로그인공유
ตอนที่ 2 ความลับ
게시일:
2026-09-01 22:34:02ครืดด ครืดด~
ร่างสูงหยิบโทรศัพทมือถือออกจากกระเป๋าเสื้อสูทก่อนจะก้มลงอ่านข้อความจากปลายทาง
'เจอกันลานจอดรถชั้น35'
พรึ่บ!
"คุณหมอชาร์ล...ขอบคุณคุณหมอมากนะที่มาแสดงความยินดีกับลูกสาวผม" สมบูรณ์บอกร่างสูงใหญ่ออกไป
"ยินดีครับ" ชาร์ลตอบกลับเพียงสั้นๆ
"ยัยพิมพ์ไปไหน ทำไมไม่มาส่งแขกในงาน" เจ้าของโรงพยาบาลอย่างสมบูรณ์หันไปถามภรรยาที่ยืนข้างๆ ก่อนจะใช้สายตามองหาลูกสาวตัวดี
"นั่นสิคะคุณ ฉันก็ไม่เห็นเหมือนกัน"
"ผมขอตัวก่อนดีกว่า" ชาร์ลที่ยืนฟังเงียบๆ เอ่ยแทรกขึ้นมา
"เอางั้นเหรอ"
"ครับ"
ตึกตึก ตึกตึก...ร่างสูงเดินไปทางด้านหลังเพื่อไปทางบันไดหนีไฟ ทว่าสายตาคมก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่กำลังโดนมือหนาลากเข้าไปในห้องพักโรงแรม เขาละความสนใจก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตูไปลานจอดรถ
.
.
@ห้องพักในโรงแรม
หลังงานจบอาร์เธอร์ก็ลากตัวพิมพ์มาดามาสอบถามเรื่องจัสมิน
“จริงอ่ะ คนนี่เหรอเธอร์...”
“...พิมพ์ไม่อยากจะเชื่อ”
พิมพ์มาดานึกไม่ถึงว่าจัสมินจะเป็นอดีตของเพื่อนตัวเอง
“พิมพ์ติดต่อผ่านทีมงานของทางเมกา จริงๆมีอีกคนนึงแต่จะมาในคอลเลคชั่นหน้าและเป็นคนเสนอจัสมินให้กับพิมพ์เอง”
“ใคร?” อาร์เธอร์เอ่ยถาม
“อะนี่รูปเธอ”
อาร์เธอร์รับมือถือในมือพิมพ์มาดา
“คาร่า!!”
“มึงรู้จักเหรอ”พายุถามขึ้น
“อืม เพื่อนสนิทจัสมิน”
“แล้วทำไมมึงไม่ตามหาจากเธอ” เอเดนสงสัย
“เพราะตอนนั้นคาร่าก็ตามหามินเหมือนกับกู แต่ทำไมมินถึงไปอยู่กับเธอได้”
“กูบอกแล้วผู้หญิงแม่งน่ากลัว เสแสร้งแกล้งเป็นลืมมากกว่า” คลาสที่นั่งเงียบอยู่นาน
“มึงจะพูดอะไรดูหน้าเพื่อนมึงด้วย”เอเดนทักขึ้นทันที
“อันนี้ข้อมูลที่พักเธอ”พิมพ์มาดาส่งไลน์เข้าเครื่องอาร์เธอร์
“อืม ขอบใจนะพิมพ์”
“ไม่เป็นไรเราเพื่อนกันก็ต้องช่วยกันสิ ว่าแต่เธอร์จะทำยังไงต่อ”
“ไม่รู้...เธอร์ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี”
“มึงลองคุยกับเธอปกติก่อน อย่าเพิ่งบอกเรื่องทั้งหมดรอดูท่าที” พายุที่เดาเหตุการณ์ล่วงหน้าให้กับอาร์เธอร์
“อืม”
.
.
.
