LOGIN“ทำไมถึงไม่ถูกกับคุณพลอยขวัญล่ะ”
&l
“พาพี่ไปที่เตียงสิ” “ครับ” แม้ว่าจะแข่งกันหน้าแดง แต่พลอยขวัญเรียกแรงฮึบ โน้มริมฝีปากเข้าหาก่อน บดเบียด จูบและกระหวัดลิ้นกันและกันเงียบๆ พลอยขวัญวางมือลงตรงแผ่นหลังกำยำ รับรู้ถึงแรงสั่นไหวภายในที่ขับขานออกมาผ่านทางแววตา พลอยขวัญปล่อยให้เขานำทางอย่างเต็มใจและมอบจุมพิตดื่มด่ำมากมาย และก็ต้องหัวเราะออกมาเมื่อเขามองร่างเปลือยเปล่าของเธอด้วยสีหน้าตะลึงงัน “อย่ามองเลยนะ” “ให้ผมดูเถอะครับ” มือแกร่งดึงแขนเธอที่พยายามปิดบังเนื้อตัวออก ไม่เคยมีใครได้ใกล้ชิดเธอถึงเพียงนี้มาก่อน ผิวขาวละมุนเรียบเนียนถึงกับแดงก่ำไปทั้งตัว “พี่สวยเหลือเกิน” มือของเขาใหญ่ขึ้น ร้อนขึ้นกว่าที่เธอจดจำได้ ฟอนเฟ้นและใช้ลิ้นโลมไล้ตรงผิวอ่อนไหวที่ท้ายทอย จากนั้นก็ลากยาวต่ำลงมา พลอยขวัญไม่รู้เลยว่ามันจะดำเนินไปถึงจุดไ
‘มาดูแมวที่ห้องพี่มั้ย’ คำชักชวนออกจะไม่ค่อยเป็นกุลสตรีเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าตรงไปตรงมาอย่างสุภาพที่สุดแล้ว พลอยขวัญเชื้อเชิญเขาเข้ามาในห้องพักที่อพาร์ทเม้นต์ ซึ่งรีโนเวทใหม่เอี่ยมทุบผนังห้องข้างๆ ขยายพื้นที่ห้องอีกเท่าตัว ตกแต่งอย่างสวยงามสไตล์มูจิ ไอ้ปี๊ดก็ยังคงตาขวางอยู่เหมือนเดิม มันเอาแต่ร้องโยเยและเดินพันแข้งพันขาไปมา พยายามจะแยกเจ้านายที่กำลังจูบกับผู้ชายแบบไม่ลืมหูลืมตา “ขอผมจับหน้าอกพี่ได้มั้ยครับ” “จ้ะ แต่ห้ามจับแปลกๆ นะ” พลอยขวัญกลั้นหายใจ ปล่อยให้เขากอบกุมและสำรวจ แต่ชักจะไม่ไหวเพราะเขาค้นหาปลายยอดอ่อนไหวทั้งสองข้างได้อย่างรวดเร็วและใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้บดคลึงเบาๆ โดยที่มองปฏิกิริยาตอบสนองของเธอไม่วางตา พลอยขวัญสั่นแต่ไม่ปฏิเสธหรือมีท่าทีหยุดยั้งอะไร เจ้าหนุ่มเติร์ดจึงชักจะย่ามใจ สอดมือเข้าไปสัมผัสตรงๆ เลย&nbs
เจอพี่สาวหยอดเข้าไป ทำเจ้าหนุ่มเติร์ดแก้มแดงขึ้นมาทันที น่ารักจริงเชียว “พี่ครับ ผมมีเรื่องอยากจะพูดด้วย” น้ำเสียงรวมไปถึงแววตาของเขาจริงจัง มีอะไรบางอย่างตึงเครียด พลอยขวัญรู้สึกได้ถึงความเย็นแผ่ซ่านรอบหัวใจ เธอจึงละมือจากผ้าเช็ดมือที่กำลังพับ แล้วหันหน้าเพื่อรอฟังอย่างตั้งใจ “ค่ะ น้องเติร์ดพูดมาได้เลย” “เรื่องที่จะคิดว่าพี่อายุมากกว่า ไม่เหมาะกับผมสักนิด ผมอยากให้พี่รู้ไว้ว่าผมไม่เคยคิดเลยแม้แต่สักเสี้ยว ไม่มีวันและไม่มีทางที่ผมจะคิด” “...แค่นั้นหรือคะ” “ครับแค่นั้น” “แค่นั้นจริงๆ เหรอคะ” พลอยขวัญช้อนตามอง ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ มุมปากยิ้มนิดๆ ทำเอามาเฟียหนุ่มหน้าแดงก่ำถึงลำคอ ต้องเบนสายตาหลบไปจากพี่สาว&
