บทนำ

“เฮ้อ.. นี่มัน.. เวรกรรมอะไรของฉันกัน?”

คำพูดนี้เป็นสิ่งที่ฉันคิดอยู่ทุกวี่วันตั้งแต่ย้ายบ้านมาอยู่กรุงเทพฯ เราสามคนอาศัยอยู่ในคฤหาสน์สุดหรูนามว่า.. ‘คฤหาสน์ โหมราชฤทธิ์’ ภายใต้การดูแลของคุณกองทัพ เศรษฐีที่ร่ำรวยมหาศาลจากธุรกิจสีเทา เขาเป็นพ่อม่าย มีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่คนหนึ่ง

ผู้ชายคนนั้นเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูล และเป็นคนที่ถูกพ่อตัวเองคาดหวังมากที่สุด เขาคือ ‘โยธา’

หนุ่มหล่อรวย สายเปย์ นิสัยนิ่งสุขุม เขาเรียนอยู่ปีสี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกไฟฟ้า เพื่อนเลยชอบล้อเขาว่า ชื่อโยธาแต่เสือกเลือกเรียนไฟฟ้า และที่สำคัญคือเขา…

ณ คอนโด ONE ALL ONE

“วู้วววววววว!!!! มันส์จังเลยโว้ยยยย!!!”

“กูขอเบียร์อีกได้ไหมไอ้ธา”

“เออๆ แค่นี้มันไม่พอหรอก ฮ่าๆๆ”

“พวกมึงก็ไปซื้อกันเองดิ กูอุตส่าห์ให้มานั่งแดกในห้องกูแล้วเนี่ย สัด.. มีมือมีตีนกันทุกคนไม่ใช่หรือไง?”

“โหวววววว!! มึงดุพวกกูอีกแล้ว…”

ใช่.. พี่โยธาเขาดุมาก เขาหัวเราะจนนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่ที่ฉันไปเป็นคนใช้ในคฤหาสน์เขา ช่วงแรกฉันก็เห็นแต่เขาทำหน้านิ่งๆตอนคุยกับพ่อ หรือตอนสบตากันไม่กี่ครั้งเวลาที่เขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบน

แต่ใครจะไปคิดว่าตอนนี้ฉันจะได้มาเป็นรูมเมทของเขา ได้นอนอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามกันกับเขา ได้ใช้อากาศบริสุทธิ์ร่วมกัน.. แถมยังยืนอยู่ในห้องเดียวกับแก๊งเพื่อนสนิทเขาอีก

“ด..เดี๋ยวหนูไปซื้อเบียร์ให้เพื่อนพี่ก็ได้ค่ะพี่โยธา”

ตึก.. ตึก..

จนกระทั่งเสียงดังลั่นกลางห้องรับแขกของคอนโดสุดหรูได้เงียบลง ฝีเท้าของสาวน้อยตาแป๋วได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทีวีใหญ่ ซึ่งตอนนี้ก็ได้มีแก๊งชายฉกรรจ์หน้าตาดีนั่งล้อมวงเล่นเกมกันอยู่ บนโต๊ะนั้นมีถุงขนม ขวดเบียร์ และขนมขบเคี้ยวอีกมากมายที่เป็นของกับแกล้ม

พักหลังมานี้โยธาชอบพาเพื่อนวิศวะของตัวเองมานั่งเล่นในห้องเป็นประจำ ทั้งที่ก็มีเด็กสาวนอนอยู่อีกห้องแท้ๆ เหมือนกับว่าเขามีเหตุผลส่วนตัวที่ทำแบบนี้ 

“เชรดดดดด.. น..นี่ใครวะ..”

“เหี้ย!!! มึงแอบไปมีเมียตอนไหนเนี่ย!?”

กึก

เจ้าของคำถามเอ่ยขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่แสนกดดัน เพราะทุกสายตาต่างจ้องมองมายังเธอกันหมด เจ้าของใบหน้าเล็กจิ้มลิ้ม ตากลมโตเหมือนตุ๊กตา รูปร่างเพรียวบางแต่ก็แอบมีน้ำมีนวลจนน่าฟัด

“อ..เอ่อ คือ.. คือหนูเป็น..”

ชื่อของเธอก็คือ คนดี สาวน้อยในวัยสิบเก้าปีบริบูรณ์เมื่อไม่นานมานี้ เธอเป็นสาวรับใช้ในคฤหาสน์ของโยธามาได้ครบปีแล้ว แต่ก็พลาดท่ามาอยู่กับเขาเพราะข้อตกลงบางอย่าง มันคือความลับที่โยธารู้อยู่เพียงคนเดียว

คนดีไม่อยากให้พ่อกับน้องชายตัวแสบของเธอรู้ เธอจึงจำเป็นจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาแทบทุกอย่าง..

“ว่าไงวะไอ้โยธา ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?”

เหมือนว่าพ่อเสือร้ายประจำวิศวะอีกคนจะยกยิ้มมุมปาก เขาหรี่ตามองเพื่อนรักที่ขบกรามแน่นกับความเงียบ โยธาเอาแต่ยกขวดเหล้าขึ้นมากระดกลงคออยู่อย่างนั้น

ปึก!!!

ทว่าก้นขวดก็ได้ถูกกระแทกลงไปบนโต๊ะใหญ่ แววตาเฉี่ยวคมของพ่อหนุ่มสายโหดอย่าง โยธา.. คนที่เป็นทั้งอดีตเดือนคณะ และ อดีตเฮดว๊ากเบอร์หนึ่ง เขาก็เหลือบมองไปทางแก๊งเพื่อนที่กระตุกยิ้มอย่างเฝ้ารอคำตอบ

“หึ.. ผู้หญิงคนนี้เป็นน้องสาวกูเอง”

“ห๊ะ!!!!!”

“ต..แต่มึงไม่มีน้องสาวนี่หว่า..”

“นั่นดิ! มึงเป็นลูกคนเดียวไม่ใช่หรือไงไอ้ธา!?”

นั่นแหละที่ฉันบอกว่าเป็นเวรกรรมอะไรของฉันกัน

เพราะพี่โยธาโกหกเพื่อนว่ามีฉันเป็นน้องสาว

แต่ความจริงแล้ว.. ฉันเป็นแค่คนรับใช้ที่บ้านเขา พ่อของฉันเป็นลูกน้องของพ่อเขา แถมฉันยังไม่มีเงินจนต้องแอบพ่อไปทำงานพาร์ทไทม์ที่บาร์หลังมหาลัย และฉันถูกแก๊งผู้ชายลวนลามเป็นครั้งสุดท้าย..

“หึๆ กูมีสิวะ น้องสาวต่างแม่ไง ไอ้พวกเหี้ย!”

ก็ตอนที่พี่โยธาไปช่วยฉันออกมาจากบาร์นั้น..