"งั้นพิมพ์กลับก่อนนะ โคตรเหนื่อยเลยอ่ะ" พิมพ์มาดาหันไปบอกพายุและอาร์เธอร์ ส่วนเอเดนและคลาสได้กลับไปก่อนแล้ว
"ให้ยุไปส่งไหม" พายุถามเพื่อนสาว
"ไม่อ่ะ ขี้เกียจแวะมาเอารถอีก"
"ให้พนักงานโรงแรมไปส่งรถให้ก็ได้นี่" พายุพูดต่อ
"ไม่เอา พิมพ์ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของพิมพ์"
"แค่ขับรถให้เอง"
"..." อาร์เธอร์ยืนฟังเงียบๆ
"เธอร์จะยืนเครียดอีกนานไหม เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก" พิมพ์มาดาพยายามดึงความสนใจจากเพื่อนเพื่อช่วยให้อาร์เธอร์หยุดคิดมาก
"อืม" อาร์เธอร์พยักหน้าเล็กน้อย
"งั้นแยกกันตรงนี้แหละ" ก่อนที่ร่างบางจะแยกออกจากเพื่อน
ตึก!
ตึก!
"โอ๊ยยย!!"
"อึก!!"
"เสียงอะไรอ่ะ" พิมพ์มาดาพึมพำออกมา แล้วค่อยๆ หันตามเสียงที่ได้ยิน ร่างบางเดินไปเรื่อยๆ จนไปหยุดที่รถคันสุดท้ายที่จอดอยู่
พึ่บ!
ร่างบางก้มมองไปยังรองเท้าตัวเอง ก่อนจะชะงักกับสิ่งที่เธอเหยียบ
"เลือด!!"
"พอแล้ว ผมยอมแล้ว!!" เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ร่างบางรีบทรุดตัวลงข้างรถ แล้วชะโงกหน้าออกไปมองตามเสียง ภาพผู้ชายที่เต็มไปด้วยเลือดอาบหน้าพร้อมชายฉกรรจ์ข้างๆ อีกสองคน เธอรีบยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นหายใจสุดขีด
"พอ!!" เสียงนิ่งเอ่ยห้ามขึ้น แต่ร่างบางไม่เห็นต้นเสียงนั้น
"นาย ผมว่าจัดการมันจะได้จบเรื่อง"
"อืม กูก็ไม่ได้ต้องการยื้ออะไรมากมาย แค่อยากเห็นมันทรมานก่อนตายก็เท่านั้น"
'ตายเหรอ งื้ออ ฉันจะทำไงดีเนี่ย' พิมพ์มาดาได้แต่คิดในใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า
"ไอ้ชัด!! ใส่กระบอกเก็บเสียงยัง" ผู้ชายคนหนึ่งหันไปถามคนที่ประคองผู้ชายคนนั่นที่เลือดอาบหน้า
"เรียบร้อยครับลูกพี่"
พรึ่บ!
ร่างสูงรับปืนจากมืออีกคนก่อนจะทำท่าลั่นไก แต่เขาก็หยุดชะงักเมื่ออีกคนเอ่ยขึ้น
"ส่งปืนมา..."
"...กูจะเป็นคนเอาเลือดออกจากหัวมันเอง!!" พูดจบก็ก้าวเท้าออกจากที่มืด พิมพ์มาดาที่มองเหตุการณ์ทุกอย่างถึงกับตกใจสุดขีดเพราะไม่คิดว่าคนๆนั้นคือ...ชาร์ล แอนด์วิน!!
ตุบ!!
"ว๊ายยย~" ร่างบางกรี๊ดร้องออกมาอย่างลืมตัวเมื่อมีบางอย่างตกลงบนไหล่มนของตัวเอง
"เอ้ย! ใครว่ะ!! มึงไปจับตัวมาดิ"
ทว่า...ร่างบางลุกขึ้นด้วยความตกใจแมลงสาบที่บินวนอยู่หน้าพิมพ์มาดา หญิงสาวยืนปัดแมลงสาบด้วยท่าทีขยะแขยง
"ออกไปนะ ออกไป!!"
