ข้างหลัง

"คะ..คือว่า.."

ฉันได้แต่อ้ำอึ้งเมื่อถูกเขารู้ทัน ว่าคิดอะไรอยู่

"ไม่ต้องกลัวพี่หรอกนะครับ ถ้าพรายอยู่ไปซักพักจะรู้ว่าพี่น่ะ ใจดี..มากกก"

เขาเน้นคำว่า 'มาก' ด้วยเสียงเย็นเยียบจนน่าขนลุก

เมื่อลองประเมิน รูปร่างท่าทางของเขาในใจอีกครั้ง ถึงเห็นความเหี้ยมเกรียมแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างน่ากลัว จนฉันเริ่มแน่ใจจริงๆว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉัน ตั้งแต่คืนนั้นที่ได้เจอเขา มันคือ หายนะของชีวิต

ที่ฉันคิดว่า เขาคือหนุ่มโฮสต์ตัวท้อปสุดเซ็กซี่ของคลับอาซูร่า แต่แท้ที่จริงแล้ว เขาน่าจะเป็นพวกมาเฟียที่อยู่เบื้องหลังคลับนั่นต่างหาก

ถ้าฉันจะต้องอยู่กับเขาต่อไป อีกไม่นานฉันอาจถูกเขาทำจนตายจริงๆก็ได้

เขารู้ความเคลื่อนไหวของฉัน แม้แต่ที่รีสอร์ทเขาใหญ่เขาก็ยังตามไปเจอจนได้

ความกดดันอย่างหนักในใจ ทำให้ฉันเผลอขอร้องเขาอย่างจริงจัง

"ปล่อยพรายไปเถอะค่ะ พรายจะหาเงินมาใช้หนี้ให้ พรายจะกลับไปเอาเงินมาให้ตอนนี้เลยนะคะ"

สีหน้าอบอุ่นเมื่อครู่ของเขาเปลี่ยนเป็นตึงเรียบขึ้นทันทีที่ได้ฟัง

"ยอดเงินเป็นล้าน พรายจะไปหาจากไหนครับ"

"มีค่ะ พรายจะไปยืมคนรู้จัก พรายรู้จักคนมีเงินหลายคน เขาต้องให้พรายยืมแน่ๆค่ะ"

ฉันมั่นใจมาก พี่วินก็เป็นลูกเศรษฐี พิมก็มีเงิน พวกเขาต้องช่วยฉันได้แน่ ถ้าตอนนั้นฉันยอมรับสารภาพกับพี่วินแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เขาฟัง พี่วินคงเอาเงินให้ฉันไปใช้หนี้ทันที แล้วเรื่องทั้งหมดนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

เป็นฉันที่คิดน้อยเกินไปจริงๆ

"อ้อ.."

เขาว่า แล้วก้มลงหมุนนาฬิกาข้อมือที่ดูแพงระยับเล่น ก่อนจะพูดเรียบๆว่า

"คนที่พรายจะไปยืมเงิน ใช่คนที่ชื่อ อนาวิน หรือเปล่าครับ"

เขารู้จักชื่อพี่วิน หรือว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ฉันรีบถามกลับอย่างวุ่นวายใจทันที

"พี่วิน? ทำไมหรือคะ เขามาหาฉันใช่มั้ยคะ"

"ใจเย็นๆครับ พรายไม่ต้องตื่นเต้น เขามาไม่ได้หรอกครับ"

ดวงตาที่สบมามีแววร้ายกาจเมื่อมองจ้องฉันเขม็งจนฉันนึกกลัว

"แล้ว ..แล้วคุณรู้จักพี่วินด้วยหรือคะ"

"ก็..ไม่ได้รู้จักหรอกครับ.."

เขาขยับเข้ามา แล้วก้มหน้าลงมาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจผ่าวร้อนของเขา เมื่อเขาตอบฉันอย่างเหี้ยมเกรียมว่า

"พอดี เขาอยากจะลองกินลูกปืน ผมเลยจัดให้ไปหนึ่งรู.."

อะไรนะ!!

ฉันเอามือปิดปากกลั้นเสียงร้อง แล้วน้ำตามากมายก็ไหลอาบแก้มลงมา

พี่วินถูกยิง!!

