ตอนที่ 2 คู่สร้างคู่สม

ตลอดช่วงหลายวันมานี้ซูเมิ่งและหลีอี้เฟิงต่างพากันเล่นเป็นชู้รักกันอย่างสนุกสนานอย่างไม่อายฟ้าดินซูเมิ่งมีหน้าตางดงามดั่งนางฟ้าส่วนหลีอี้เฟิงมีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่จิตใจของพวกเขาทั้งสองนั้นช่างหยาบช้าราวหลุดออกมาจากขุมนรก ส่วนทางด้านตัวของหวังซุนมัวแต่ลุ่มหลงไปกับการพนันข้อเสียที่ร้ายแรงอีกข้อหนึ่งของเขานั้นก็คือไว้ใจในตัวสตรีคนรักมากจนเกินไปทรัพย์สินเงินทองไม่ว่าจะเก็บซุกซ่อนอยู่หนใดตัวเขาล้วนแล้วแต่บอกนางจนหมดสิ้น

“บ้าที่สุดวันนี้ก็เช่นกันข้าเสียหมดตัวอีกแล้ว พวกเจ้าโกงข้า พวกเจ้าต้องโกงข้าแน่ๆ” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยความเดือดดาลเขาเสียพนันไม่รู้จะเสียยังไงแล้วตั้งแต่นี้เป็นต้นไปชายผู้มีนามว่าหวังซุนนั้นจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับการพนันอย่างเด็ดขาด

“เฮ้ย เฮ้ย นายน้อยหวัง ทำไมท่านพูดจาหยาบคายเช่นนั้นล่ะ บ่อนอิ่งเทียนเป็นบ่อนการพนันที่น่าเชื่อถือและยิ่งใหญ่ที่สุดภายในเมืองหลวงไหนเลยที่จะต้องมาโกงเศษเงินเล็กๆน้อยๆของท่าน” เด็กรับใช้ผู้ดูแลบ่อนทำหน้ากวนๆเล็กน้อยเพราะดูเหมือนว่าภารกิจของพวกเขานั้นจะเสร็จสิ้นแล้ว

“ชิ ฝากไว้ก่อนเถอะ ไว้ข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับพวกเจ้าในภายหลัง” หวังซุนทิ้งคำพูดทิ้งท้ายเอาไว้ หลังจากนั้นเขาก็เดินทางกลับไปที่ตระกูลของตนในทันทีเมื่อเดินทางมาถึงเขาก็พบเข้ากับบุตรสาวของตนที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ที่ด้านหน้าจวน หวังซุนผู้ที่ไม่เอาไหนกำลังหัวเสียสุดๆจากการพนันเมื่อพบเจอบุตรสาวตัวน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่เขาจึงรีบเปลี่ยนแปลงหน้าตาของตนกลายเป็นคุณพ่อที่แสนดีในทันที

“ซูเหวิน นางฟ้าตัวน้อยของพ่อทำไมถึงมาร้องไห้อยู่ตรงนี้” น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสุภาพอ่อนโยนมีเพียงแต่สตรีตัวน้อยนางนี้เท่านั้นที่จะสามารถกุมหัวใจของเขาได้ เด็กหญิงตัวน้อยเมื่อพบเห็นการมาของผู้เป็นพ่อนางจึงรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดในทันที

“เด็กดีเจ้าเป็นอะไร” ชายหนุ่มลูบหัวนางอย่างอ่อนโยนนี่คงจะเป็นความดีเพียงอย่างเดียวในชีวิตเขา

แอร๊ด....หลังจากนั้นไม่นานประตูบานใหญ่ของจวนก็เปิดขึ้นหวังซุนจิตวิญาณของเขาแทบที่จะหลุดลอยออกจากร่างเมื่อเห็นเมียรักของตนเดินออกมาตัวของนางนั้นสวมเสื้อผ้าที่บางเบาและที่สำคัญมีชายผู้หนึ่งเดินออกมาด้วยเขาเป็นชายผู้ที่ตนรู้จักและสนิทสนมเป็นอย่างดี นั่นก็คือ หลีอี้เฟิง ลูกพี่ลูกน้องที่เขาเคารพนับถือ

“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ซูเมิ่ง” น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นสะท้านอย่างถึงที่สุดแม้แต่คนโง่ที่สุดในโลกก็ยังเข้าใจยามที่เห็นภาพตรงหน้า คนทั้งสองต่างครบชู้กันอย่างซึ้งหน้าและเปิดเผย

