งานเข้า

หลังจากยัยมานามิคู่หมั้นของอเล็กซ์กลับไป ฉันลองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดในหัวอีกครั้งจนสมองแทบแตก และก็สรุปได้คร่าวๆว่า

ข้อแรก อเล็กซ์และยัยตุ๊กตา เป็นคู่หมั้นกัน แต่จากที่นางพูดมา ถ้ามันเป็นเรื่องจริง เขาสองคนไม่ได้รักกัน

ข้อสอง คนที่อยากมีลูก คือ อเล็กซ์

ข้อสาม ฉันคือคนที่เขาเลือกให้มาอุ้มท้องลูกของเขา

ข้อสี่ ....ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ

ฉันวงชื่อตัวเองไว้ในใจ และคิดว่า ปริศนาทั้งหมดมันอาจจะอยู่ที่ตัวฉันเอง และมีเพียงอเล็กซ์เท่านั้นที่จะตอบได้ว่าทำไม

ป้าแม่บ้านที่ฉันหมายตาจะแอบฉกโทรศัพท์ เอาขนมของว่างมาเสริฟให้ช่วงบ่าย ตอนที่นางวางถาดลงมา ฉันแกล้งลุกขึ้นจนชนป้าแกจนล้ม ไม่พอยังผลักถาดที่มีน้ำหวานให้คว่ำใส่ตัวป้าจนเลอะเทอะไปหมด

"ว้ายตายแล้ว ขอโทษนะคะป้า เลอะเทอะหมดเลย"

ป้าแกก็ตกใจจนเงอะงะไปในทันที ฉันแกล้งช่วยพยุงป้าแม่บ้านขึ้นมาแล้วแอบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากระโปรงของป้าแก เอาซ่อนไว้ในตัวอย่างเงียบเชียบ

ป้าแม่บ้านพูดภาษาญี่ปุ่นเหมือนจะพยายามขอโทษฉันแล้วรีบเก็บกวาดทำความสะอาด

ฉันเดินเลี่ยงออกมาจากห้องริมสวนเข้าไปซ่อนตัวในห้องนอน แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างตื่นเต้น พลางภาวนาในใจว่า ขออย่าให้ป้าแกตั้งรหัสโทรศัพท์เอาไว้เลย

เมื่อฉันจิ้มกดที่หน้าจอ โทรศัพท์ก็เปิดเข้าใช้ได้ทันที

ไม่รอช้าฉันกดเบอร์พี่วินแล้วโทรออก ฟังเสียงรอสายไม่นานเขาก็รับ

"ครับ อนาวินพูดครับ"

เสียงทุ้มห้าวที่ดังตอบมา ดูสบายดีจนฉันน้ำตาคลอ

เขายังไม่ตาย พอได้ยินเสียงของเขาฉันก็เพิ่งรู้ว่าคิดถึงเขามากแค่ไหน

"ฮัลโหล ครับ"

เขาทวนเรียกอีกครั้งจนฉันส่งเสียงเครือสะอื้นกลับไป

"พี่วิน.."

"พราย! พรายอยู่ไหน บอกพี่เร็วพี่จะไปรับ"

เสียงตื่นเต้นดีใจมากของเขาทำน้ำตาฉันร่วงเผาะลงมา

"พราย พรายอยู่ที่..ว๊าย!!"

ฉันร้องตกใจเมื่อโทรศัพท์ในมือถูกกระชากออกอย่างกระทันหัน แล้วเขวี้ยงกระแทกเข้ากับกำแพงห้องอย่างแรงจนแตกยับร่วงกระจายลงพื้น

คนที่จะทำเรื่องไม่คาดคิดอย่างนี้ได้มีแค่คนเดียวเท่านั้น

อเล็กซ์ !?

เขาก้มมองฉันด้วยดวงตาคมกริบ เสียงที่ถามมาข่มขวัญเครียดขึงจนน่ากลัว

"พรายคุยกับใครอยู่หรือครับ"

ร่างสูงที่ดูคุกคามขยับเข้ามาใกล้ จนเห็นใบหน้าดุดันของเขาที่ฉันไม่เคยเจอเขาในด้านนี้มาก่อนเลย

"ตอบให้ดีนะครับ เพราะถ้าตอบผิด...อย่าหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกัน"

เขากำลังโกรธ ท่าทางจะโกรธมากด้วย

ฉันลนลานไปหมดแล้ว ได้แต่เบิกตามองเขาเหมือนคนที่เห็นผีแต่วิ่งหนีไม่ไหว

"ตอบพี่สิครับ ว่ากำลังคุยกับใคร"

ก่อนหน้านี้เขาเคยขู่ฉันว่า ห้ามพูดชื่อของพี่วินอีก ไม่อย่างนั้นเขาจะยิงพี่วินให้ตายจริงๆ แล้วฉันจะตอบยังไงดี

"คะ..คือ.."

