มาเพราะคิดถึงไง....

วันนี้อากาศดีจังดังนั้นเธอต้องไปหาพี่กรเอ้ย... ไปหาคุณยาซะหน่อย... ออสวัสดีเราชื่อ ธัรยกานต์ เกรียตินิติ ชื่อเช่นชื่อกาน อายุ 26 ปี มีธุรกิจนำเข้าและส่งออกสินค้าไทย-จีน และ จีน-ไทย แต่ไม่ใช่แค่สินค้าจากจีนนะของเกาหลีของเวียดนามก็มี อันไหนที่ว่ากำลังฮิตติดกระแสเธอทำหมดและแต่ถามว่าเก่งภาษาไหม.. หึ ไม่เลยยิ่งจีนนะไม่ได้เลยเธอต้องมีเลขาส่วนตัวที่เก่งภาษาจีนและอังกฤษคอยไปไหนมาไหนด้วยตลอด ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังมีเพื่อนสนิทที่สนิทกันมากเขาเป็นถึงท่านหญิงแหนะแต่ท่านหญิงก็ให้เธอเรียกแค่ว่าคุณยา คุณยามีพี่ชายคนนึงชื่อทินกร ท่านชายทินกร.. หล่อ นิ่ง ขรึม.. แต่ตรงสเปคเธอเลยล่ะ ถึงแม้ว่าพี่กรจะติดนิ่งๆคูลๆสักนิดแต่ก็เป็นคนนิสัยดีเลยทีเดียว.. เมื่อก่อนพี่กรเป็นคนพูดเยอะกว่านี้เยอะแต่เริ่มสงวนปากสงวนคำก็ตอนที่โดนแฟนทิ้ง... ทิ้งไม่ทิ้งเปล่ายังหาข้ออ้างที่ทุเรศทุรังเอามาพูดให้พี่กรของเธอเสียใจอีก... มันน่านัก.. น่าตบให้ซิลิโคนแหก...

"สวัสดีค่ะท่านป้า... กานซื้อแก้วมังกร ฝรั่งแล้วก็สาลีมาฝากค่ะ.. สาลีส่งมาจากจีนแก้วมังกรของบ้าเรา ฝรั่งก็มาจากบ้านเราค่ะ.. หนูสั่งแค่สาลีลูกสวยๆมาฝากท่านป้าค่ะ พรุ่งนี้หรือไม่ก็มะรืนจะมีลูกพีชและลูกท้อมาลงค่ะ.. อ๋อเชอรี่ด้วย ท่านปากอยากทานอะไรคะ?" หม่อมเจ้าศศิวารี พิศิตรเศฐ ท่านแม่ของพี่กรและคุณยา.. ท่านป้าเป็นคนใจดีมากๆ ท่านป้าเป็นคนพูดเกี่ยวกับเรื่องการหมั้นหมายของเธอกับพี่กรตั้งแต่พวกเธอยังเด็กและตอนนี้เองเธอก็คิดว่ามันสมควรแก่เวลาแล้วที่จะได้หมั้นกันสักทีในเมื่อผู้หญิงคนนั้น.. แฟนเก่าของพี่กรทิ้งพี่กรไปตั้งหลายปีแล้ว.. ดังนั้นเธอมีสิทธิ์ที่จะทวงสัญญากับท่านป้าแล้วคริคริ...

" ขยันเอามาให้เสียจริง.. แล้วหนูกานไม่เก็บไว้ทานเอง บ้างรึยังไง ของซื้อของขายเอามาให้ป้าทานบ่อยๆแบบนี้.. มีหวังขาดทุนแน่..." หนูกานก็เป็นซะแบบนี้.. ไม่ว่าจะกี่ปีต่อกี่ปีก็คงทำแบบนี้ไม่มีวันหยุด ไม่ว่าจะได้อะไรมาเธอจะได้เป็นคนแรก และคนที่ได้ของต่อมาก็คือคุณกรลูกชายของเธอและก็เป็นคุณยาเพื่อนสนิทของหนูกานนั่นเอง... 

" แหม.. แค่นิดๆหน่อยเองค่ะท่านป้า.. ซื้อใจท่านป้าด้วยของอร่อยๆแบบนี้.. ยังไงก็คุ้มค่ะ..."  