"คุณพิมพ์มาดา"
ร่างบางเงยหน้ามองทันทีที่ชายคนหนึ่งเรียกชื่อเธอออกมา
"อึก!!" ร่างบางกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบากก่อนจะก้าวเท้าถอยหลังและวิ่งด้วยความเร็ว
ตึก!
ตึก!
"เธอร์!! เธอร์จอดรถ!!" พิมพ์มาดาวิ่งออกมาก่อนจะเห็นรถอาร์เธอร์ขับผ่านมาพอดี
เอี๊ยดดด~
"มีไรรึเปล่าพิมพ์" อาร์เธอร์เลื่อนกระจกถามเพื่อนสาวทันที
"ไปส่งพิมพ์หน่อยสิ" ไม่ทันที่เจ้าของรถจะเอ่ยอนุญาต ร่างบางรีบยัดตัวเองเข้าไปประจำตำแหน่งทันที
ปัง!
"เป็นไรไปพิมพ์!?"
"ออกรถก่อนเถอะ เร็วสิ"
"อืม"
บรึ้นนน~
.
.
"เอาไงครับนาย" ออแกนลูกน้องชาร์ลถามขึ้น
"ปล่อยไปก่อน"
"คุณพิมพ์จะไม่หลุดเรื่องที่เห็นเหรอครับ" ออแกนยังคงไม่ไว้ใจเพราะใครก็ถามที่รู้ความลับของพวกเขาต่างก็มีจุดจบเดียวกันทั้งนั้น...ไม่เว้นใครหน้าไหน!!
"ยัยนั่น ไม่กล้าบอกใครหรอก..." ชาร์ลเอ่ยออกมาเสียงนิ่งเรียบ แววตาคมกริบมองไปยังรถที่เคลื่อนห่างออกไป ก่อนจะหยิบแว่นตาดำออกมาใส่แล้วเอ่ยสั่งลูกน้องต่อ
"...มึงไปจัดการไอ้คนทรยศให้เรียบร้อย"
"ครับนาย"
최신 챕터
ร้ายเถื่อนรัก ออแกน&แอนนี่ [08] THE END รักจุกใจ
"เฮีย~" แอนนี่ลากเสียงยาวเรียกแฟนหนุ่มอ้อนๆ นี่ไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ที่เธอเอ่ยเรียกและไม่มีเสียงตอบกลับ ตั้งแต่กลับถึงห้อง ร่างสูงเข้าห้องน้ำชำระร่างกายและกลับมานอนดูบอลกระดกเบียร์ ไม่สนใจเธอแม้แต่หางตา"หนูขอโทษ" แอนนี่เอ่ยต่อ"..." แต่ทุกอย่างเหมือนเดิม"หนูผิดไปแล้ว..." คนตัวเล็กเอ่ยไม่ทันจบ แค่เห็นแววตาขุ่นเคืองเธอก็สะดุ้งก้าวเท้าถอยหลังไปหลบภัยในห้องน้ำปัง!!"เอาไงดีเนี่ย ไม่น่าติดเล่นเลยเรา" แอนนี่บ่นกับตัวเองหน้ากระจก สุดท้ายก็ต้องเดินคอตกไปอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายสมองจะได้หาทางออกสายน้ำที่ชำระร่างกายทำให้สมองโล่งปลอดโปร่งจนความคิดแผนการง้อแฟนหนุ่มก็ปะทุเข้ามาในหัว"เอาหว่า ง้อวิธีนี้แหละ" เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว เธอรีบเอื้อมมือเอาผ้าขนหนูพันตัวแล้วก้าวเท้าไปห้องแต่งตัวทันทีพึ่บ!"ขอก่อนนะพี่พิมพ์" ก่อนจะเปิดกล่องหยิบบางอย่างขึ้นมา ชุดคอสเพลย์นักเรียนญี่ปุ่นที่พิมพ์มาดาบอกให้เธอสั่งเพื่อเอาใจสามีหลังคลอดเสร็จ ไม่รอช้าคนตัวเล็กหยิบออกมาทาบดูตัวเองในกระจก ตัดสินใจใส่ชุดอย่างไม่ลังเลคนตัวเล็กหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจความเรียบร้อยรู้สึกเขินอายขึ้นมาไม่เคยต้องใส่อะไรอย่างนี้มาก่อน ทว่าในใ
