11

“ไง ถึงกับพูดไม่ออกเลยใช่ไหม นี่ไม่ใช่เวลาที่เรามาคุยกันเรื่องนี้” เขาพูดจบก็ก้มลงบดขยี้เรียวปากบางอย่างหนักหน่วงเร่าร้อนอีกครั้ง ขณะปุณณดาพยายามดิ้นรนผลักไส เธอไม่ได้ต้องการแบบนั้น เพียงแต่เออออกับมารดาไปเท่านั้น

“ฮื้อ...ปล่อย”

“อย่าดิ้น” เขากัดฟันสั่งเสียงเครียด

“ปล่อยฉัน”

“เธอต้องการฉัน และฉันก็ต้องการที่จะปลดปล่อย” ใช่ร่างกายเขาจวนเจียนจะระเบิดออกมาแล้ว ยิ่งได้กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นของปุณณดา ก็ยิ่งทำให้เขาควบคุมร่างกายเอาไว้ไม่อยู่

“คุณเกลียดฉัน คุณทำกับฉันแบบนี้ทำไม” เขาเกลียดเธอกับแม่มาก ก็ไม่ควรมายุ่ง เพราะหากเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับเธอ พ่อเขาคงต้องบีบบังคับให้รับผิดชอบแน่

“ฉันไม่อยากแตะต้องตัวเธอนักหรอก” ชายหนุ่มเค้นคำพูดออกมา แต่ใบหน้าคมกลับซุกไซ้ที่ซอกคอขาว คำพูดและการกระทำช่างสวนทางกันสิ้นเชิง

            “ก็ปล่อยสิ”

“ฉันปล่อยเธอไม่ได้ งั้นฉันอาจจะขาดใจตายได้”

“ตาย...” มือเรียวที่ยกทุบร่างแกร่งถึงกับชะงัก

“ใช่ ฉันโดนวางยา” อชิรวิชญ์กัดฟันพูด

“โดนวางยา” ดวงตากลมโตขยายกว้างงุนงงหนักกว่าเดิม

“อืม...ฉันโดนวางยา” เขาถูกวางยาจากคนที่ไว้ใจมากที่สุด และคนนั้นยังเป็นเพื่อนรักของอลิสาอีกต่างหาก หากเขาหลวมตัวมีอะไรด้วยคงมองหน้ากันไม่ติด

“ผู้หญิงคนนั้นเหรอ แล้วทำไมคุณถึง”

“ฉันไม่ต้องการใครนอกจากเธอปุณณดา”

“ทำไมต้องฉัน ผู้หญิงคนนั้นเขาต้องการคุณ” เธอไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของอชิรวิชญ์นัก

“เธอกับแม่ก็คิดวางแผนวางยาฉันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

“คุณได้ยิน” ปุณณดาตกใจไม่น้อย

“ฉันไม่ได้โง่ถึงจะไม่รู้ว่าเธอสองคนแม่ลูกกำลังคิดวางแผนอะไร”

“คุณรู้ ก็ไม่ควรยุ่งหรือแตะต้องตัวฉันสิ” เธอเองก็ไม่ได้ต้องการให้เกิดขึ้นด้วย และไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่มารดาคิดจะทำ

 “แม่เธอจะได้สมหวังไง ที่ลูกสาวได้ฉันเป็นผัว” เขาเอ่ยพร้อมใช้ฝ่ามือใหญ่กดสะโพกกลมกลึงให้แนบกายแกร่ง “อืม...รู้สึกดีจัง” เขาคำรามออกมา

“ฉันไม่ได้ต้องการ...”

“คิดว่าฉันจะโง่เชื่องั้นเหรอ ไม่ต้องพูดมากให้เสียเวลา เรามาเริ่มต้นกันต่อเถอะ”

“ไม่นะ...คุณอชิ” ปุณณดาพยายามผลักไส

“อย่ามาเล่นตัวน่า ยังไงคุณค่าเธอก็ไม่มีเหลืออยู่แล้ว” เขาไม่สนใจท่าทางผลักไสของเธอ แต่กลับรวบข้อมือเรียวขึ้นเหนือศีรษะ ขณะใบหน้าคมซุกไซ้ขบเม้มตามซอกคอด้วยความเสน่หา

“อย่า...คุณอชิ”

“ฉันไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่ได้เธอเดี๋ยวนี้ ฉันอาจจะตายได้” ชายหนุ่มเค้นเสียงด้วยความทรมาน แม้จะอยากฝังร่างลงไปแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากเป็นคนที่รักอยู่ฝ่ายเดียว พยายามใช้ชั้นเชิงที่เหนือกว่าปลุกเร้าอารมณ์ให้หญิงสาวคล้อยตาม

“คุณอชิ...อืม” คนไร้ประสบการณ์อย่างปุณณดาแม้ใจพยายามผลักไส แต่ร่างกายกลับทรยศตวัดแขนเรียวขึ้นโอบรัดลำคอแกร่ง เรียวขาเล็กที่เคยหยัดยืนได้เองก็แทบทรุด

“ฉันจะทำให้เธอมีความสุข อย่างที่ผู้ชายคนไหนก็ทำให้เธอไม่ได้”

“ฉันไม่...”