เพราะฉัน..

มือใหญ่เรียวยาวดึงฉันเข้าโอบไว้ในอ้อมอกกว้างช้าๆ พลางลูบหลังให้อย่างปลอบประโลม

"ไม่ร้องนะครับคนดี แค่พรายเป็นเด็กดีเชื่อฟัง เขาก็อาจจะรอดนะครับ"

หมายความว่าพี่วินยังไม่ตายใช่มั้ย

"พี่วิน..ยัง.."

"ชู่วส์"

เขายื่นนิ้วมาปิดปากฉันไว้ แล้วใช้สายตาดุดันมองกัน กดข่มจนฉันกลัวไปหมดแล้ว

"ต่อไปพรายห้ามพูดถึงชื่อนี้อีกนะครับ พี่ฟังแล้วรู้สึก ปืนมันจะลั่นทุกที..ได้มั้ยครับ"

ฉันพยักหน้ารับรัวๆเหมือนคนบ้า น้ำตาไหลอาบแก้มจนกลั้นสะอื้นไม่ไหวอีกต่อไป

ฮึก...

"อ้อ อีกอย่างนะครับ พรายเป็นหนี้ต้องชดใช้เอง ไปยืมคนอื่นมันไม่ดีนะครับ แต่ถ้าพรายอยากจะใช้เงินจริงๆ มายืมกับพี่ดีกว่า พี่มีให้พรายยืมไม่อั้น ผ่อนกันยาวๆไปเลย ดีมั๊ยครับ"

ดีกับผีน่ะสิ!

ฉันด่าว่าเขาในใจ อยากจะเอามือข่วนหน้าหล่อๆให้เป็นรอยใจแทบขาด แต่ก็ต้องยั้งใจไว้ได้แต่กัดฟันทน

เขาเป็นคนชั่ว เป็นมาเฟียที่ไม่มีหัวใจ ขอร้องเขาไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก

นึกถึงพี่วินแล้วใจฉันจะขาดให้ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เขาถูกยิงเพราะมาตามหาฉันแน่ๆ

ฮืออ ..พรายขอโทษนะคะพี่วิน พี่วินห้ามตายนะ รอพรายกลับไปหาก่อน

เขาใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน แล้วเชยคางเรียวของฉันขึ้นให้สบตาเข้มดุของเขา

"พรายรู้ใช่มั๊ย ว่าพี่ต้องการอะไร"

ฉันหลุบตาลง ถึงรู้ก็ไม่อยากยอมรับ ว่าเขาต้องการแค่ตัวฉันเท่านั้น น่ารังเกียจที่สุด

"หน้าที่ของพรายคือ เป็นผู้ดูแลของพี่ ตามสัญญา"

ฉันตวัดสายตาอย่างโกรธเกรี้ยวจ้องใส่เขา เมื่อได้ยินคำว่า สัญญา ความอดทนมันก็แตกกระจายจนกล้าผลักอกเขาอย่างแรงแล้วระเบิดอารมณ์ออกมา

"พรายไม่ได้ขายตัว คุณจงใจทำเรื่องทั้งหมดขึ้นมาบังคับ คุณข่มขืน..." ฉันกลั้นสะอื้นจนเสียงขาดหายไป ตัวสั่นไปหมด

มองเขาที่ถูกผลักออกไปเพียงคืบ ส่งสายตาเรียบนิ่งมองมา เขาดูคล้ายรูปปั้นที่งดงามแต่ไร้ความรู้สึกจนน่าหวั่นใจ เสียงที่ตอบกลับมาไม่แยแสสักนิด

"ถ้าพรายไม่ดื้อก็คงไม่ต้องบังคับกัน เป็นผู้ดูแลของพี่ พรายต้องทำความเข้าใจไว้ว่า ข้อแรก ทำตามที่พี่สั่ง..!"

ฉันมองหน้าเขา เหมือนว่าเขาบ้าไปแล้ว

"ข้อสอง ทำตามที่พี่สั่ง..!!"

