LOGIN"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
"อร่อยไหมลูก" มะลิถามพลางตักไอศกรีมป้อนลูกๆ "ค่ะ/ครับ" ลูกๆรับคำเป็นเสียงเดียวกัน "แล้วแม่ไม่ถามพ่อบ้างเหรอ" ภาคินเอ่ยขึ้น "ไม่ค่ะ" มะลิส่งค้อนให้ภาคิน "ทำไมล่ะ งอนพี่เหรอ" "เปล่าค่ะ" พูดพลางมองไปทางลูกๆ "หันมาหน่อยสิ พี่จะป้อนไอศกรีมเมีย" "ไม่ค่ะ อายคนอื่นเขา" "แต่พี่ไม่อายหันมาหน่อยนะ
"แย่งกันทำไมลูก" เสียงทุ้มถามขึ้น "ผมจะเล่นหุ่นยนต์พ่อเอามาให้ไม้เถอะ" "ไม่ หุ่นยนต์เป็นของดิน ดินจะเล่นคนเดียว" "ตัวอื่นก็มีเยอะแยะ ลูกทำไมถึงไม่เล่นจะมาแย่งกันทำไม เราเป็นพี่น้องกันนะ" "ผมจะเล่นตัวนี่" ไม้พยายามยื่นมือจะเอาหุ่นยนต์ตัวการที่พ่อถือเอาไว้ "ผมก็จะเล่นตัวนี่เหมือนกัน" ดินไม่ยอ
ห้าปีต่อมา ณ บ้านพงษ์ไพศาลทุกคนในบ้านกำลังร่วมโต๊ะนั่งทานมื้อเย็นด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา โดยปล่อยลูกๆ เล่นกับพี่เลี้ยงไปเพราะทานข้าวกันก่อนแล้ว ระหว่างที่ทุกคนกำลังนั่งทานกันไป ตินวัยสี่ขวบกว่าลูกชายคนเล็กของมินกับหมอต้นก็เดินร้องไห้เข้ามาหามินข้างในห้องรับประทานอาหาร "แม่!" ตินน้องเล็กสุดเร
"มินมีเรื่องสำคัญจะบอกทุกคนด้วยค่ะ" มินพูดขึ้นระหว่างที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่ "เรื่องอะไรเหรอลูก" สุวัตรถามขึ้น "คือมินท้องได้หนึ่งเดือนแล้วค่ะ" มินส่งยิ้มให้ทุกคนบนโต๊ะ "แล้วทำไมพึ่งจะมาบอกล่ะ แม่น้อยใจแล้วนะ" อัมพรเอ่ยขึ้น "โธ่ คุณแม่ค่ะ มินพึ่งจะให้พี่ต้นตรวจให้เมื่อวานเองค่ะ" "แล้วไป"