เสียงที่ออกไปเบาโหวง ในสมองว่างเปล่าเมื่อเห็นสายตาของเขาเข้าขั้นโรคจิตขึ้นทุกที ฉันจึงตัดสินใจโพล่งออกไปว่า

"พรายโทรสั่ง ..พิซซ่าค่ะ"

พอฉันพูดออกไป ก็เกิดความเงียบที่แม้แต่กระพริบตาก็ยังได้ยิน เขานิ่งไปจนฉันคิดว่าอีกเดี๋ยวเขาต้องโมโหมากกว่าเดิมแน่ๆ

แต่เขากลับยิ้ม ริมฝีปากสีเข้มยกขึ้นเหมือนตัวร้าย แล้วพูดกับฉันด้วยโทนเสียงคล้ายล้อเล่นถามกลับมาว่า

"พรายอยากทานพิซซ่าหรือครับ"

เมื่อขึ้นหลังเสือแล้วมันลงไม่ได้ ทำให้ฉันต้องโกหกตามน้ำต่อไป

"ค่ะ"

"แล้ว พรายชอบแบบไหนล่ะครับ แป้งหนานุ่ม ..บางกรอบ.."

อะไรของเขากันเนี่ย ฉันได้แต่กังวลว่าเขาจะถามทำไม จนเขาขยับเข้ามาใกล้แล้วใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากนุ่มของฉันไปมา พร้อมกับเสนออย่างคลุมเครือว่า

"..แต่พี่ว่า ขอบไส้กรอกจัมโบ้สอดไส้ชีสเยิ้มๆ น่าจะเหมาะกับพรายนะครับ"

เสียงกระเส่าที่ออกมาจากปากของเขา ทำให้ฉันเข้าใจทันทีว่าที่เขาพูดถึง ไม่น่าจะใช่พิซซ่าซะแล้ว

มือใหญ่เรียวอีกข้างเริ่มปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิตสีขาวที่เขาสวมกับสูท ไล่ลงมาทีละเม็ดจนฉันเห็นแผงอกที่มีกล้ามสวยงามเรียบตึงของเขารำไร

ผิวของเขาขาวสว่าง พอมองใกล้ๆก็จะเห็นว่ามันเปล่งประกายสุขภาพดีแค่ไหน

ใบหน้าสุดเพอเฟค ไม่ว่าจะเป็น คิ้วตาจมูกปาก ช่างเหมือนถูกปั้นขึ้นมาเพื่อทำลายล้างจิตใจคนที่มองเห็นจนแทบอยากจะดิ้นตาย

ตรงหน้าฉัน คือเทพบุตรที่เป็นลูกรักของพระเจ้าอย่างแน่นอน เขามีเสน่ห์ที่ผู้หญิงคนไหนได้อยู่ใกล้ก็ไม่อาจต้านทานได้

ต้องยอมละลายกลายเป็นน้ำเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

ตอนนี้เขาสลัดเสี้อออกไป เผยช่วงไหล่กว้างและกล้ามท้องเรียงสวย ที่พอขยับตัวกล้ามแต่ละลูกก็ขยับตามอย่างลื่นไหลน่าสัมผัส

เข็มขัดถูกดึงตามออกไป เหลือเพียงกางเกงสเล็คขายาว ที่ส่งให้ช่วงขาของเขาดูเพรียวยาวกว่าใคร

"ที่พรายสั่งไป ถาดเล็กหรือใหญ่ครับ"

เสียงพร่าสุดเซ็กซี่ ก้มกระซิบถามมา จนฉันที่เหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์ตอบกลับไปอย่างเคยชิน

"ถาดใหญ่ค่ะ"

หึ หึ

มีเสียงหัวเราะบางเบาจากเขาเมื่อมือเรียวผลักฉันลงกับที่นอน แล้วพูดมาอีกว่า

"ถาดใหญ่ ..มีตั้งสิบสองชิ้นแน่ะ พรายจะทานไหวเหรอครับ"

