ตอนที่ 29 หมั้นหมาย

ด้วยคำเชิญชวนของกุ้ยหยง หวังซุนจึงตอบตกลงในทันทีว่าตนเองนั้นจะย้ายกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อที่จะขยายธุระกิจการค้าเพิ่มเพราะถึงอย่างไรเขาก็ต้องกลับไปทวงในสิ่งที่ๆเคยเป็นของเขาคืนเพราะท่านพ่อของเขาก่อสร้างมันขึ้นมาด้วยความยากลำบาก

“ซูเหวินลูกพ่ออีกหน่อยพวกเราจะย้ายกลับกันไปที่เมืองหลวงกัน” หวังซุนบอกกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนเขารู้เป็นอย่างดีว่าตัวของนางนั้นเริ่มที่จะรักและผูกพันกับสถานที่แห่งนี้แล้วเพราะมีเพื่อนเล่นที่อายุใกล้เคียงกับนางอยู่เต็มไปหมด

“ท่านพ่อข้าไม่อยากไปเลยข้าคิดถึงท่านปู่ไป๋อันแล้วก็เพื่อนๆของข้าที่อยู่ที่นี่ข้ารู้สึกมีความสุขมาก” น้ำเสียงของสาวน้อยเต็มไปด้วยความสั่นเครือเพราะดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะยังไม่อยากที่จะจากไปจากสถานที่แห่งนี้จริงๆหวังซุนทำได้แต่เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยน

“พวกเราไปอยู่เมืองหลวงกันเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้นหากพ่อจัดการธุระเสร็จสิ้นแล้วถ้าหากลูกไม่เปลี่ยนใจพ่อจะพากลับมาอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยดีไหม” ชายหนุ่มทำได้แต่เพียงลูบหัวของนางเขาไม่ไว้ใจให้นางอยู่ที่นี่หากตัวของเขานั้นไม่อยู่

“หวังซุนเจ้าจะไปแล้วจริงๆอย่างงั้นเหรอ” ซิ่วอิงตัวของนางนั้นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเศร้าหมองเพราะดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะรู้สึกผูกพันกับสองพ่อลูกคู่นี้มากจนเกินไปแล้วจริงๆมันเหมือนว่าเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของนาง

“เจ้าไปกับข้าด้วยนะซิ่วอิงข้าเองก็ขาดไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้ารวมไปถึงซูเหวินตัวน้อยด้วยนางติดเจ้าเป็นอย่างมาก” หวังซุนขาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่านางจะยินดีติดตามเขาไปด้วย

“ข้า ข้า...” ซิ่วอิงนางกล่าวออกมาด้วยความเขินอายนางไม่รู้ว่าตัวเองควรที่จะพูดออกไปอย่างไรดี ทั้งที่ก่อนหน้านี้สีหน้าและแววตาของนางนั้นยังมีความเศร้าหมองอยู่เลย

“ถ้าหากมีท่านพี่ซิ่วอิงอยู่ด้วยท่านพ่อไปไหนข้าก็ยินดีที่จะไปทั้งนั้น ท่านพี่ซิ่วอิงท่านไม่รักข้าอย่างงั้นเหรอท่านต้องไปอยู่กับข้าด้วยนะ” ซูเหวินตัวน้อยนางตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างมากที่จะได้พี่สาวซิ่วอิงไปอยู่ด้วยที่ตัวของนางไม่อยากจะไปไหนก็เป็นเพราะซิ่วอิงนั่นเองนางทั้งรักและผูกพันอย่างบอกไม่ถูก

“ก็ได้แต่เจ้าจะต้องเป็นคนขออนุญาตท่านปู่ให้ข้าก่อนนะ” นางกล่าวออกมาพร้อมทั้งหันหน้าไปทางอื่นนางเขินอายจนไม่รู้ว่าจะเขินยังไงแล้ว

“ตกลงข้าจะไปคุยกับปู่ของเจ้าให้เอง” หวังซุนตอบปากรับคำในทันทีเพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้หญิงเขาจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีความรับผิดชอบ

ณ บ้านของผู้นำหมู่บ้าน

“นายน้อยท่านมีอะไรที่จะพูดคุยกับข้าอย่างงั้นเหรอ” ชายชราผู้เป็นผู้นำหมู่บ้านเห็นการมาของหวังซุนเขารีบกล่าวทักทายในทันทีในช่วงระยะหลังตัวของเขาไม่ค่อยมาที่นี่มากนักมีเพียงแต่ซูเหวินตัวน้อยเท่านั้นที่มา

“ท่านลุงไป๋อัน ข้าตั้งใจที่จะกลับไปที่เมืองหลวงสักพักข้าอยากที่จะพาซิ่วอิงกลับไปกับข้าด้วย” หวังซุนพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาชายชราตรงหน้ามีสีหน้าที่เงียบเฉย

“นายน้อยถึงอย่างไรหลานสาวของข้านางก็เป็นเพียงผู้หญิงนะการที่จะให้นางติดตามท่านเดินทางไกลเกรงว่าจะไม่เหมาะ” หญิงสาวคนนี้นั้นเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของชายชราก็ไม่แปลกที่ตัวของเขาจะห่วงในชื่อเสียงของนางถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะรู้อยู่แก่ใจดีว่าคนทั้งสองนั้นต่างก็มีใจให้กัน

