บทที่ 13 ตามใจทุกอย่าง....คลั่งรัก

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องตรวจ

ณิชานั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ผิวรอบ ๆ แขนยังแดงจากรอยน้ำร้อนลวก โชคยังดีที่เป็นบริเวณไม่มากนัก

คีรติยืนอยู่ข้างเตียง แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงศอก ดวงตาคมที่มักนิ่งสงบกลับเต็มไปด้วยความกังวล

“เป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ”

คีรติถามขึ้น

“เป็นแค่แผลลวกระดับหนึ่ง โชคดีที่ไม่โดนเต็ม ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงครับทายาทุกวันเดียวก็หายครับ เดี๋ยวหมอปิดผ้าก๊อซหลวมไว้ให้นะครับ ”

หมอเอ่ยเบา ๆ

“ขอบคุณมาก ๆ ครับคุณหมอ...”

“ยินดีครับเดี๋ยวหมอขอตัวก่อน”

งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งณิชากลับบ้านนะ”

น้ำเสียงเขาแผ่วเบา แต่ในแววตานั้นกลับสะท้อนความรู้สึกผิดลึก ๆ

“ณิชาไม่กลับบ้านณิชาจะกลับคอนโด”

“มือณิชาใช้งานไม่สะดวกเดี๋ยวไปพักบ้านพี่ดีกว่านะ พี่จะได้ช่วยดูแลคุณ”

“แต่ณิชากับพี่เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ไปอยู่กับพี่คงไม่ดีมังค่ะ”

“ณิชาแน่ใจหรือว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน หรือจะให้พี่ย้ำเหตุการณ์ในคืนนั้น”

“หยุดพูดเลยนะคนบ้า”

เขายิ้มที่ริมฝีปากเบา ๆ

“พี่จะจัดการคนที่ทำณิชาเอง กล้าดียังไงมาทำให้คู่หมั้นพี่เจ็บแบบนี้…ไล่มันออกเลยดีกว่า ณิชาจะได้ไม่ต้องเห็นหน้ามันให้เสียอารมณ์อีก”

น้ำเสียงเขายังคงโกรธเคืองคนที่ทำให้เธอบาดเจ็บ

ณิชาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“พี่คีย์... พี่ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกค่ะ ณิชาไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”

คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก ดวงตาคมเข้มไหววูบ

ก่อนที่เขาจะยกมือแตะข้างแก้มเธออย่างแผ่วเบา

“อย่าพูดแบบนั้นอีก”

เสียงทุ้มต่ำกระซิบ

“ณิชาสำคัญสำหรับพี่เสมอ”

หัวใจของณิชาสะดุดเต้นแรงจนแทบกลืนลมหายใจไม่ลง

แววตาเขาในระยะใกล้... เต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนเธอต้องเบือนหน้าหนี

"พอแล้วไม่ต้องพูดแล้วค่ะ "

ณิชายิ้มหวาน

“งั้นไปอยู่บ้านพี่ พี่จะได้ดูแลคุณด้วยตัวเอง... พี่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

“ไม่เป็นไรค่ะ ณิชาอยู่คอนโดของตัวเองได้”

“ไม่ได้ ไปอยู่บ้านพี่เถอะ พี่มีบ้านส่วนตัว อีกอย่าง... เรากำลังจะแต่งงานกัน มันไม่น่าเกลียดหรอก”

ณิชาขมวดคิ้ว มองเขาอย่างไม่เข้าใจ 

“พี่นี่เอาแต่ใจจริง ๆ”

“ตรงไหนกัน พี่ไม่ได้คิดจะทำอะไรคุณเลยนะ” 

เขาพูดเรียบ ๆ แต่สายตากลับอ่อนโยนจนเธอใจเต้นแรง

หญิงสาวถอนหายใจ 

“แต่ณิชาไม่มีเสื้อผ้า ต้องแวะไปเอาที่คอนโดก่อน”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่เอง”

“แต่ว่า—”

“คุณลุงบอกพี่แล้ว ว่าท่านจำกัดวงเงินของณิชา”

ณิชาชะงักไปทันที ก่อนที่เขาจะหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วยื่นบัตรเคดิตสีดำให้เธอ

“นี่... บัตรของพี่ วงเงินไม่จำกัด”

เธอเบิกตากว้าง มองบัตรในมือเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

“ให้ณิชาทำไมคะ?”