“ข้าล่ะสะอิดสะเอียนเต็มที ที่ต้องทนใช้ชีวิตเคียงคู่กับเจ้า หวังซุน เจ้ามันก็มีดีแต่เพียงหน้าตาและอาศัยสมบัติเก่าอยู่กินไปวันๆก็เท่านั้นตอนนี้ตัวเจ้านั้นหมดตัวแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าซะ” ซูเมิ่งหญิงสาวที่ตัวเขาทุ่มเทหัวใจและรักนางมากที่สุดเขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าจะได้เห็นสีหน้าและแววตาของนางเช่นนี้ตัวเขานั้นกำลังรู้สึกว่าตัวเองนั้นกำลังหลับฝันไปนี่คือหญิงสาวที่งดงามที่สุดภายในเมืองหลวงแห่งนี้จริงๆเหรอ และที่สำคัญตัวของนางคือเมียที่รักยิ่งของเขานะ หญิงสาวที่แสนดีและงดงามของเขานั้นหายไปไหนแล้ว

หมับ อื้อ....อื้อ.... หลีอี้เฟิง จับนางประกบริมฝีปากอย่างดูดดื่มต่อหน้าหวังซุน โดยที่สตรีนางนี้นั้นไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนแววตาของนางในยามนี้นั้นราวถูกต้องมนตร์สะกดนางสวมกอดชู้รักของนางอย่างดูดดื่ม

“ชั่วช้าไร้ยางอายนัก พวกเจ้าสองตัวจงไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงและความรู้สึกที่โกรธแค้นเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะถูกคนที่รักทั้งสองมารวมหัวหลอกเขาเช่นนี้ ทางด้านตัวของหลีอี้เฟิง ฉีกยิ้มกว้างรอยยิ้มและแววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความหยาบช้าและชั่วร้ายอย่างถึงขีดสุด

“เจ้าล่ะซิที่จะต้องไสหัวออกไปจากที่จวนของข้าบัดนี้ พื้นที่ทุกตารางนิ้วของตระกูลหวังได้ตกเป็นของข้าแล้ว” หลีอี้เฟิงได้แสดงเอกสารสิทธิ์และตราตั้งว่าตัวของเขานั้นได้เป็นเจ้าของพื้นที่ตัวจริงเสียงจริง เขาได้ร่วมกับขุนนางชั้นเลวในการสับเปลี่ยนครั้งนี้

“ไม่จริงที่นี่เป็นสถานที่ของข้ามันคือสถานที่ของท่านพ่อที่สร้างมาด้วยความยากลำบาก แล้วมันจะตกเป็นของเจ้าไปได้อย่างไร” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่ยินยอม

“นายน้อยหวังท่านทำใจยอมรับเถอะว่าจวนของท่านตกเป็นของหลีอี้เฟิงแล้ว” ชายผู้มีน้ำเสียงที่แก่ชรานั้นตัวเขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชอบธรรม เขามีนามว่าเฟยเมียวเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ภายในเมืองหลวงแห่งนี้และยังเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือหลีอี้เฟิงในการครอบครองทรัพย์สินตระกูลหวังถือได้ว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจของท่านพ่อที่ล่วงลับของหวังซุน

“แก...ไอ้แก่ เฟยเมียว ที่แท้พวกแกก็รวมหัวกัน” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความโกรธแค้นสุดขีดทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้จะโทษใครไปไม่ได้เลยนอกจากตัวเขาเอง

“ก๊าก ฮ่า ฮ่า โธ่...โถว โถว น้องหวังเจ้าจงอย่าได้โทษใครเลยนะ จงโทษก็จงโทษที่ตัวเจ้าเองเถอะที่ตัวเจ้านั้นเกิดมาโง่เอง ใครใช้ให้ตัวเจ้าเป็นคนขี้เกียจ ใครใช้ให้ตัวเจ้านั้นเป็นคนไม่เอาไหน เอ....หากจะโทษเป็นเพราะความไม่เอาไหนของเจ้าก็คงจะไม่ถูกนะทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นแผนของข้าเอง” หลี้อี้เฟิงได้วางแผนการทำลายธุระกิจการค้าที่สำคัญของตระกูลหวังแผนการของเขานั้นจะสำเร็จไปไม่ได้เลยถ้าหากขาดผู้ช่วยที่สำคัญนั่นก็คือภรรยาสุดที่รักของหวังซุนเองตัวของนางนั้นยักยอกเงินจนขาดสภาพคล่องจึงทำให้กิจการค้าที่สำคัญค่อยๆล้มลงไปทีละนิด

