ตอนที่ 26 นักฆ่าหัวใจสีชมพู

ข่าวการตายของผู้นำตระกูลหลีแม้แต่ตัวของหวังซุนเองก็รับรู้ถึงเรื่องนี้ตัวของเขานั้นทั้งตื่นตะลึงและตื่นตกใจเป็นอย่างมากเขาไม่มีทางเชื่อถืออย่างเด็ดขาดว่าคนอย่างหลีกังนั้นจะอายุสั้นถึงเพียงนี้โดยเฉพาะเขาจะต้องมาตายด้วยฝีมือของโจรกระจอก

“เฟยหลงสิ่งที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงอย่างงั้นเหรอ” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเครียดเขาพยายามคิดจนหัวหมุนว่าตัวตนเช่นหลีกังจะมาตายโดยง่ายได้เช่นไรเพราะถึงอย่างไรที่ข้างกายของเขานั้นก็ล้วนแล้วแต่มียอดฝีมือตามติดตลอด

“เขาถูกฆ่าตายในวันที่ข้าขอตัดขาดกับพวกเขา” อดีตหัวหน้าชายชุดดำกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความสำนึกเสียใจเล็กน้อยเพราะถึงอย่างไรหลีกังก็คอยดูแลช่วยเหลือพวกตนมาอย่างดีโดยตลอดถึงแม้ว่างานที่ได้รับมอบหมายมันจะเป็นงานในมุมมืดก็ตาม

“เหอ เหอ หลีอี้เฟิง ข้าคิดไม่ถึงแท้ที่จริงแล้วตัวเจ้ากับชั่วช้าไร้ยางอายยิ่งกว่าที่ข้าคิดเอาไว้ซะอีกฆ่าได้แม้กระทั่งพ่อของตัวเอง” หวังซุนคิดแล้วคิดอีกผู้ที่จะมีโอกาสจะฆ่าชายผู้นี้ได้เห็นทีก็จะมีแต่เพียงหลีอี้เฟิงเท่านั้นส่วนทางด้านตัวของผู้นำตระกูลหลีเองก็ไม่น่าเห็นอกเห็นใจอะไรเพราะพวกมันเองก็สวะด้วยกันทั้งพ่อทั้งลูกพ่อเป็นแบบไหนลูกก็ย่อมที่จะเป็นแบบนั้น

“นายท่านคิดว่าเป็นฝีมือของ หลีอี้เฟิงอย่างงั้นเหรอ” เฟยหลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่อยากจะเชื่อแต่ความเป็นไปได้นี้มันก็เป็นไปได้จริงๆเพราะในยามปกติแล้วหลีกังจะมียอดฝีมือตามติดตลอดยกเว้นก็แต่ในยามที่ตัวเขาอยู่กับครอบครัว

“เจ้าคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะมาทำงานให้ข้าตัวข้าเองก็ไม่ค่อยมีทรัพย์สินเงินทองอะไรมากนักนะที่จะต้องมาคอยเลี้ยงดูพวกเจ้า” อดีตชายชุดดำที่เหลือรอดชีวิตแทบทั้งหมดล้วนแล้วแต่ย้ายข้างมาทำงานให้กับหวังซุน

“ขอรับนายท่าน” เฟยหลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความหนักแน่น

“ข้าคงไม่มีงานด่างๆเทาๆอะไรให้พวกเจ้าทำ ดีเหมือนกันเพราะตัวข้าคิดที่จะเริ่มทำธุรกิจใหม่อยู่พอดี” นอกจากการเพาะปลูกแล้ววังซุนเองก็คิดที่จะหาเงินด้านอื่นด้วยดูเหมือนว่าในโลกที่ล้าหลังเช่นนี้นั้นมันมีอะไรที่จืดชืดและน่าเบื่อจนเกินไปเขาจำเป็นอย่างยิ่งที่จะสร้างให้โลกใบนี้มีสีสันเล็กน้อย

“นายท่านคิดจะทำธุรกิจการค้าอะไรเหรอขอรับ” อดีตหัวหน้าชายชุดดำกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความอยากรู้อยากเห็นมันอยากจะรู้เหลือเกินว่านายท่านนั้นจะให้อดีตนักฆ่าเช่นพวกมันไปทำงานอะไร

“พวกเราจะสร้างตุ๊กตาขายกัน เจ้าเห็นไหมตุ๊กตาสมัยนี้หน้าตาของพวกมันช่างอุบาทว์นักไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเด็กน้อยกอดกันลงเข้าไปได้ยังไงข้าจะขายความน่ารักและความสดใสรับรองมันจะต้องทำเงินให้เรามากแน่” ความคิดที่สุดแสนจะพิเศษนี้มันเกิดมาจากความรักที่เขามีให้กับบุตรสาวทั้งสิ้น

“ขอรับนายท่าน” ในฐานะของหัวหน้าของกลุ่มชายชุดดำนั้นน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเรียบนิ่งและเป็นธรรมชาติเป็นอย่างมากแต่ภายในใจของเขาจริงๆแล้วนั้นกำลังหวั่นไหวอยู่อดีตหัวหน้านักฆ่ามืออาชีพเช่นมันบัดนี้มันกำลังได้รับภารกิจใหม่ในการสร้างโรงงานตุ๊กตาและดูแลการขายเพื่อแจกความรักความสดใสให้กับเด็กๆพวกเขาจะกลายเป็นนักฆ่าหัวใจสีชมพูอย่างช้าๆด้วยการนำของลูกพี่ใหญ่หวังซุน