ฮ่าๆๆๆ

ศศิวารีถึงกับส่ายหน้าให้กับความทะเล้นและช่างพูดของหนูกานทันที.. หนูกานก็เป็นเหมือนแสดงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาในบ้านของเธอ.. ทุกครั้งที่หนูกานมามักจะพกพาเสียงหัวเราะมาให้พวกเธอด้วยเสมอ.. แต่จะมีก็แค่คนเดียวเท่านั้นที่ไม่ค่อยจะหัวเราะและไม่แสดงสีหน้าหรืออากัปกิริยาอะไรให้กับหนูกานลยนั่นก็คือ... ท่านชายทินกร เธอเองก็ไม่รู้ว่าคุณกรไม่ชอบอะไรหรือพอใจอะไรหนูกานนักหนา.. หรืออาจจะเป็นเพราะหนูกานเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา.. แรงมาแรงกลับ ไม่คิดอ้อมค้อม ชอบคือชอบไม่ชอบคือไม่ชอบอย่างนี้รึเปล่า... มันถึงทำให้คุณกรถึงไม่ค่อยชอบใจนัก.. แต่จะว่าไปเมื่อก่อนนิสัยของเธอเองก็คล้ายกับหนูกานอยู่เหมือนกันนะจนมาได้เจอกับท่านชายที่สุขุมนุ่มลึกและสุดแสนจะเจ้าเล่ห์อย่างหม่อมราชวงศ์ พิรัตน์ พิศิตรเศฐ รายนั่นน่ะเธอถึงกับไม่กล้าพูดเล่นหรือทำอะไรพิเรนๆเช่นก่อนเลยก็ว่าได้.. เพราะคุณชายพิรัตน์ น่ะดุจะตายไป ลูกๆเมื่อก่อนกลัวท่านพ่อของพวกเขากันมากแต่พอเริ่มโตขึ้นทุกคนก็เข้าใจได้ว่าสิ่งที่ท่านพ่อของลูกๆสั่งสอนมันคือความหวังดีแก่ลูกๆ.. และคุณชายพิรัตน์รักคุณยามากๆ.. ก็อย่างว่าคุณยาเธอน่ารักได้แม่เสียขนาดนั้น... คนเป็นพ่อก็ต้องรักและหลงเป็นธรรมดาสิ...

" ว่าแต่คุณยาอยู่ไหมคะท่านป้า..." เธอว่าจะชวนคุณยาไปเที่ยวสักนิดถ้าคุณยาว่างนะแต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรเพราะอย่างน้อยเธอก็สามารถนั่งเล่นที่นี่ได้ทั้งวันถ้าไม่มีงานด่วน... 

ตึกตึกตึก....

" ท่านแม่.. อ้าวกาน.. มาอีกแล้วเหรอ? มาบ่อยจัง.." 

" แหม.. ก็คนมันคิดถึงยังไงล่ะค่ะ ที่มาเนี่ยเพราะคิดถึงพี่กรเลยนะคะเนี่ย.. " เธอพูดลอยหน้าลอยตาราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่สมควรจะพูดที่สุดเลยก็ว่าได้.. แต่เธอพูดจริงนะไม่ได้โกหก.. เธอมาเพราะคิดถึงไง....

 " ไร้สาระ.. งานการไม่มีให้ทำรึยังไง?" ทินกรถึงกับส่ายหัวให้กับความไร้สาระของเพื่อนน้องยา.. 

" แหมพูดแบบนี้... กานเสียใจนะคะพี่กร.. ไม่เอาดีกว่าไปหาคุณยาดีกว่า.. กานมีผลไม้มาฝากด้วยนะคะเยอะเชียวมีทั้งแก้วมังกร มีฝรั่ง และมีสาลีค่ะ แก้วมังกรกานเลือกเนื้อสีแดงมาให้พี่กรนะคะเห็นพี่กรชอบทาน.. ยังไงก็ทานให้อร่อยนะคะคิดซะว่าเป็นของหมั้นของกานนะคะ.."

ฮิฮิ...

พูดจบสาวน้อยก็เดินไปหาคุณยาทันทีเธอไม่อยากอยู่ต่อหรอกเดี๋ยวจะโดนพี่กรดุเอา.. แต่เวลาดุทีนะมันกร้าวใจเธอมากๆ.. คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็หล่อ.. มันดีไปหมดเลย...