ร้ายเถื่อนรัก ออแกน&แอนนี่ [07] ทดสอบหรือลองของ
6 เดือนผ่านไปตึก!ตึก!"เร็วสิ" คนตัวเล็กกึ่งวิ่งกึ่งเดินเมื่อออกจากลิฟต์ หันไปตะคอกร่างสูงที่เดินชักช้า ลีลาไม่เข้าท่า"จะรีบไปไหน ไม่ใช่หมอสักหน่อย""ไม่ได้!! แอนจะรีบไปลุ้นหน้าห้องคลอด""ลุ้นอะไร รู้เพศหมดแล้ว""นี่เฮีย!! จะไม่ขัดสักเรื่องได้ไหมห๊ะ!?""เฮียพูดจริง" ออแกนทำหน้าตายใส่"..." แอนนี่กรอกตามองบนนึกรำคาญ"แต่ไม่ต้องห่วง ถ้าหนูมีลูกให้เฮีย เฮียจะเป็นคนเข้าไปลุ้นในห้องคลอดไม่ห่างแน่นอน""หนู!? พูดอะไรออกมาเนี่ย เลี่ยนชะมัด!!"พึ่บ!"หึ" ก่อนที่ร่างสูงจะเอื้อมมือมาลูบศีรษะท่าทางเอ็นดูแฟนตัวเอง"เอามือออกเลยน่ะ เดี๋ยวผมเสียทรง" คนตัวเล็กปัดมือออกทันที"ทำไมลูบแค่นี้ไม่ได้!?" ออแกนขมวดคิ้วถาม"ใช่ เดี๋ยวไม่สวย" แอนนี่ตอบแบบไม่คิดอะไร"จะสวยให้ใครดู" คราวนี้คนตัวสูงใช้น้ำเสียงต่างจากเดิม"เปล่าสักหน่อย" แอนนี่แสยะยิ้มออกมา ก่อนจะรีบเดินหนีให้ห่าง ก่อนที่จะโดนคาดโทษ...@ห้องพักพิมพ์มาดาหลังจากพิมพ์มาดาออกจากห้องคลอดและได้พักฟื้นจนสามารถเข้าเยี่ยมได้ แอนนี่รีบลากออแกนให้พามาหาเจ้านายสาวและสองแสบทันที"งื้อออ~ น่ารักจังเลยพี่พิมพ์...""...เฮียมาใกล้ๆเร็ว" คนตัวเล็กส่งสัญญาณเร
ร้ายเถื่อนรัก ออแกน&แอนนี่ [06] เฮียขาให้หนูรักหน่อย NC+++
"อ้ะ!" คนตัวเล็กสะดุ้งยันกายขยับไปมองช่วงล่างที่ออแกนพยายามดันบางอย่างเข้ามาใหม่อีกครั้ง"อีกรอบนะ" เขาขยิบตาสื่อความหมาย"นี่รอบที่สามแล้วนะ" ทว่าแอนนี่ตะคอกออกมาด้วยความเหนื่อย"แค่รอบนี้รอบเดียว" ร่างสูงโน้มตัวลงไปอ้อนทันที"ไม่! ฉันไม่เชื่อนายแล้ว" เธอเบี่ยงหน้าไปอีกทาง เพราะตั้งแต่กลับขึ้นมาในห้องหลังจากตกลงคบกัน เขาก็จู่โจมตั้งแต่หน้าประตูห้องจนขยับมาที่เตียง และไม่รู้เอาแรงมาจากไหนมากมายกระแทกเข้ามาไม่หยุดสักที"นะๆ""..." เธอไม่ตอบยังคงไม่ยอมถึงแม้ช่วงล่างจะเป็นส่วนเดียวกันแล้ว"นอนเฉยๆ ฉันทำเอง""ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว" เธอหันกลับมาจ้องหน้าอย่างไว เพราะจะให้เธอทำได้ยังไงในเมื่อเธอทำไม่เป็น"แสดงว่ายอม!?" ทว่าคนฟังคิดไปอีกทาง"เอ่อ...ไม่!!" จนคนตัวเล็กปฏิเสธไม่ถูก ยิ่งสายตาอมยิ้ม เจ้าเล่ห์นั่น ไม่เหมือนทุกๆครั้งที่เคยเห็อ"ไม่ทันแล้ว" เขายักคิ้วพร้อมโน้มลงไปคลอเคลียซอกคอขาวเพิ่มแรงให้มีความสุขสมมากขึ้นปึก!!"อ้ะ!" ออแกนสวนเข้าไปอย่างเนิบนาบเมื่อเห็นอาการไม่เอาจริงของคนใต้ร่างพึ่บ!"ทา..ทำอะไร" จู่ๆ เขาก็พลิกตัวให้แอนนี่ขึ้นไปด้านบน ทำให้เธอต้องเอ่ยถามอย่างงุนงง"ทำเอง ฝึกไว้"