“พวกเราจะสร้างและผลิตสินค้าที่เมืองหลวงภารกิจนี้มันไม่ง่ายเลย เฟยหลงเจ้าอาจจะคิดว่านี่เป็นภารกิจที่ไร้สาระแต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่เลยเจ้าสิ่งนี้มันจะสามารถช่วยให้เราทำเงินได้เป็นจำนวนมากมายมหาศาลอดีตนักฆ่าเช่นเจ้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินก็ใช่เหรองานนี้มันจะสามารถสร้างเงินให้พวกเราได้เป็นจำนวนมากมายมหาศาลจงอย่ายึดติดกับเรื่องเดิมๆนี่แหละที่เขาเรียกว่ามืออาชีพ” หวังซุนได้พูดให้กำลังใจลูกน้องผู้ที่กำลังจะมาเป็นมือขวาของตน

“ขอรับนายท่าน ข้าเข้าใจในสิ่งที่ท่านพูดแล้ว” อดีตหัวหน้าชายชุดดำเช่นมันพูดออกมาด้วยจิตใจที่ฮึกเหิมรวมไปถึงลูกน้องคนอื่นๆที่อยู่ข้างกายในความเป็นจริงนั้นเขาคิดว่านายใหญ่ของพวกมันนั้นเป็นคนปัญญาอ่อนที่คลั่งรักลูกสาวเสียอีกแต่ในความเป็นจริงแล้วชายผู้นี้คืออัจฉริยะ

“ไปซะ พวกเจ้าจงไปแจกความรักความสดใสให้เด็กๆ รอยยิมและเสียงหัวเราะของพวกนางมันจะสามารถช่วยให้พวกเราทำเงินได้”

“ครับ!!!” ทุกคนต่างพากันส่งเสียงอย่างพร้อมเพรียงบัดนี้องค์กรนักฆ่าหัวใจสีชมพูได้เริ่มต้นขึ้นแล้วพวกเขาจะแจกความรักความสวยงามให้กับเด็กๆรวมไปถึงสาวน้อยสาวใหญ่ภายในเมืองหลวงอีกไม่นานขั้วอำนาจทั้งสองกลุ่มจะต้องปะทะกันอย่างแน่นอนระหว่างหวังซุนและหลีอี้เฟิงคนทั้งสองมีช่องทางในการหาเงินนั้นช่างแตกต่างกันเป็นอย่างมากทางด้านตัวของหลีอี้เฟิงนั้นรายได้ส่วนใหญ่มาจากบ่อนการพนันและยาเสพติดรวมไปถึงเขาเป็นเจ้าขององค์กรนักฆ่ากลุ่มเล็กๆส่วนทางด้านตัวของหวังซุนเขามีรายได้ส่วนใหญ่มาจากการเพาะปลูกผลิตได้แต่สินค้าคุณภาพสูงและเครื่องจักรทำเงินชิ้นต่อไปคือผลิตตุ๊กตาหมีสุดน่ารักขายให้กับเด็กๆในโลกที่ล้าหลังเช่นนี้สิ่งที่ผู้คนเคารพนับถือก็คือพลังอันแข็งแกร่งรวมไปถึงกำลังทรัพย์ที่มีจำนวนมากมายมหาศาลเพราะมันจะสามารถขับเคลื่อนโลกได้ทั้งใบเลย

ณ จวนตระกูลหลี

หลังจากที่สิ้นหลีกังไปตัวของหลีอี้เฟิงนั้นถือได้ว่ามีพลังอำนาจที่สุดภายในตระกูลแห่งนี้ตัวของเขานั้นได้ขึ้นแทนตำแหน่งของท่านพ่อที่จากไปถึงแม้ว่าเรื่องราวในครั้งนี้จะสร้างความอิจฉาให้กับทุกๆคนที่ตัวของหลีอี้เฟิงนั้นได้รับทรัพย์สินที่มีจำนวนมากมายมหาศาลจากผู้เป็นบิดาทั้งหมด แต่ตัวของเขาในยามนี้นั้นกำลังแสดงสีหน้าที่ทุกข์ใจอยู่คนเดียวภายในห้อง

“หวังเฮ่อ นะ หวังเฮ่อ ตัวของเจ้านั้นเป็นคนโลภมากจริงๆให้ทรัพย์สินเงินทองเท่าไหร่ไปก็ไม่รู้จักพอเอาแต่ขู่ข้าอยู่นั่นแหละ อย่าทำตัวได้ใจไปนักเลยมีผู้คนเป็นจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยากจะเอาชีวิตเจ้า” หลีอี้เฟิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเจ็บแค้นเพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นจะถูกผู้ตรวจการหวังเฮ่อรีดเงินไปเป็นจำนวนมากจริงๆแล้วมันยังกล้าส่งเสียงหัวเราะภายในงานศพพ่อของตนที่ผ่านมาอีก

“นายท่านขอรับ ท่านรองผู้ตรวจการ เฉิงอี มาเข้าพบแล้วขอรับ” เด็กรับใช้ได้รีบมารายงานทันทีเมื่อคนที่หลีอี้เฟิงเชิญตัวนั้นเดินทางมาถึงแล้ว