เดี๋ยว ! ที่เขาหมายถึงคือพิซซ่า หรืออะไร

สติของฉันกลับมาเมื่อเขาจับตรึงแขนสองข้างของฉันไว้ด้านบน แล้วเอาเข็มขัดของเขาพันรัดจนแน่น ปากสีเข้มมีรอยยิ้มร้ายกาจของปิศาจซ่อนอยู่ เมื่อเขาดึงตัวฉันไปที่หัวเตียง แล้วใช้สายเข็มขัดที่เหลือคล้องพันไว้กับซี่ลูกกรงเหล็กที่เป็นลวดลายประดับของหัวเตียงนั่น

ฉันตกใจกับการกระทำที่ดูซาดิสม์ของเขา

นี่เขาจะทำอะไรกัน !?

ร่างใหญ่ของเขาคล่อมทับลงมา ในตามีประกายแวววามจนน่าหวาดผวา

"พี่จะทำอะไร ปล่อยพรายเถอะค่ะ พรายเริ่มกลัวแล้วนะคะ"

ฉันพยายามดึงมือออกจากเข็มขัดที่รัดแน่น ใจคอเริ่มไม่ดีแล้ว

ถ้าเขาเพียงแค่ต้องการตามปกติ แม้จะเป็นคนที่มีเซ็กส์รุนแรง ฉันก็ยังพอทนไหว แต่นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่

"พอดี พี่เป็นคนไม่ชอบเตือนอะไรซ้ำสอง..."

นั่นไง ว่าแล้ว เขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านอะไรไปง่ายๆ

เขากำลังเตือนฉันเรื่องที่แอบโทรศัพท์ไปหาพี่วินเมื่อครู่นี้ ฉันกลืนน้ำลายแล้วเบิกตาโตมองเขา ใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มหมดแล้ว

เสียงเยียบเย็นของเขาก็พูดลงมาที่ข้างแก้มนุ่มของฉันว่า

"ครั้งนี้..เป็นการ..ลงโทษครั้งแรก พรายอดทนหน่อยก็แล้วกันนะครับ"

"พะ พี่ อเล็กซ์.."

ฉันพูดได้แค่นั้นเขาก็จับฉันให้พลิกคว่ำลงด้วยแรงที่มากกว่า มือใหญ่ถกกระโปรงฉันขึ้นอย่างว่องไวเข้าล้วงดึงซับในชิ้นน้อยออกมา รูดดึงออกไปอย่างง่ายดาย

สะโพกนุ่มเด้งกลมกลึงของฉันถูกเปิดเผยต่อหน้าเขา จนฉันผวาสั่นกลัวว่าเขาจะลงโทษฉันยังไงกันแน่

มืออุ่นของเขาเข้าลูบที่แก้มก้นฉันเบาๆ ก่อนจะแทรกนิ้วเรียวหยอกล้อไปมาตรงร่องที่ใกล้กับช่องทางด้านหลังอย่างเย้าหยอก

แต่ฉันตัวแข็งไปแล้ว

หรือว่า เขาคิดจะมีเซ็กส์กับฉันทางข้างหลัง!!

ม่ายยยย ไม่ได้เด็ดขาด

ฉันพยายามเอี้ยวใบหน้ามามองเขา ปากก็พยายามพูดขอโทษเขาอย่างจริงใจที่สุด จนเรียกว่าแทบจะอ้อนวอนแล้ว

"พี่อเล็กซ์ พรายขอโทษ พรายจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว ให้โอกาสพรายอีกครั้งนะคะ..พรายขอร้อง.."

จากหางตาฉันเห็นเขากำลังโยนกางเกงตัวเองออกไป ทั้งร่างเปลือยเปล่าดูแกร่งไปทั้งตัวจนยิ่งเพิ่มความน่าสะพรึง ทำให้ฉันต้องดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการที่เขามัดฉันไว้อย่างแน่นหนาเป็นพัลวัล

ร่างอุ่นร้อนของเขาแนบลงมาจนฉันต้องหยุดดิ้น เมื่อท่อนรักใหญ่โตของเขาบดเบียดไปบนแก้มก้นของฉันให้ความรู้สึกราวกับถูกฟืนร้อนๆนาบลงมาจนฉันต้องหลับตาปี๋อย่างหวาดผวา

เสียงทุ้มพร่าเจือความดุดันกระซิบเข้าข้างใบหูของฉันว่า

"พิซซ่าชิ้นแรก มาเสิร์ฟแล้วนะครับ"

"...!!!"

**********