ร้ายเถื่อนรัก ออแกน&แอนนี่ [05] ทดลองเป็นแฟน
@โรงพยาบาลพิมพ์มาดา "เห้อ!" คนตัวเล็กนั่งทำงานแต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ย้อนนึกแต่เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น เธอถอนหายใจออกมาอย่างสับสน เพราะตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากเกิดเหตุการณ์ทุกอย่าง เธอกับ...เขายังไม่ได้พูดคุยกับเรื่องทั้งหมดเลย แถมเธอต้องหนีออกมาตั้งแต่ตีสี่เพื่อไม่ให้ตื่นมาเจอหน้ากัน"แอนนี่""...""แอนนี่!!""ห๊ะ!?" เสียงเรียกจากข้างโต๊ะทำให้เธอหลุดจากภวังค์แล้วเหลียวหน้าไปมอง"เป็นไร พี่เรียกตั้งนาน" หญิงสาวรุ่นใหญ่เลขาผู้อำนวยการโรงพยาบาลถามคนตัวเล็กที่นั่งเหม่อลอย"เอ่อ..คือแอนคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ" แอนนี่แก้ตัวทันที ขืนรู้ว่าเธอกำลังคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องมีหวังโดนดุแน่"อ้อจ้ะ""ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าคะ" แอนนี่รีบเปลี่ยนเรื่อง"พี่เอาเอกสารมาส่งน่ะ ช่วงนี้งานเยอะหน่อยนะทำแทนคุณพิมพ์" สาวรุ่นใหญ่เอ่ยต่อ"นิดนึงค่ะ" จะว่านิดนึงคงไม่ใช่นอกจากจะทำงานที่โรงพยาบาลแล้วเธอต้องแบกเอกสารด่วนไปหาพิมพ์มาดาถึงคอนโดชาร์ลเพื่อให้เจ้านายสาวช่วยตัดสินใจ และเซ็นอนุมัติให้...หลังจากเลิกงานแอนนี่ก้าวเท้าเข้ามาในลานจอดรถเดินตรงไปยังรถเก๋งตัวเอง ก่อนจะเข้าไปนั่งประจำตำแหน่ง เมื่อวางกระเป๋าส
ร้ายเถื่อนรัก ออแกน&แอนนี่ [04] ใจไม่รักแต่กายอยากรักเเน่นๆ NC
ตึก!ตึก!คนตัวเล็กออกจากห้องน้ำผ้าขนหนูผืนเดียวด้วยความเคยชิน เธอลืมไปว่าอีกคนยังไม่ได้กลับออกไป"ว๊ายยย!" แอนนี่ยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกทันที"จะโวยวายให้หนวกหูทำไม" ร่างสูงที่นอนใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเอามือสองข้างยกขึ้นรองศีรษะบนหมอนแล้วกำลังนอนดูทีวีชิลๆอย่างกับเป็นคอนโดตัวเอง พร้อมส่งสายตารำคาญบ่งบอกว่าคนตัวเล็กส่งเสียงรบกวน"ยังไม่กลับ!?""