บทที่ 2 พลอยขวัญ 5

ชีวิตการทำงานของพลอยขวัญเริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้นทีละน้อย โปรเจคที่เธอต้องรับผิดชอบนั้นเปรียบดั่งบททดสอบว่าเธอพร้อมที่จะรับผิดชอบโปรเจคที่ใหญ่กว่านี้หรือไม่ ซึ่งเบื้องบนให้สิทธิ์เธอเลือกนายแบบเองแล้วจง ‘แต่งตัว’ เขาซะ นำทีมโชว์อัพทักษะทุกอย่างออกมา

        ระหว่างที่กำลังถกเถียงเรื่องตารางงานในห้องประชุมย่อยของแผนก ชื่อของคนผู้หนึ่งที่ได้ยินบ่อยๆ ก็คือคุณ ‘พชร’

        พวกรุ่นพี่ต่างก็ถกเถียงกันเรื่องจะใส่ชื่อใครเป็นผู้นำเสนองานต่อหน้าผู้บริหารระดับสูง บ้างก็บ่นเรื่องความเผด็จการจนน่ากลัวของเขา ซึ่งทุกคนเรียกเขาลับหลังว่าท่านนายพล พลอยขวัญฟังอยู่เงียบๆ มาหลายวัน สุดท้ายก็อดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามออกไป

        “คุณพชรที่ว่า... เขาดุมากเลยเหรอจ๊ะ”

        ภายในห้องประชุมที่มีเสียงคุยจอกแจก พลันเงียบไปทันใด แต่ละคนทำหน้าเหมือนเพิ่งเจอฝันร้าย แต่อีกนัยก็ดูเหมือนทุกคนจะชอบเม้าท์เรื่องผู้บริหารลึกลับคนนี้

        “ลือกันว่าต้นตระกูลของเขามาจากฮ่องกง ตอนนี้เป็นมาเฟียอยู่ที่นั่น ท่านจอมพลก็เลยสั่งการผ่านโทรศัพท์”

        “ไม่เคยมีใครเจอเขาเลยเหรอ”

        “มีนะ แต่น้อย ตอนนี้น่าจะมีแค่ระดับผู้บริหารที่รู้ อ้อ... แล้วก็พี่โข่งกับพี่บุ้งก็เคยเจอคุณ ‘พชร’ ตอนเจรจาซื้อบริษัทครั้งหนึ่ง ได้ยินคนพูดกันว่าเขาอายุยังน้อย”

        “ไม่รู้ทำไมเขาซื้อบริษัทนี้มาในราคาเหมือนได้เปล่า แล้วก็ไล่คนเก่าออกไปเรื่อยๆ อย่างยัยบุ๋มฝ่ายจัดซื้อไม่รู้ไปทำอะไรเข้า โดนไล่ออกฟ้าผ่าแถมโดนฟ้องร้องมีคดีติดตัวอีกต่างหาก”

        “ใช่ๆ โดนไล่บี้ทุกแผนกเลย ที่โดนหนักที่สุดก็คือแผนกออกแบบนี่แหละ พี่บุ้งเกือบหนีบวช” เมื่อพูดคุยมาถึงตรงนี้ ทุกคนก็พร้อมใจกันเงียบ พลอยขวัญอยากจะฟังต่อ แต่ก็ไม่มีใครอยากจะเสียงพูดขึ้นมาสักเท่าไหร่

        “เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ”

        “ก็เรื่องของพี่พลอย... คุณ ‘พชร’ โกรธจัดมาก... ถึงกับเรียกเก็บคอมที่ทุกคนใช้ไปตรวจสอบ”

        พูดแค่นี้พลอยขวัญก็พอจะปะติดปะต่อได้ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องใหญ่ คนที่ถูกสั่งให้ออกจากงานล้วนเกี่ยวข้องกับเรื่องในครั้งนั้น เอาเข้าจริงคนแรกที่เขาควรคิดบัญชีคือเธอมากกว่านะ งานอยู่ในความรับผิดชอบของเธอกลับหลุดออกไปถึงมือคู่แข่ง จนถึงตอนนี้ก็ยังจับตัวคนทำไม่ได้และเธอก็ไม่สามารถเคลียร์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้...

        มิน่าเล่าตอนที่ทุกคนรู้ว่าพลอยขวัญกลับมาทำงานที่นี่อีกครั้งถึงได้ทำหน้าสยดสยองกันไปหมด

        เธอต้องป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมาอีก...

        “เขาไม่เคยไว้หน้าใครเลย ปรับนู่นเติมนี่ตามใจชอบจนเละเทะไปหมด”

        “แต่หนูชอบนะคะ” น้องน้ำพูดโพล่งออกมา “บริษัทดูเฟรซซี่สมกับเป็นบริษัทดีไซน์เนอร์เสื้อผ้า ไม่ทึมทึบเหม็นกลิ่นพวกดัดจริตไฮโซแบบเมื่อก่อนแล้วด้วย”

        ข้อนี้พลอยขวัญเห็นด้วยกับน้องน้ำ เมื่อก่อนบริษัทค่อนข้างรักษาความเป็นชนชั้นผู้ลากมากดี แต่ตอนนี้บริษัทเปลี่ยนโฉมใหม่หมดจด ดูคึกคักมีชีวิตชีวา กระตุ้นความคิดสร้างสรรค์ไม่มีที่สิ้นสุด แถมยังปรับปรุงให้ทันยุคสมัย พวกเด็กรุ่นเจน Z ลงไปถูกใจกันมาก บริษัทกำลังสะสมขุมพลังเพื่อรอเปิดตัวแบรนด์ใหม่ POLY อย่างอลังการ ซึ่งทีมออกแบบผลิตภัณฑ์จะต้องตอบสนองความคาดหวังนั้น

        ว่าแต่ถ้าเขาเป็นมาเฟียจริง แล้วจะว่างงานถึงขนาดมาเทคโอเวอร์บริษัทเสื้อผ้าเล่นๆ เชียวหรือ

        “จริงสิ ไม่ทราบว่ามีใครพอจะทราบข้อมูลนายแบบที่เราต้องออกแบบชุดให้มั้ยคะ”

        “เรายังไม่รู้จนกว่าจะคัดตัวนายแบบเสร็จค่ะ”

        น้องน้ำเป็นผู้ตอบ คงเพราะเข้ามาทำงานหลังจากเกิดมหากาพย์หลายปีก็เลยยังพอเป็นมิตรอยู่บ้าง อีกทั้งมิได้ตัดสินใครจากคำนินทา แต่จะวัดกันที่ผลงาน ส่วนพวกคนเก่าๆ แก่ๆ ต่างเมินพลอยขวัญไปนานแล้ว พลอยขวัญได้แต่ปลอบตัวเองในใจว่า ‘ยังไหวๆ’

        “แล้วกำหนดคัดตัวนายแบบวันไหนหรือคะ”

        “วันนี้ค่ะ”