บทที่ 20 รักฉ่ำหวาน เมื่อผ่านพ้นอุปสรรคครั้งใหญ่ไปได้ พลอยขวัญเรียนรู้แล้วว่าไม่ควรรีรอที่จะฉลอง ภัตตาคารที่เธอสนใจแห่งนี้ตกแต่งสไตล์ยุโรป อาหารก็รสชาติยอดเยี่ยม เป็นอาหารแบบเดียวกับที่เสิร์ฟตามร้านอาหารทั่วไปนั่นแหละ แต่พลอยขวัญกลับรู้สึกว่ามันอร่อยที่สุดแน่ๆ มีกุ้งของโปรดของเธอเป็นหลัก ยิ่งได้รู้เมนูที่เขาสั่งจองไว้ล่วงหน้า สายกินอย่างเธอก็ขยับตัวอย่างคึกคัก “คืนนี้พี่จะกินให้เรียบเลย น้องเติร์ดกินเต็มที่เลยนะ พี่เลี้ยงเอง!” “ได้ครับ ผมจะช่วยพี่แกะเปลือกกุ้งให้เองครับ” รถคันหรูแล่นมาจอดเทียบด้านหน้าภัตตาคารระดับมิชลินสตาร์ ด้วยราคาและระบบการจองทำให้ที่นี่รับแต่ลูกค้าผู้มีอันจะกิน พลอยขวัญไม่เคยได้ยินชื่อภัตตาคารแห่งนี
ในวันนั้นพลอยขวัญได้ยินข่าวยี่หวาครั้งสุดท้ายว่าไปทำงานต่างประเทศ แล้วก็ไม่มีใครรู้ข่าวคราวของยี่หวาอีกเลย ส่วนบริษัทแอนนิต้าแถลงข่าวขออภัยต่อความผิดพลาดที่เกิดขึ้นต่อสื่อทุกช่องทาง โดยซื้อหน้าโฆษณาสื่อเป็นเวลาหนึ่งปีเพื่อประกาศขอขมาต่อพลอยขวัญ “นี่เป็นของเล็กๆ น้อยๆ แทนคำขออภัยจากแอนนิต้าครับ” ผู้บริหารของแอนนิต้ามาขอพบพลอยขวัญถึงบริษัท มอบช่อดอกไม้ใหญ่ยักษ์จนเธออุ้มไม่ไหวกับกระเช้าผลไม้และขนมราคาแพงถึงแปดกระเช้า พวกเขาขอถอนทุกคอลเล็กชันที่จะนำเสนอในปีนี้เพื่อแสดงความรับผิดชอบ พลอยขวัญหันไปสบตาพชร เขาพยักหน้าให้ พลอยขวัญจึงกล่าวต่อผู้บริหารแอนนิต้าอย่างนุ่มนวล “ดิฉันรับคำขอโทษจากทางแอนนิต้าค่ะ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวข้องกับพนักงานคนอื่นๆ ที่ตั้งใจทำงาน อย่าทำให้พวกเขาเสียกำลังใจเลยนะคะ จากนี้ไปเรามาแข่งทำเสื้อผ้าสวยๆ กันดีกว่า หวังว่าเราจะแข่งกันอย่างบริสุทธิ์ยุติธรรมนะคะ”
“ฉันจะเข้าไปแก้ข่าว” “พอแล้วล่ะ เบื้องบนกำลังรอเธออยู่ที่ห้องประชุมใหญ่” “แต่ผลงานของฉัน...” “มันจบแล้ว” อะไรบางอย่างในน้ำเสียงของอีกฝ่ายทำให้ยี่หวาตัวเย็นเฉียบ เมื่อถูกพาตัวไปถึงห้องประชุมใหญ่ ที่นั่นกลับมีชายรูปงามนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอย่างใจเย็น ใบหน้าและร่างกายของเขาไม่ขยับ มีเพียงดวงตาล้ำลึกนั่นเท่านั้นมีเผยข้อความอำมหิต ผู้บริหารและคณะกรรมการบริหารของแอนนิต้ายืนเรียงรายอยู่ที่มุมหนึ่ง ยี่หวาขมวดคิ้วเพราะดูเหมือนสถานะมันดูผิดแผก ซึ่งนั่นทำให้เธอเกร็งจนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “คุณพชรมีธุระจะคุยกับเธอ” ผู้บริหารแอนนิต้ากล่าวเสียงแผ่วเบา หนึ่งในนั้นทรุดตัวคุกเข่าลงอย่างควบคุมไม่อยู่ “ได้โปรด ขอร้องเถอะครับ ทางเราจะออกห