เห็นรึเปล่าล่ะ""นี่นายจะกวนให้ได้ใช่ไหม""..." ออแกนไม่ตอบมองดูทีวีต่อ"เห้อ!" จนคนตัวเล็กต้องกระทืบเท้ากลับไปห้องแต่งตัวอีกครั้งพึ่บ!ไม่นานแอนนี่ออกกลับมาในชุดนอนมิดชิดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวพร้อมกระโดดขึ้นเตียงนั่งพับเพียบจ้องมองร่างสูงแววตาเอาเรื่อง"อะไร!?" ออแกนเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะละสายตาไปมองดูทีวีต่อ"เมื่อไหร่จะกลับ""...""ไอ้หัวฟู!! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!!" แอนนี่จู่โจมเขย่าแขนออแกนอย่างโมโหพึ่บ!"ถ้าไม่เลิกด่าฉันได้เห็นดีกันแน่" ร่างสูงลุกขึ้นนั่งรวบมือสองข้างคนตัวเล็กด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะมองชุดที่แอนนี่สวมใส่ "อยู่กับฉันเสือกใส่มิดชิด ทีออกไปแรดใส่เหมือนไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้า" ออแกนอดไม่ได้ที่จะต่อว่าออกมา"เยอะไปแหละ เราไม่ได้
ร้ายเถื่อนรัก ออแกน&แอนนี่ [03] ขยับอีกนิดให้ตัวใกล้ชิดกัน
หญิงสาวส่วนตัวสูง 160 เซนติเมตร ใครๆก็บอกว่าเธอตัวเล็กบ้าง ไม่สูงบ้าง แต่ที่เจ็บสุดเห็นจะเป็นประโยคที่ว่า...ยัยเตี้ย!! เห้อ!..จะว่าเธอเตี้ยได้ไงกันในเมื่อรอบตัวมีแต่คนสูงๆทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นพิมพ์มาดาที่หุ่นนางแบบ 170 อัป ยืนด้วยกันเธอก็ต้องเตี้ยกว่าอยู่แล้ว หรือจะเป็นพวกเพื่อนๆผู้ชายส่วนมากก็จะเป็นลูกครึ่งกันหมดเพราะฉะนั้นไม่แปลกที่เธอจะดูตัวเล็กกว่าพวกเขาและโดยเฉพาะคนที่ให้ฉายานี้กับเธอ จะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่...ไอ้หัวฟู!! ก็เขาดันสูงเกือบ 190 เซน! จะมาว่าเธอเตี้ยได้ไงกัน หมอนั่นมากกว่าที่สูงเกินไปแต่แล้วยังไงล่ะ ใครๆก็บอกว่าตัวเล็กสเปคชาย เพราะฉะนั้นสลัดความคิดนี้ทิ้งแล้วไปลุยในปาร์ตี้ให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยดีกว่าแอนนี่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำกระโปรงสั้นแค่คืบเดียว ส่วนด้านหลังก็เป็นเชือกสำหรับผูกโบว์ให้มีพื้นที่โชว์เนื้อนวลขาวๆ เสียงเพลงดังกระหึ่มพร้อมแอลกอฮอล์ที่วางเรียงบนโต๊ะด้านหน้าเธอ ชีวิตสาวโสดที่ชอบปาร์ตี้หลังจากเลิกงานประจำก็มีแต่เสียงดนตรีนี้แหละที่ทำให้เธอมีความสุขได้ ไม่ต้องมานั่งเครียดว่าจะมีคนรอที่ห้องหากกลับดึก ไม่ต้องมานั่งกังวลหากตอบไลน์ช้า ชีวิตแบบนี้นี่แหละชีวิตที
다른 추천
