บทที่ 2 พลอยขวัญ 3

วันต่อมาพลอยขวัญแนะนำตัวต่อทุกคนที่จะกลายเป็นผู้ร่วมงานทุกแผนกในบริษัท ถึงจะมีเรื่องน่าอายในอดีตอยู่บ้าง แต่พลอยขวัญก็ยังคงยิ้มสดใสจนทุกคนเห็นแล้วต่างก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ พลอยขวัญแนะนำตัวเองง่ายๆ สบตาและเรียกชื่อทุกคนได้ถูกต้อง รวมไปถึงรู้รายละเอียดงานที่แต่ละคนมีจุดแข็งจุดอ่อน งานที่ถนัดหรืองานที่ไม่ถนัด เรื่องนี้สำคัญเพราะจะต้องหลีกเลี่ยงปัญหาให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ พลอยขวัญเริ่มต้นชวนคุยไม่นานก็พอจะจับสไตล์และวัฒนธรรมการทำงานของที่นี่ได้บ้างแล้ว เชื่อว่าอีกสักพักเธอก็จะสามารถกลมกลืนเข้าไปการทำงานของที่นี่ได้โดยไม่เป็นแกะดำ

        “วันนี้จะพาพวกเราไปเลี้ยงฉลองมั้ยล่ะ” พี่คนหนึ่งถาม พลอยขวัญไม่อยากโกหกจึงบอกไปตามตรงว่าตอนนี้เธอยังไม่มีเงิน

        “ขอติดไว้ก่อน เอาไว้เงินเดือนออกก่อนนะคะ”

        “ขี้เหนียวมากกว่าล่ะมั้ง ขนาดน้องยี่หวายังเลี้ยงบุฟเฟ่ต์ปิ้งย่างให้เด็กเข้าใหม่ทุกคนเลย”

        “เอ่อ... แบบนี้ก็แปลว่าพี่ปุ๊กต้องเลี้ยงพลอยสิคะ”

        “อย่าลืมสิว่าเธอไม่ใช่พนักงานใหม่ของที่นี่สักหน่อย จะมีน้ำใจเลี้ยงหน่อยเป็นไรไป ในเมื่อเธอจะเป็นหัวหน้าพวกเราก็ควรแสดงความใจกว้างออกมาให้เห็นหน่อย น้องยี่หวาดีกว่าเธอเห็นๆ”

        สรุปก็คืออยากจะกินฟรีสินะ... พลอยขวัญแอบปวดหัว งานการก็ทำเหมือนกันแต่ไม่รู้ทำไมถึงชอบกดดันให้คนอื่นเลี้ยงข้าว ขณะที่บรรยากาศกำลังอิหลักอิเหลื่อ เมลของบริษัทก็เด้งเข้ามือถือของทุกคน

        “จะให้เงินรางวัลหนึ่งหมื่นบาทสำหรับคนที่คิดไอเดียประหยัดเงินให้บริษัทได้?!”

        ผู้บริหารใหม่คนนี้ขี้เล่นและใจถึงกว่าที่คิด ทุกคนในบริษัทพากันฮือฮา รีบช่วยกันคิดหาวิธีไปนำเสนอ ซึ่งเรื่องประหยัดเงิน คนที่กินแต่ขนมปังลดราคากับผักต้มเป็นเดือนๆ อย่างพลอยขวัญแน่ใจว่าไม่มีใครสู้เธอได้แน่ เธอจึงเมลตอบกลับไปทันที

        “ตัดรางวัลเหลือห้าพันค่ะ ประหยัดเห็นๆ เลยห้าพัน”

        ผลคือเธอได้รางวัลทันที พลอยขวัญก็เลยมีเงินมากพอ เย็นนี้จึงชวนทุกคนไปกินหมูกระทะกัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ แต่มันก็ช่วยคลี่คลายบรรยากาศไปได้มาก

        โชคดีจริงๆ เรา

------------

วันต่อมา... ในห้องประชุมย่อย สมาชิกแผนกเข้าร่วมเกือบครบ แต่ละคนเริ่มแชร์งานที่กำลังทำให้พลอยขวัญรับทราบ ทันใดนั้นประตูห้องประชุมก็เปิดออก ยี่หวาในชุดสูทสีฉูดฉาดยืนอยู่หน้าประตู สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามานั่งเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะซึ่งเป็นตำแหน่งของหัวหน้า ยี่หวากระแทกตัวนั่ง ส่งสายตาท้าทายพลอยขวัญที่กำลังคุยรายละเอียดงานกับน้องในแผนก ทำเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีคนอยู่ในห้องประชุม

        “ไหน ใครมีงานอะไรจะปรึกษาฉันมั้ย”

        “เอ่อ พี่พลอยดูแลให้เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ยี่หวา”

        น้องน้ำตอบโดยไม่ได้ดูบรรยากาศ พวกแก่พรรษาหน่อยก็พอจะรู้ว่ายี่หวาจงใจเปิดศึก แสดงตัวเป็นหัวหน้าที่แท้จริงของแผนกออกแบบ ยี่หวายิ้มกระหยิ่ม ทุกคนในห้องนี้มีเธอนี่แหละที่ทำงานที่นี่นานที่สุด ทำคอลเล็กชันปังๆ ออกมาเยอะแยะ ดีไซเนอร์ฉาวโฉ่อย่างพลอยขวัญน่ะหรือจะกล้าแตะ