“ก็ณิชาคือคู่หมั้นพี่ไง”

ใบหน้าเธอร้อนวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ก็แค่คู่หมั้นที่ครอบครัวบังคับ พี่ไม่รังเกียจครอบครัวณิชาหรือไง”

“ทำไมพี่ต้องรังเกียจ... ในเมื่อคุณลุงกับคุณพ่อพี่เป็นเพื่อนกันเมื่อ ครอบครัวเพื่อนพ่อเจอปัญหาพี่ในฐานะลูกชายเพื่อนก็ต้องช่วยกันสิ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเสียงแผ่ว

“แล้ว... พี่คิดยังไงกับณิชาเหรอคะ?”

เขาอ้ำอึ้ง “ก็...” เสียงนั้นขาดหายไปในลำคอ

ณิชาหลุบตา ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

“พี่คีย์คงหลงรักณิชาแล้วล่ะ บอกมาเถอะ~”

คีรติหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วเอื้อมมือมาเขี่ยปลายจมูกเธออย่างแผ่วเบา

“หลงตัวเองเกินไปแล้วนะ”

เธอหัวเราะเบา ๆ พลางเม้มริมฝีปาก

เมื่อทั้งสองมาที่รถ เขาก็สั่งคนขับรถทันที

 “อาทิตย์ แวะห้างสรรพสินค้าแถวนี้ก่อนนะ ค่อยไปส่งฉันที่บ้านส่วนตัว”

“ครับ คุณคีย์”

— ห้างสรรพสินค้า —

ณิชาเดินดูเสื้อผ้าสบาย ๆ ตามสไตล์ของเธอ ขณะที่คีรติเดินตามอยู่ห่าง ๆ อย่างไม่เร่งรัด

ทุกครั้งที่เธอหยิบของ เขาจะเป็นฝ่ายรับต่อ แล้วรูดบัตรให้โดยไม่พูดอะไร

เขาตามใจทุกอย่าง เหมือนแค่เห็นเธอยิ้มก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

“ช้อปเหนื่อยหรือยัง หิวไหม?”

เสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้นขณะเธอกำลังมองเครื่องประดับตรงหน้า

“ยังไม่หิวค่ะ ค่อยซื้อกลับไปทานที่บ้านดีไหมคะ?”

“ณิชาว่ายังไง พี่ก็ได้หมดครับ”

คำตอบเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของณิชาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

เธอสบตาเขาเพียงแวบเดียว ก่อนรีบหลบสายตาอย่างเขินอาย

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม พลางพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง

“นี่ขนาดยังไม่แต่งงาน... ทำไมพี่คีย์ถึงน่ารักขนาดนี้นะ”

ทันใดนั้น เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง

“เฮ้ย! ไอ้คีย์ มาเดินห้างได้ไงวะมึง!”

คีรติหันไปตามเสียง เห็นชายหนุ่มในชุดลำลองเดินเข้ามา  เตชทัต เพื่อนสนิทของเขาเอง

ณิชารีบหันไปยิ้มทัก

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ น้อง...”

เขาชะงักไปนิด มองใบหน้าเธออย่างประหลาดใจ

“ณิชาค่ะ”

เธอตอบเสียงเรียบแต่สุภาพ

เตชทัตเลิกคิ้ว

“อย่าบอกนะว่า...?”

คีรติเอ่ยเรียบ ๆ แต่หนักแน่น

“ใช่ เรากำลังจะหมั้นและแต่งงานกัน”

ณิชาก้มหน้าลงทันที สายตาเลิกลักด้วยความเขิน

คีรติเอื้อมมือมาโอบเอวเธอเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ  ท่าทางมั่นคงของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

“เอ่อ... ดีใจกับเพื่อนด้วยนะโว้ย ที่จะได้แต่งงานกับคนที่ชอบ”

"ตอนแรกบอกไม่ชอบสาวไฮโซใช้เงินเก่ง ตอนนี้ไหงเดินตามรูดบัตรให้ 555"

เตชิตพึมพำเบา ๆ คนเดียว แล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นล่ำลา

“งั้นกูไปก่อน ไว้เจอกันนะครับน้องณิชา ว่าง ๆ นัดดื่มด้วยกันนะ”

“ขอบคุณค่ะ พี่เต”

เธอยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ

เมื่อเพื่อนเดินจากไป คีรติก็หันมามองเธอ ดวงตาแฝงรอยยิ้มบาง

“เขินเหรอ เพื่อนสนิทพี่เอง... ค่อย ๆ เรียนรู้กันไปนะ”

ณิชาพยักหน้าช้า ๆ

“ค่ะ...”

น้ำเสียงแผ่วเบา แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา