต่ก็ยังมียางอายอยู่บ้าง จึงเลือกย่องออกจากห้องไปเงียบๆ ก่อนที่เจ้าของห้องจะตื่นขึ้นมา

ในใจลึกๆ ยอมรับว่ามีความสุขกับความบังเอิญครั้งนี้ หัวใจเธอพองโตไม่น้อย ความสุขเล็กๆ ของคนแอบรัก เมื่อได้ชิดใกล้กับคนในหัวใจ

👉เป็นกำลังใจให้ดาวเรืองด้วยนะคะ

👉ฝากติดตามเข้าชั้น +คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