“อย่าพูดถึงผู้ชายคนอื่น คืนนี้จะมีแค่เรา” เขาก้มจุมพิตเรียวปากอิ่มอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ทำให้คนไร้ประสบการณ์เริ่มคล้อยตามได้ไม่ยาก และไม่รู้ตัวว่าเสื้อผ้าบนร่างกายหลุดลงพื้นไปตอนไหน “เธอสวยเหลือเกิน” เขากวาดสายตามองหญิงสาวอย่างชื่นชม ก่อนซุกไซ้ทรวงอกอิ่มสลับกับการบีบคลึงราวกับทารกน้อย

“คุณอชิ” สติของปุณณดาแทบไม่หลงเหลือ

“แล้วเธอจะมีความสุข” เขาใช้ปลายนิ้วแกร่งนำทางสอดเข้าไปยังช่องแคบที่อ่อนนุ่ม

“คุณอชิ...อืม” ปุณณดาไม่เข้าใจว่าร่างกายเกิดอะไร ทำไมถึงตอบสนองปลายนิ้วอีกฝ่ายอย่างน่าอาย

“เธอชอบมันใช่ไหม” เขาพึมพำขณะเร่งปลายนิ้วแกร่งส่งเธอไปจนถึงฝั่งฝัน

ปุณณดาทรุดตัวลงกับพื้นด้วยอาการเหนื่อยหอบ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เท่านั้นก็แทบกรีดร้อง รีบพยุงร่างหนีเมื่อเห็นสภาพเปล่าเปลือยของอีกฝ่าย

“จะไปไหน ฉันอยากชิมน้ำหวานของเธอ” เขาดันขาเรียวแยกออก ถึงแม้เธอจะเคยผ่านมือชายมาก่อน แต่ด้วยอารมณ์พาไปทำให้เขาอยากลิ้มลองกลีบกุหลาบชมพูสีหวานสักครั้ง

“ฮื้อ...” หญิงสาวถึงกับดิ้นพล่าน ยามปลายลิ้นร้อนตวัดโลมเลียจุดกลางกายของตน เพียงไม่นานร่างกายกลับตอบสนองต่อปลายลิ้นร้อนด้วยความทรมานปนความเสียวซ่าน

“หวานเหลือเกิน” เขาพึมพำก่อนโอบอุ้มร่างบางไปยังเตียงนอน เพราะคืนนี้คงอีกยาวไกล

“ฉันไม่ไหวแล้ว”

“ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกัน” เขากลับตีความหมายของเธอแบบผิดๆ

“มันไม่ใช่อย่างนั้น” เธอส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมผลักไส ทั้งที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรง ขณะอีกฝ่ายจับเรียวขาสวยขึ้นแล้วแยกออกก่อนจับขึ้นพาดบ่า

“ฉันไม่ไหวแล้ว ขอฉันเถอะ” ความอดทนเขามีขีดจำกัดและมันก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว จึงจัดการฝังร่างลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อสัมผัสเนื้อเยื่อบางๆ

“นี่เธอ...” เขาถึงกับพูดไม่ออก

“ฮื้อ...ปล่อย”

“ฉันปล่อยเธอไม่ได้” จบคำพูดเขาก็โน้มใบหน้าลงจุมพิตเรียวปากนุ่มด้วยความอ่อนหวาน จากนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเร่าร้อนจนอีกฝ่ายเริ่มคล้อยตาม จูบตอบกลับมาอย่างไม่ประสา เขาใช้โอกาสนี้สอดแทรกความแข็งแกร่งเข้าไปอย่างช้าๆ

“ฮื้อ...” เธอครางเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด ราวกับมีใครเอาแท่งเหล็กร้อนมาทิ่มตำร่าง จนแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ฉันเจ็บ ปล่อย ฮื้อๆ” น้ำตาเริ่มไหลออกมา มันเจ็บปวดเกินคำบรรยาย