เสียงเขาไม่มีแววล้อเล่น เขาขยับเข้ามาใกล้ด้วยดวงตาดุจัดจนฉันต้องกระถดตัวหนีจนหลังพิงโซฟา ฟังเสียงเขาย้ำทีละคำใส่หน้าว่า

"ข้อสาม ทำ..ตาม..ที่..พี่..สั่ง ..!!!"

ความโกรธที่ถูกเขาบังคับบงการ ทำให้ฉันกล้าจ้องตาดุๆของเขา แล้วพูดโต้กลับอย่างไม่กลัวตาย

"ถ้าพรายไม่ทำตามที่พี่สั่งล่ะคะ"

มีรอยยิ้มร้ายกาจแต่ไปไม่ถึงดวงตาของเขา ที่ข่มขวัญจนฉันแทบจะเป็นลมแล้ว เสียงพูดที่ตอบมาทำฉันแทบบ้าทันที

"พรายชอบแบบไหนล่ะครับ พี่อยากลองทางข้างหลังดูบ้าง เขาว่าคนไม่เคย ครั้งแรกคงจะเจ็บน่าดู"

ไอ้..ไอ้วิตถาร

ฉันกอดตัวเองอัตโนมัติ ความกล้าที่มีทั้งหมดสูญสลาย

เขาคิดจะร่วมรักทางข้างหลัง ทางก้นใช่มั๊ย แบบผู้ชายกับผู้ชายที่เขาทำกัน

ไม่ได้เด็ดขาด! ของเขาใหญ่ขนาดนั้น แค่ข้างหน้าก็จะรับไม่ไหวแล้ว ถ้าถูกเขาบังคับเอาข้างหลัง ฉันคงต้องตายแน่นอน ตายจริงๆเลยด้วย

"ดีมั๊ยครับ พี่ก็อยากลองดู อยากเป็นคนแรกของพราย"

เขาย้ำพูดเบาๆแต่ความหมายจริงจัง คนใจร้ายอย่างเขาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ถ้าฉันยังอยากอยู่รอดปลอดภัยก็ไม่ควรไปยั่วโมโหเขาเด็ดขาด

ฉันรีบปรับสีหน้าใหม่ กล้ำกลืนความโกรธเกรี้ยวลงไป แล้วหันไปสบตาของเขาอย่างอ้อนวอนพยายามฝืนยิ้มแย้มออกไป

"พี่อเล็กซ์สั่งอะไร พรายจะทำตามทุกอย่างเลยค่ะ"

เขาดูพอใจที่ฉันยอมอ่อนลง และดึงฉันเข้าไปโอบกอดอย่างรักใคร่ ลูบหลังเบาๆพลางส่งสายตาอบอุ่นที่ดูคลุมเคลือยามตอบรับอย่างใจดี

"ดีครับ พี่ชอบเด็กดี"

ฉันถอนหายใจ คิดถูกแล้วที่อย่าไปยั่วอารมณ์ของเขา แต่ยังไม่ทันสบายใจเขาก็อุ้มฉันขึ้นนั่งบนตักบังคับให้หันหน้าเข้าหากัน

อุ๊ย..

ฉันเผลอร้องอย่างตกใจกับการกระทำของเขา แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ฉันกำลังนั่งทับท่อนแข็งๆของเขาอยู่ มันปูดนูนจนทิ่มก้นนุ่มนวลจนต้องขืนตัวหนี แต่เขากดฉันให้อยู่นิ่งๆ แล้วพูดว่า

"ถึงเวลากินพายแล้วล่ะครับ"

เขาพูดถึงพายที่เป็นขนม แต่หมายถึงพรายที่เป็นตัวฉัน แล้วริมฝีปากคมก็ก้มฉกลงมาช่วงชิงลมหายใจของฉันไป พร้อมกับกางเกงของฉันที่เขาพยายามจะถอดออกไปด้วยเหมือนกัน

อื๊อออ

ฉันร้องประท้วง คิดจะหนีลงจากตักเขา แต่ถูกเขากอดกระชับแน่นและกระซิบข่มขวัญเบาๆว่า

"หรือจะให้เอาข้างหลังล่ะครับ"

"....!?"

 

 

***********