พร๊วด.....หวังซุนถึงกับกระอักสำลักเลือดออกมาเขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าคนทั้งสองนั้นจะทำกับเขาได้เจ็บแสบถึงเพียงนี้เจ้าหลี้อี้เฟิงไม่เพียงแต่ทำลายธุรกิจการค้าของตระกูลหวังแต่มันยังแย่งชิงภรรยาผู้อันเป็นที่รักของเขาไปอีกด้วย

“ท่านพี่ ท่านได้โปรดอย่าโทษข้าเลยนะ ใครใช้ให้ท่านพี่เกิดมาหล่อแต่โง่ล่ะ คิก คิก” ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของนางนั้นจะนิ่มนวลอ่อนหวานแต่ทุกคำพูดที่กล่าวออกมาล้วนแล้วแต่มีความเจ็บแสบอย่างถึงขีดสุด

“ไป!! ไสหัวไปซะ ไปให้พ้นบ้านข้า” หลีอี้เฟิงพูดจาดุด่าราวกับว่าตนเองนั้นกำลังขับไล่สุนัข

ทางด้านตัวของ หวังซุนในยามนี้นั้นตัวของเขานั้นรู้สึกอื้ออึงที่ตัวเขานั้นถูกขับไล่ออกจากบ้านของตัวเอง ถึงแม้ว่าภายในใจของเขานั้นจะเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นตัวเขาก็คงทำได้แต่หันหลังแล้วเดินออกจากไปจากที่บ้านหลังนี้อย่างช้าๆ

“เดียว เจ้าจะไปไหน เจ้าจงนำลูกที่น่ารักของเจ้าไปด้วย” น้ำเสียงของซูเมิ่งเต็มไปด้วยความเย็นชา กิริยาท่าทางของนางในยามนี้นั้นมองดูแล้วสูงส่งเป็นอย่างมากนางทำราวกับว่าคุยกับเด็กรับใช้ทั้งที่ชายผู้นี้นั้นคือสามีของนางถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะเป็นคนไม่เอาไหนแต่ก็ชุบเลี้ยงนางมานานปีจนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายจนถึงทุกวันนี้

“ซูเมิ่ง นี่เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า ซูเหวิน นางคือบุตรสาวของเจ้านะ” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยความเดือดดาลสตรีนางนี้จิตใจของนางช่างหยาบช้ายิ่งนักไม่เพียงแต่นางจะทอดทิ้งสามีของตัวเองแม้แต่บุตรสาวที่ถือกำเนิดมาจากนางนางก็ไม่เว้น

“นางเด็กโง่นี่ข้าไม่ต้องการ เจ้านำลูกของเจ้าไปด้วยเถอะ ลูกของข้า ข้าทำใหม่ได้” นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเย็นชาหมานั้นมันยังรักลูกของมันแต่สำหรับสตรีนางนี้นั้นนางไม่ใช่

“ก๊ากกกก ฮ่า ฮ่า ช่างถูกใจข้านัก สมแล้วที่เป็นฮูหยินของข้า ไม่เป็นไรนะ เดียวข้าจะทำลูกให้เจ้าใหม่เอง” หลี้อีเฟิง กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความภูมิใจสูงสุดที่สตรีคนรักของเขาตัวของนางช่างมีความดุเดือดถึงเพียงนี้นี่มันยิ่งทำให้ตัวเขานั้นทั้งรักทั้งหลงนางยิ่งไปอีกสมแล้วที่ตัวของเขานั้นแย่งชิงนางมากได้

“นางสารเลว” หวังซุนไม่รู้ว่าตนเองจะสรรหาคำไหนมาด่านางดี ชายหนุ่มหญิงสาวคู่นี้นั้นล้วนแล้วแต่มีความชั่วที่ผิดมนุษย์สักวันสวรรค์จะต้องลงโทษพวกเขาทั้งสองแน่

“ซูเหวินมากับพ่อนะ พ่อจะดูแลเจ้าเอง” หวังซุนรีบสวมกอดบุตรสาวแล้วพาเดินทางออกจากสถานที่แห่งนี้ในทันทีสถานที่แห่งนี้นั้นมันไม่ใช่บ้านและสถานที่ที่เขารู้จักอีกต่อไป