“ท่านจะว่าอย่างไรหากข้าจะหมั้นหมายกับนางเอาไว้ก่อนหากข้าจัดการกับปัญหาเสร็จสิ้นแล้วข้าจะจัดพิธีแต่งงานกับนางอย่างสมเกียรติ” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความมุ่งมั่น

“ดี.....ดี...ให้มันได้อย่างงี้ซิ ฮ่า ฮ่า งั้นเย็นวันนี้พวกเราทำพิธีหมั้นหมายกันเลย” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเขาดีใจอย่างปิดไม่มิดเขายินดีเหลือเกินในที่สุดหลานสาวที่เหมือนกับแม่เสือสาวของเขานางก็ขายออกแล้ว

“นี่ท่านไม่คิดจะขัดขวางหน่อยรึ” หวังซุนอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมาเพราะปกติชายชราคนนี้มักจะใจดีกับเขาตลอดพอพูดคุยเรื่องหลานสาวทีไรกลายเป็นคนจริงจังที่ไหนได้เขาเสียรู้ตาเฒ่านี่แล้ว แต่ถ้าเขามีความซื่อตรงกับนางอย่างแท้จริงการที่เขาจะหมั้นหมายกับนางนับว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว

“นายน้อยพูดตามตรงตัวข้าเองก็แก่มากแล้วสิ่งที่ข้าคิดและเป็นห่วงมาตลอดก็คือหลานสาวคนนี้ข้าคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านจะรักและดูแลนางเป็นอย่างดี” ตั้งแต่ที่ตัวของหวังซุนย้ายมาอยู่ที่นี่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายรวมไปถึงชีวิตของผู้คนภายในหมู่บ้านเขารู้สึกตื่นเต้นยินดีเหลือเกินที่คนที่เพียบพร้อมเช่นนี้จะมาปกป้องดูแลหลานสาวของเขาการที่คนทั้งสองนั้นรักกันเขาก็คงทำได้แต่ตื่นเต้นยินดีแล้วสิ่งที่พูดมาทั้งหมดเขาก็เพียงต้องการความชัดเจนเท่านั้น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วนี่มันก็เป็นช่วงเวลาหัวค่ำแล้วมีแขกคนสำคัญของหมู่บ้านมากมายต่างพามันรวมตัวกันที่ภายในบ้านของผู้นำหมู่บ้าน

“หวังซุนนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน” ซิ่วอิง นางกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่ขึ้นสีนางเขินอายจนไม่รู้จะเขินอายอย่างไรดี

“หลานดื้อของปู่ หากเจ้าคิดจะติดตามเขาไปด้วยเจ้าก็หมั้นหมายกับเขาเอาไว้ซะทำให้มันถูกต้องจะได้ไม่เป็นขี้ปากชาวบ้านเขาทีหลัง” น้ำเสียงของผู้นำหมู่บ้านเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจเล็กน้อยแต่สีหน้าและแววตาของเขานั้นรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

“ท่านปู่บ้า ท่านบ้าที่สุดนี่คือแผนของท่านใช่ไหม” นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เสียงแข็ง แต่สีหน้าของนางนั้นมีความสุขเป็นอย่างมากทางด้านตัวของชายหนุ่มเองก็ไม่ได้ยอมบอกนางเลยเห็นว่าจะกินเลี้ยงกันที่บ้านของนางที่ไหนได้พวกเขาแอบจัดพิธีหมั้นหมายเอาไว้

“ซิ่วอิงเจ้าเป็นผู้หญิงที่ดีในตอนนี้เจ้าช่วยหมั้นหมายกับข้าไว้ก่อนได้ไหมเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วข้าจะจัดพิธีแต่งงานให้เจ้าอย่างสมเกียรติ” ชายหนุ่มกุมไปที่มือของนางพร้อมทั้งเขาค่อยๆบอกความในใจของเขาทั้งหมด

“หวือ..นี่ข้ากำลังที่จะมีท่านแม่ใหม่อย่างงั้นเหรอ” ซูเหวินนางกล่าวออกมาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง

“ได้ตกลง” ทางด้านตัวของซิ่วอิงเองนางก็ตอบรับคำของชายหนุ่มด้วยความยินดีในช่วงเวลานี้เป็นวันที่ตัวของนางนั้นมีความสุขมากจริงๆนางมีชายที่นางรักสองคนแล้วคนแรกคือท่านปู่ของนางเขายอมลำบากมาทั้งชีวิตเพื่อที่จะให้ตัวของนางนั้นมีชีวิตที่สุขสบายคนที่สองคือหวังซุนเขาคือชายหนุ่มที่รักและเข้าใจนางมากที่สุดและจะขาดไปไม่ได้เลยก็คือซูเหวินตัวน้อยนางช่างเป็นเด็กที่น่ารักและฉลาดจนตัวของนางนั้นอยากที่จะจ้องมองการเจริญเติบโตของนางพิธีการหมั้นหมายนั้นถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่ายพวกเขาเชิญชวนแต่ผู้หลักผู้ใหญ่ที่พวกนางเคารพนับถือเท่านั้นข่าวการหมั้นหมายของซิ่วอิงทำให้หนุ่มๆทั้งหมู่บ้านต่างพากันน้ำตาตกกันเป็นแถว